Netgedichten over haiku

Zacht wit en purper fijn geweven in het groen stilte in de wind Rankende stengel tussen stenen zoekt ze stil donker op wit rust Wit met paarse stip rankend door het milde groen zachte lentewind…

een houtduif strijkt als een Russisch vrachtvliegtuig neer in de achtertuin hapt als ontbijt in wat groen en klapwiekt weer weg…

arbeid adelt soms met zinvol werk leuk contact en dito contract…

Op oude leeftijd aan pech van vroeger denken... Dat kon Gods hand zijn om erger te vermijden of zorg voor later geluk.…

Een witte bol glimt in de nevel. Vroege zon of verlate maan?…

Donker valt de nacht, eenzame vlucht in dromen, demonen komen.…

de lente ontwaakt bloesemgeur drijft in de lucht tegen de schemer…

Nog witte bloesem die langzaam en stil groen wordt fruit wordt geboren.…

De lente ontwaakt met bedwelmende bloesems, die pijn verzachten…

De week voor Pasen Van oudsher de Passieweek Een week van diepgang Passie is lijden Tevens diepe emotie En ook verlangen Op weg naar Pasen Betekenisvolle tijd Neergaan en opstaan Dwalen door dalen Kou en regen laten gaan De Lente breekt aan Hazen in de wei Koning Winter neemt afscheid De wereld krijgt kleur Ostara…

Storm loeit door het bos. De boom ligt plat, ontworteld: de ree vindt zijn hol.…

Het prachtige blauw wist het kruid-onkruidverschil. Hoe dwaas het gehark.…

In het stadsplantsoen drukt het verre beukenbos zijn vingertoppen: binnen 't oude gras glanzen groepjes bosanemonen.…

Groen blad aan de tak bloesem danst zacht op de wind leven begint weer Jonge vogel zingt uit het ei kruipt nieuw leven regen geeft de kracht Zachte ochtendzon dauw glinstert op fris grasveld dag wordt langzaam warm Bij zoemend bijtje tussen bloemen vol nectar lente ademt licht Warme lentewind knoppen openen stilaan zon wekt elke…

Het krentenboompje verliest zijn bloesem, waarbij de hommel opleeft.…

Soms laat je iets los Door juist niet los te laten Door accepteren Dat het er mag zijn Dat wat is en wat niet is Het heeft een reden Van licht en liefde Dus laat maar gaan, laat maar zijn Je ziel weet de weg…

enkelen beslissen en masse te moorden massa's gaan lijden…

Stille stroom glijdt zacht noten fluisteren in de wind hart ademt mee…

Bomen staan stram, zwart. Onder hen toont het water schuivende lichten.…

opeens een witte wereld en geen enkel spoor van de schepper…

Winter is voorbij tussen takken van een boom verschijnt de vink weer…

Ochtendkou siddert, drijft weg met wolken, waarna stadslicht alles warmt.…

houten kruisje langs de weg verkeer raast ijlings zijn leven voorbij…

terstond bestelde ik een grote dieplader om de zwaarte van m’n ziel draaglijk te maken…

het sneeuwt een beetje de wereld krijgt een verfje de winterschilder…

Wortels diep in rust vleugels openen naar licht stilte draagt mij zacht Zacht rijst de zon op adem van de aarde stroomt vleugels vinden rust Wind streelt mijn gezicht bladeren fluisteren zacht vrij, maar stevig staat Hemel vol adem wolkjes dansen in de zon hart vindt thuis in lucht…

Takken hangen kaal, wachten met verborgen strijd op de frisse zon.…

Het kleine boompje hangt zielig gebogen neer; zijn twijgen zijn zwaar van gele katjes vol kracht voor hun komend kort leven.…

Kasseien zwijgen, spreken in hun smalle straat van een verleden, dat onverstoorbaar tussen de huizen blijft waren.…

één roodborstje en mijn sneeuwtuin heeft een warme gloed…