Alle inzendingen over dieren

Koude lucht draagt hen zuidwaarts zwevend in stilte lente roept zacht weer Hoog boven mij trekt een langzaam golvende lijn, een beweging die ouder is dan herinnering. Vogels schrijven patronen in de lucht die niet bedoeld zijn om gelezen te worden, maar slechts om te zijn. De ruimte wordt oneindig wanneer ik ze volg met mijn ogen, alsof…

de bij en de blinde bij die zaten allebei op een paardenbloem in de wei de blinde bij zei tegen de bij was ik maar net als jij, bij dat een blinde bij geen steek voor ogen ziet is niet waar, maar steken kan hij niet…

Alleen in de kou, zijn adem stijgt als een mist, maanlicht op zijn pad, geen roedel om hem te dragen, zijn ziel zwerft door de bossen.…

Winterslaap De wereld slaapt in witte pracht de bomen fluisteren zacht bij nacht. Een deken van sneeuw, zo stil en fijn, de winter nodigt tot dromen in het schijn. De beer in zijn hol, diep onder de grond, ligt te soezen, zijn adem traag en rond. Geen haast, geen zorgen, geen geluid, de kou blijft buiten, de rust sluit hem uit. De…

De adelaar die boven onze levens zweeft, Met zijn sterke en krachtige vleugels, die ons hoop geeft. Hij kijkt neer op de wegen die we gaan, En fluistert ons toe: Blijf nooit staan. Zijn ogen zijn scherp, zijn blik doortastend en vrij, Hij leert ons te stijgen, voorbij de schaduw, voorbij de spij. In de lucht van dromen, zo wijd en diep, Vinden…

Avond in het gras een dun ritme tilt de lucht boven de stilte De avond sluit zich langzaam rond mij heen. Ik voel elke beweging van de lucht mijn huid raken, grenzen vervagen in het stille weefsel. In dat web hoor ik plots een sprinkhaan. Zijn klank is zo fijn dat het bijna pijn doet, een draad van zilver die de schemer doorsnijdt. Mijn…

Uit het stille tij een blauwe flits vliegt omhoog oog in oog met licht Langs de oever tuurt hij stil, zijn vurige borst vangt het zonlicht dat glinstert in het water. Een scherpe roep snijdt door de ochtendstilte, een teken van leven in het waterrijke natuurgebied. Zijn korte, krachtige vleugels snijden door de frisse lucht, laag over…

Een konijnenvriend hoeft niet per se, doch wel een dierenliefhebbervriendin, maar om die omweg nu dan te vermijden hoewel ik - over liefhebsters van pets en mannelijke mensensoort gesproken eerst in mijn dagboeken moet zijn gedoken - dit onderwerp het liefst nu laat terzijde Ik vraag mij echter in gemoede af hoe groot is in de stad…

Omdat poes alleen maar poes kan wezen Geeft hij kopjes zacht aan mijn been Tevreden mauwt hij voor zich heen Omdat poes alleen maar poes kan wezen Staat zijn staart omhoog en nooit uiteen Ik voel zijn pootje licht op mijn teen Omdat poes alleen maar poes kan wezen Geeft hij kopjes zacht aan mijn been. Monique Bense…

Het hondgeblaf verstomme op aarde! Elk mens, één kind heeft groter waarde Dan al die „trouwe honden” saam. Eén dolle hond doet in zijn woeden Meer kwaad dan duizenden vergoeden Van edelst ras en schoonste naam. Maar zonder hond kunt gij niet leven? Het zij! De vreugd zij u verbleven, Maar houd haar voor uzelf, geheel! Uw naasten met uw beest…

wie schrijft die blijft is de hoop van waaruit men als dichter ademt rust roest is een andere stroop; niets doen is voor de ziel beschamend deze woorden zijn aan een ieder en mezelf gericht immers hoe word ik later herinnerd, uit het zicht als ik word ingelijfd in zes notenhouten vlakken en de aarde je verwelkomt met kom, laat je maar zakken…

De blauwe reiger rust in het verstild water zijn spiegelbeeld drijft In het water, half verborgen, staat hij op één poot, een stilte die het water zacht omhelst. Zijn hals reikt naar de lucht, alsof hij de wereld vasthoudt, en mijn hart volgt elke trilling, een echo van tijdloosheid. Over de spiegel van de vijver glijdt hij, het riet buigt…

Slechts een boogscheut van ons vandaan graasde Sasha in haar bestaan Vaak alleen alsof ze achter was gelaten kwam ze in draf als z' iemand zag Haar machtige prachtige manen Indiaans bevlekt fraai als een wereldster Verblijvend op het gras had Sasha last van de vliegen op haar vacht kon het niet zo goed verdragen schudde het van…

Ze buffelen bedachtzaam in het rond. Hun wollen truitjes zijn te heet gewassen zodat ze maar tot aan hun middel passen. Daarachter volgt een strakke blote kont. De staart gerafeld touw, een kruitvatlont. Geen goeiig loeien, maar een dreigend bassen hoor je; het scheuren van de taaie grassen en als ze verder lopen, beeft de grond. De stieren…

't Ontbijt des vogels. ‘Vogeltje, met grauwe veer, Ben-je nu reeds in de weer, Met uw zoete tong? Fluitertje, wat zing-je daar Zo vroegtijdig hups en klaar, Bij zo menig sprong? ‘Kleine, die zo aardig praat, En zo stil te luistren staat, En op alles let, 'k Heb ontbeten, al is 't vroeg; Daarom zing ik nooit genoeg: Zang…

De kleine kever zweeft zonder geluid als een engeltje door zonnige lucht. Warme trillingen verlichten zijn vlucht. Waar kijkt dat geliefde diertje naar uit? Tussen hoog boomblad en dicht bodemkruid speelt hij menige verrassende klucht bij het zoeken naar veilig schuilgehucht, misschien hopen op smakelijke buit. Klimtochten tegen grassprieten…

Waarom een ijsbeer nooit Op een maaltje pinguïn wordt beloond, Komt doordat de eerste op de noord- en de tweede op de zuidpool woont.…

Wij fietsten naar Egmond mijn liefje en ik. Al in de schemering, Een bosuil gleed stiller dan messen door zuurstof boven ons, streek neer aan de rand van de wei en schikte het bruin van een boom om zich heen. En steeds als we dachten: is hij er nog? schudde hij nee. En dan zagen we hem. -------------------------------------------…

Waar zijn ogen hem zien daar zijn benen hem brengen. Het Paard galopperend in de open ruimte. Als kudde onverdeelbaar bij elkaar. Geheim genootschap op de wijde velden. Til me op en neem me mee over de knellende grens van het bestaan. De glanzende dampende paardenlijven. De warme lichamen waarin de dieren paard zijn.…

De groene bladeren van het olijfboompje op mijn balkon zijn door de mieren met honing zwart gemaakt het was geen gezicht maar de wespen ik geef ze een zoen kwamen de honing eraf halen en nu zijn alle olijfboomblaadjes weer groen.…

Indy, jij was een chihuahua pur sang Mexico, sombrero, een breedgerande Hoed Alles dat jij droeg Stond jou Mexicaans Goed Dat vond ook Daisy, jouw grote chihuahua- Lief Niets meer noch iets minder dan jouw grote harten- Dief Haar het hof makend Stroomde sneller jouw Bloed Helaas is aan jouw leven een einde Gekomen Bedankt voor de…

Het jong van de uil, die de wijsheid symboliseert, Wordt om zijn slimheid toch wat minder hooggeëerd.…

Zo verzot op kaas is onze kat Dat zij haar carnivoriteit vergat En meteen de kaas op at Nog voordat er een muis om zat…

Zacht als morgenlicht zweeft een vlinder door de tuin niets raakt ze echt aan Ik beweeg door de aarde zoals licht dat danst op rimpelend water, raak alleen wat zichzelf wil laten raken — mijn breekbare hart leest stilte als moedertaal en weet wat komt, nog vóór het is gezegd. Ik voel spanning in kamers waar niets wordt gezegd, vang wat…

Witte vlinder aan mijn zij waar ik wandel daar ben jij vrolijk fladderend in het rond hoog in de lucht of laag bij de grond onbezorgd speels en vrij elke keer weer volg jij mij een met de natuur teer, lieflijk mooi, zo puur zonder haast en alle tijd vlieg jij tot in de eeuwigheid…

Wiekelwakke vlindervleugels Grijs of terracottakleurig Hemelsblauw of bleek als schelpen Fladderen om bloemenkelken. Naast een glad en zwart stuk marmer Rusten door de zon verwarmde Kopergroene hagedissen. Soms ziet men een adder glippen Fraai maar kwalijk om zijn beten Zigzagzigzag gaan zijn strepen. 't Sieraad dat de bomen dragen Zijn…

Regenboogstrijders in stille zuidzeeën de laatste der maritieme mohikanen getuigen dat niet alles goud is dat blinkt al wordt alom beweerd cum grano salis dat het Spaanse graan de vanouds bekende oudtestamentische sprinkhanenplaag in afzienbare tijd d.v. zal doorstaan ondanks de tijding des onheils van clubs als die van Rome…

Twintig mezenvoetjes hippelen in ‘t groen, zurkelende zoetjes, zo de mezen doen. Sprongen, rechte en kromme, doen ze elkander na, oppe, nere, en omme, ga en wederga. Elk, op elk z'n taksken, laat z'n tonge gaan; elk het mezenfrakske, en ‘t meezenmutsken aan. Voor die ‘t frakske maken, één duim, of drie…

Stenen onder voet een vleugel streelt de stilte niemand die het merkt Hij zit niet op applaus te wachten, schuifelt zacht tussen de voegen van de straat, alsof de stad voor hem alleen werd uitgetekend. Een windvlaag tilt zijn veren op — een fluistering van herinnering. Langs gevels waar oude namen vervagen, kent hij elke stoeprand, elke…

Lange tijd was de aardbol geheel zonder mensen telde slechts dieren ratten krioelden overal speurden voortdurend naar overblijfsel van prooi achtergelaten door hond kat of roofvogel waren de reinigers van bos veld en water de mensheid laat veel vuil en afval neer wat tot woning en voedsel voor genoemde knaagdieren dient de opruimers…