Alle inzendingen van mobar

Rode zon gaat onder in de blauwe avond. Zwarte bladzijden onzichtbare zinnen uit vergeten boeken herinneren leegte ondankbare dromen. In vleugelloos vliegen blijven onvergetelijke avonden liefdeloos ondergaan wat er zonder woorden ademt achter stilte ze beminnen geluidloos door bodemloze antwoorden door niemand gegeven ondergaan…

Droomde ik dat ik een wijs man was geworden eenzaam op het platteland, onzichtbaar voor de media achtervolgt door paranoia, zwelgend in mijn intellect het was slechts een droom, ik leefde in de stad met de herinneringen aan journalisten die op een dag mijn hart meenamen het waren geen toevalligheden maar herhalingen van een waarheid:…

Het gebeurt nu slechts in duistere verhalen het zuchtend landschap van onze verwachting verdwijnt je struint langs spiegelende wateren een oude blokfluit in jouw rugzakje Zompige moerassen zwelgen verzinsels wij zijn het groene pad der kikkers niet kwijtgeraakt en volgen steeds geleerde sterrenstelsels, verre planeten jeugdig fluitend onderweg…

Je slaapt te veel met de machtige intensiteit die dromen eigen is naamloos en anoniem in een bizarre droomwereld ben ik nog steeds relevant? vraag je aan het geweten van jouw intieme innerlijk ​ jouw naam staat zelden in de krant kent niemand je in dit land ben je onbekend hoor ik je weer aan mijn deur kloppen het zou de deur…

De dood heeft onze liefde onafscheidelijk gemaakt omdat je in mijn hart woont is er geen afscheid of vaarwel het blijft in de herkenning je leeft gewoon in mijn herinnering jouw andere stem tekent mijn rivieren blijft bestaan in mijn levensmaanden verwelkomt mijn nachten ademt in serene sfeer en laat jouw doodse zwijgen niet ongehoord…

De chronische ziekte van jouw oude vader schilderde nieuw verworven heimwee aan de zilte zee papieren schepen op golven van een onzichtbare wereld de aftakeling, zijn dementie, het verliezen van zijn geest Lethargie was een overlevingstoestand omdat rouwen onverteerbaar bleek geen strategie of prille wijsheid een korte stilstand om te overleven…

Het naakte feit heeft haar eigenzinnige jas opgehangen aan de kapstok van dit onzinnige bestaan zonder jou is het leven als de schemering mysterieus zonder de helderheid van jouw lucide gedachten en ik weet niet zeker of het me kracht geeft dat ik zonder jou verder moet in de woordenstorm vol informatie over wat goed is om beter te…

Er is geen antwoord op de lethargie die uit jouw schizofrene verveling straalt in de verwarde melodie van het zwijgen dappere nieuwsgierige Kolibrie je bent op zoek naar verse nectar in het diepe hart van een zoete bloem jezelf als centrum van de wereld in het schimmentheater van gisteren door uitgewoonde droomavonturen het dwangmatig…

Afstand bereken ik niet als een vogel wanneer ik denk te vliegen ontbreekt mijn verstand in onbezonnen illusies maar dat zegt niets over de oevers van mijn onkunde over de gevaren van mijn gebreken nu ik niet meer in de psychiatrie geloof kleine ondeugende Narcissus ik hoor jouw echo uit de groene heuvels angstig door het zoemende geluid…

Je spijbelt van school deze droeve woensdagochtend in het chagrijnige regenland transparant is de ballast die jij hebt weggedaan om verder te groeien een oude koffiemok met als opschrift Amsterdam leeft gedichtenbundels en een atlas het verschil tussen non fictie en fictie nog maar nauwelijks aanwezig deze druilerige ochtend vroeg…

Ze had hier willen uitleggen hoe het is om in jouw bed te liggen maar het leven nam haar mee naar een ander bed in een ander land en in de nacht wanneer de zombies tot leven komen in de geurige wind ziet ze jouw sombere zielgezicht alsof je nog altijd verliefd op haar bent onafhankelijk van verstand of wijsheid simpel in jouw gevoelige…

Jouw mooie stemgeluid is muziek waarmee je de dood weegt in aardse wonderklanken wat je zegt is waar binnen de context van het beoogde doel transparant is de ballast die je hebt weggedaan om verder te groeien maar niet iedereen heeft eenzelfde richting dus zweeft waarheid ergens tussen stilte van wat is gebleven en wat verloren…

In hoeverre je echt dood bent nu je blijft leven in mijn gedachten durf ik niet met stelligheid te zeggen ik ben in de war over een hulpverlener die zijn zakken vult met nietsdoen omdat je bent verdwenen in mijn angst in de bizarre leegte van het niets zit ik je achterna met mijn demonen is er geen verklaring mogelijk om je een dienst…

In hoeverre je echt bij me bent wanneer je leeft in mijn gedachten durf ik niet uit te leggen door middel van de geschriften oude mensen die me brieven schrijven over dauw van de zee en breekbare liefde die een ieder bij zich draagt, zo schrijven ze terwijl ik eenzaam verder lees over toekomstige natuurverschijnselen rampen die elkaar…

Jouw erotische versregels doen mij romantisch huiveren vol sensueel verlangen en lustgevoelens klaar als de wakkerende wind alsof ik al een tijdje intiem woon in de mystiek van jouw erotische gedicht er vrolijk door de passionele zinnen wandel af en toe blijf wachten bij een vergeetachtige komma zonder twijfel, alleen om diep te rusten…

Jouw zilte golfstromen maken weidse gebaren beademen het voorjaar met nieuwe zomer in de stilte van die intieme heimwee ben ik het spelende kind van de duinen te klein om de horizon te aanschouwen te groot om de zandkorrels te tellen in de verte van dat grote verlangen blijf ik zo kinderlijk omdat het gaat zeevriend, leen mij de weemoed…

Je nam mijn liefde mee naar onbestemde oorden kraakpanden met rammelende bedden matrassen vol met ongedierte in onbekende rommelsteden van een uitgeput niemandsland gevoelig omdat het pure liefde betrof veilig met een regenjas omdat overal aids loerde gespannen omdat verlangens hevig waren bang was ik om te veranderen maar ook jij was…

Jouw hart stond te boek als verkoopbaar voor een onbekende liefde met rijkdom in het verschiet je vond mij ongenaakbaar want mijn armoede wilde je niet nu baad jij in weelde een zwembad in de tuin en ik die slechts verdeelde maak geen deel uit van jouw fortuin een onbekende wilde jou lieven met huid en haar en hart en ziel en ik huil…

Het is koud zonder journalisten in de schaduwstilte van het land ik zwijg uit eerbied voor de zwijgrel uit het door jou meegenomen boek mijn trouwe ziel breng ik terug naar in zichzelf gekeerde heimwee omdat je de kamers van mijn hart onbewoond in chaos achterlaat nu geluiden weerloos worden in snijdende kalmte van afscheid heb jij mij…

Uit het roze liefdesboek dat je mij gister stuurde vallen letters in de zee het is een woeste zee van weinig woorden en alle golven zeggen: nee stilte als oneindige verte heft de horizon op in eenzame vrede adem ik door in mijn hoofd te zwijgen over jouw prachtige gemoed.…

Alsof het dicht bij het vertrouwde bed ligt het verdriet en het vermoeide bedrog alle muizenissen van de unieke ratio zijn authenticiteit wanneer hij naakt en verlegen door de bossen dwaalt wanneer hij zichzelf denkt te troosten nu keert hij de gevoelswaarde om naar een oude kringloopwinkel in het moerasland van gevallen engelen eindelijk…

Je wilt met mij kletsen over het weer, deze keer over wolken, regen, wind en dat er weer een herfststorm komt meedogenloos voor zwakke bomen de winter is geen witte winter meer en de zomers te warm voor dromen je maakt je zorgen over het klimaat het laat mij eerlijk gezegd ook niet koud ach het waait wel over zeg je tot mijn verbazing…

Die dromerige nacht aan de kust hield jij mijn eenvoudige werkelijkheid dicht bij de zacht schijnende lantaarn en ik riep nog eenmaal "Jeugdliefde" door een intense droom gebracht alles samengevat tot de essentie in de bezinning van een eenzaam bestaan.…

Je zei dat ik groen was als de kikker en het gras maar ik voelde me zwart op het palet van jouw dromen in een ingewikkelde wereld zonder vrees gekomen in het vervolg, de nachten blauw dacht ik steeds in kleur aan jou ik voelde mij niet fris of groen bekeek het glimmen van mijn schoen ik vond mijn kracht in donkerrood jouw droom had…

Wat is er over van de ruige wildernis die in haar jeugd zo woekerde rond groene landerijen alles lijkt keurig aangeharkt zelfs tijd wordt niet vergeten het land opnieuw ingericht geasfalteerd en volgebouwd komen er nieuwe berichten over natuur die niet standhoudt omdat de mens geen grenzen kent in zijn hebzucht om te blijven wat is…

Je hebt de verbijstering zichtbaar gemaakt in verstilde portretten waar het parklandschap haar zwijgen raakt als een bedelaar je hebt de stilte een kleur gegeven die van het verdriet sprekende pasteltinten met verdwaalde ogen boven een dubbele mond je hebt de ontzetting een stemgeluid laten tonen voor verstilde portretten…

Dwaal je met mij mee in het herfstbos jouw adem in een diep verlangen naar de pure natuur van najaarsgoud hier in de armoede van een egocentrisch land waar domme eikels niet aan bomen hangen waar minderheden zondebokken worden gemaakt tussen honderden bomen die zuurstof geven en toch in een noodkreet gevangen! wil ik in verzonnen vriendschap…

Waarom nog één woord vuil maken aan het weerspreken van een waarheid als schoonheid ligt besloten in de kalmte van het zwijgen maar zelfs zwijgen verdacht is in tijd? je schildert verlangen in de avond met illusies van droombeelden nu stilte op het linnendoek valt schilder je verlangen in pasteltinten met het heilige geduld van jouw hart.…

Wanneer ik afstand met stilte kan overbruggen is mijn zwijgen tijdloos en de hunkering naar jouw aanwezigheid zonder woorden in de nacht verzonden blijft zonder lethargie Omdat ik leef met jouw ratio bestaan er geen grenzen aan werkelijkheid van horizon er is een verder weg dan hier in de heuvels achter de oceaan waar ik mijn…

Mag ik naar je verlangen met vitale belangen nabij horizonnen in onbekende afstanden tussen maagdelijke dromen ogen, handen en handelingen? wil ik met je dansen in deze armoede onder zure regen in de klamme nacht tussen alle zwetende mensenhanden of zal ik thuisblijven in dit verziekte milieu van olifanten in een porseleinkast gezapig…