Alle inzendingen van theo

Submission Als Ayaan Hirsi Ali in haar onschuld denkt Dat zij het lot van moslimvrouwen kan verlichten Door haar betoog zo aanstootgevend in te richten Dat zij daarmee Mohammedanen ernstig krenkt, Durf ik u te voorspellen – zonder overdrijven – Dat zij dat dan wel op haar blote buik kan schrijven. ---------------------------------------…

Het geluid droeg ver vanuit de school. Vooraan de straat klapte het met dubbele spoorslag langs de huizen omhoog wanneer wij juichend uitgingen. Het moet iets van vuurwerk zijn geweest. Ik weet er niet zoveel meer van. En achter ieders rug, over de sportvelden klonk het luid, kaatste de jeugd van aangrenzende scholen anders, protestanter…

De winter draagt wit, oud en koud, een nasleep van een uitgebloeid seizoen dat donker uitschaatst over witte vaarten. Wellicht is er gezaaid intussen, - want tussen jaargetijden trekt geen god een streep - en wordt er al verwacht: een warmer kind, een moederbuik, zoals vanouds. Seizoenen wisselen van mens en gaan een inruil aan zodat…

Over onze liefde, wind en water: Heb je het dralen gezien dat de kust nadert: zal ik eb zal ik vloed? en de maan en de stand van de aarde die bepalen het aangaan het afgaan het over en weer Heb je gehoord het dilemma zal ik, zegt het, moet ik dan altijd het turkoois dat zweemt naar groen en aarzelt tussen blauw. Heb je om je hoofd…

Aan je schoonheid wil ik niet meer denken. Gedachten aan je lach, die doen me pijn. Ik wil niet weten wat je me zou schenken, Als ik nog steeds deel van je leven zou zijn. Elk mooi moment dat wij hebben beleefd, Is nu verworden tot een bron van smart, Die voelbaar wordt als mijn gedachte antwoord geeft, Op het gesmeek van mijn verlaten hart.…

De binnenplaats weer leeg vrienden en helpers uit de straat waar het zo-even nog hangt, het zo-even van toen een rokend monster zijn tanden zette in een uitgekomen droom toen tekenen van bloed en zweet het plaveisel kleurden toen de zigeunerkinderen met het blauwe wierook gewijden werden (snoep gekregen) toen de jassen voor het…

Het juiste midden is: in één kaarsrechte lijn van hier naar daar en terug geloofloos over stromend water lopen. zo mogelijk als brug, zo denkbaar als rivier.…

Twijfel langs de hemel, een zweem van vreugdevuur, gestookt op de weidegronden in de verte. Moeizaam hangt de nevel en ademt traag een kleur. De nacht ligt in de welving van een lichtblauw rookgordijn, Er klimt of hangt een maan in stilte, er smeult. O schoonheid van het land rondom het dorp dat heet Bikafalva.…

Ik, die ben in bomen uitgebroken tot groei, tot takken om te strelen, Ik die stukgelopen ben op hars en schors en het kussen van rasp Ik die van je houd tot aan de faliekant van jouw huid Ik wil staan als een gevlochten rondom aan de tuin die je bent…

Misschien zijn handen een vanzelf penetreren van liefde. Misschien ook vouwen handen zich gebaren: schelpen, artisjokken, en zeggen zij: liefste, lig in mijn holte. Wuiven of buigen de vingers zich naar elkaar over? Wordt lichtval een diefstal van schaduw? O handen, o hardheid, o liefde, spreek toch van verlossing tot…

Na twee jaar dood vroeg hij is opa botjes nu ik zei wel ja na twee jaar zal dat wel maar wist het niet of bijna niet aar- zelde alsof alsof ik beter kijk dan jij alsof ik beter weten zou dan jou geopenbaard.…

We searched the beach for shells especially these dark twins bearing random pale eyes of white chalk on their backs. And when we found I asked Dad, will they ever match again, thus wide apart yet so closely connected? They will not fit, he said Just let them be for they have been silenced in death. They are as soon will we, he said…

Toen begrijpen poreus werd geen coma meer nodig was ging zomaar zijn hand de lucht in. Met trage slagen dirigeerde hij zijn eigen einde nader het fermate vóór de rust van een tel eeuwigheid. En zagen zijn ogen de solist in de kamer die al tamelijk lang stond te kijken naar het wit om zijn mond en de kleur van zijn voeten, die bij…

O nacht, word wakker, speel een lage tuba droefenis of erfenis voor het vergeten. O nacht, sta haastig op, gedenk allen die hier stonden: Jacques, Edith en Aretha o.a. O nacht, blaas een klacht langs de straten van Parijs een requiem in een donker, laag register: hoe het paleis puin wordt wanneer teneinde loopt dynastie Brel, vorstin…

Ik heb liever onkruid Dat in mijn gedachten groeit, Een roos bloeit maar voor even Ik doe liever iets slechts Of misschien liever slechts niets Dat goed is bedoeld Dan dat ik leef Volgens ongeschreven regels Die in strijd zijn Met mijn En eigenlijk eenieders gevoel…

Tienhovenselaan Waar in de koffietent iedere maandagmorgen schoorvoetend op gang kwam en ik in het woonhuis van mijn kleine geboortepoort tussen natte was woonde. Tienhovenselaan er verbleven eenvoudige portiekheiligen bij gebrek aan snollen of hoeren,- hoe zou mijn moeder ze ooit hebben herkend- Nee, dat waren andere wijken. Tienhovenselaan…

Kastie was het spel van werveling uit jongensstoer en meisjesborsten tussen bomen. Kastie was een bronst, gespeeld in zon. Als dromer stond ik er bij, keek ernaar vanuit mijn bed daar bij het raam Ik was te jong om mee te doen, toch meegezogen in de trechter van het spel, de straat. Tegenover nummer 12 zoenden ze voortdurend en ontstond…

Een lange weg vol kronkelpaden en Bedekt met bladeren waar de maan In verdween, baande zich Door deze diepe dalen, waarin zij dwaalde Totaal alleen. Zij had geen engel die haar bewaakte Zij vond slechts bescherming in het licht dat zwak scheen, en al vroeg wist zij dat niet veel later de wereld weer zijn zou zoals voorheen.…

Wanneer ik sterven zal dan wil ik een eentonig hart omdat god wit is. Wanneer ik sterf eis ik volkomen rechte lijnen en strakke eenvoud van muziek: een blues of Phillip Glass omdat god strak staat in zijn schepping en in mij Maar lees mijn twijfel: een woonboot onder water bladder van verf op hout…

Schoonheid van bergen en schoonheid van sterren zien kan slechts op afstand; zo tussen ons: jij mijn licht mijn verte, mijn heuveltop…

Het strand vol stenen en ik zoek je stemmen maar er is geen zonlicht of zout op de huid Zo slaan wij dood, aan een kust kwetsbaar en ketsbaar de keien die opspatten wijsheid die ons zo ontcijferbaar maakt Ik zal ooit begrijpen hoe de geur van je armen ons daar overvleugelde, rotsen door regen en wind kiezels werden. Later is…

De woorden die alles over de liefde zouden gezegd moeten hebben,- ten dode letter zijn zij opgeschreven, breedsprakig aan hun eigen overkill. Een andere dichter heeft het eens rakelings gezwegen in een ademtocht klankkleur zonder betekenis, Want alles van liefde immers is woordloos. Hier leg ik dan maar de taal ter ruste, hopend op…

Blijvend blauw letsel, als een lekkende plastic fles bronwater (een merk) Het internetlicht van de draadloze lozing is een blauwletsel in de nacht dat ik dit schrijf (een baken, een merk) Blijvend blauw letsel: de aluminium blik die jij zond. (jouw waarmerk) En niemand die zegt: Blijvend blauw letsel is jouw toegetakelde liefde…

Zij had zich hard gestoten Aan die stenen muur Opgetrokken uit dogma’s Om van haar verzonnen harmonie Een predikaat te maken Er kleefde al wat zweet op haar rug Maar stug bleef zij schoppen Tegen die gesloten deur Alsof dat soms een uitweg was De kamer was verder verlaten Er hing slechts nog een sfeer Van dingen die waren Zelfs de muren…

Waarom verschillende Vragen verzinnen Bij eenzelfde antwoord Dat toch nooit iemand als Juist uit zou willen Spreken, al is het uit Verveling…

Mijn geest zoekt een nieuw Lichaam voor mijn ziel, ik leef Al dagen niet meer. Bevreesd zonder hoop, Bedrogen, leeggezogen Door dit vacuüm Waarin ik als een Levensloze zaaddrager Zweef, vol verlangen Wat grond te vinden Om in te kunnen groeien. Maar zelfs de aarde Laat mij niet in mijn Waarde. Ik werd onbewust Geplukt in onschuld…

Ontkennen wat je weet, is leugens koesteren. Ontnoemen is wat moeilijker omdat wat werd benoemd, vastligt. Ontspreken gaat niet meer, want wat je spreekt ontstaat en kan nooit meer tenietgedaan. Ontvoelen is een gore lijdensweg als het gevoel de ader is van ieders bestaan. En zo is mijn ontminnen volstrekt onmogelijk ook al zou…

Er waren de prachtigste sms-kastelen wegens het gebrek aan huidwarmte, omdat jij met arthur was en ik de hoorn aan mijn mond hield in schuldbewust verdriet. En ook al zijn de tijden anders in het raadselig verhaal lazen wij samen de korte berichten en bleken digitale telefoons te haken in een ver en heet verleden Het stikte van hoofse boodschappen…

Weet je nog van de parkeerplaatsen waar ons bloed opspeelde omdat we elkaar wilden. Soms spanden koplamplichten tegen ons samen soms viel er iets uit: speciaal voor ons zei je, een knopje om in naam van onze liefde. samenvallen in een soort somber onecht neuken, en zelfs dat is hard gezegd voor wat wij deden wij hadden voor elkaar wel…

Soms wil ik je moedeloosheid wissen omdat je zegt: overal waar ik loop en jij en wij bestaan is het zo moe en niet mijn voeten maar mijn grond jou en de onze. En godverdomme ik snapte het zo altijd op papier maar ik vervloek nu alle vogels van het wit op een A4 o jongen, ik haat de robots die mijn twijfel zo vermenigvuldigen. Ik…