28590 resultaten.
Eerste zonwarmte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Eerste zonwarmte –
het geduld met de winter
eindelijk beloond…
Licht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
496 Als het licht wegsterft
van de dag drijf ik weg
van mijn woorden
op het lied van een merel.
Een ander ritme
zet de toon
voor mijn hartslagen.
De droom valt in slaap
en geeft alle ruimte aan leven
voorbij het doen,
er is niets anders dan dit
zijn,
dit ontwaken
in wie ik ben:
ten diepste
ongrijpbaar in de nevel
het uitspansel…
Geen gast
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
455 Stilte is geen gast
in dit leven.
Het is het water,
dat schoon spoelt,
de adem die het stof
van de dag blaast.
Ik leg altijd maar
elk gesproken woord
op een wankele stapel,
elke gehoorde zin op tien anderen
en archiveer niet
totdat ik thuis
weer bij stilte op schoot zit.…
Gevlekte orchis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 In al haar bescheidenheid
dringt gevlekte orchis
zich op aan mijn ogen.
Dit weiland is
nu
mijn wereld…
Stromend water
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
525 Dit water dat er is
en toch niet,
stroomt langs, door, over
de zwarte moeder.
Hier kan de dichter niet slapen.
zij danst en hij,
hij moet mee dansen,
al kan hij verdrinken,
zal hij verdrinken.
Een zwarte bij trekt langs
van bloem tot bloem,
laat hem horen dat de soms
van mensen om hem heen
doordringende tijd
(die hem juist deed verdrinken…
Spookmaan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 Zonovergoten
spookmaan boven horizon
- onaanraakbaar licht…
Talend graan
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
656 Vruchtbaar
ligt het wijde land
te wachten.
Wind en water
deden het graan wassen
onder zon en maan.
Talig staat het graan nu
te wuiven als ware
haar aren woorden
om te lezen.
Als dan de aren zijn gelezen,
blijft het puin
voor een volgende generatie,
een volgende oogst.
Raak je
hier dan nooit
uitgelezen?
Het land wacht
in stilte…
Muur der Namen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 Het is niet direct
mijn zaak, maar toch…
In het luchtledige van aantallen
waren zij verdwenen, opgegaan
in anonieme lijsten
zonder gezicht voor mijn lijn,
die ongevaarlijk geacht werd,
mijn ouders te jong,
mijn grootouders heb ik
gewoon gekend.
Ik trouwde een vrouw
die wel
verbonden is
en zij maakte het verhaal
tot wereld voor mij…
Lentewind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Wilde bloesem –
binding
van kleur aan geur,
mij aan de wind,
voor de wind,
want ik
reis mee
op de wilde wind,
aan de hand
van de zon,
ik heb het land
onder mijn voeten,
mijn ogen dansen
met de wolken
en ik,
ik reis mee……
Tijdsgewricht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
621 Een fragment bevriest
dit tijdsgewricht
en
eenzaamheid vloeit over de velden
van dat verleden.
Een stem dreunt woorden op:
zijn die ooit door mij gesproken?
Kijk ik in de spiegel,
dan zie ik vormen die
menselijk lijken –
mijn moeder, mijn vader,
die ik nagedacht heb –
hun lagen hadden de mijne gegijzeld
(of anders vluchtte ik in de…
Keuzes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Het regent
Druppels glijden als riviertjes tranen
langs de naaktheid van mijn raam
kil en koud lijkt nu de wereld
zoveel weken
zo'n gebrek aan leven
nog te gaan
Even toch
mijn jas maar aan
het masker in mijn hand
de echo kaatst in frases
terug naar mij
alles lijkt zo onherkenbaar
wie ben ik
en wie ben jij
Keuzes maken
op het…
wegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 zacht
als een deken van alpacawol
regen
die de aarde voedt
de weg
vindt
naar de wortels
van het gras
en paden baant
voor
zon
die zoekt
en vindt
(schijnbaar broos in de wind)
de eerste bosanemoon…
Schellen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 In het licht van deze volle maan
luister ik niet meer naar de letters,
leg de woorden als mijn kleren af
en vind in hun schaduw
mensen die met mij
bewegen door de straten,
maar niemand houdt echt
mijn hand vast – enkel in de vorm.
In dit licht geen kleur meer,
maar nog wel de huizen,
bevolkt,
verdraaid,
groeiringen
van een stad,
nooit…
Vloeiende vlam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 verborgen woorden
dansen
achter mijn zinnen
a-ritmisch
als in een staat van
sint vitus;
beeldend,
vervagend
vuur,
ongrijpbare vlam
die niet verteert,
maar omlijnt
wat ik nog niet vatten kan -
zou het dat
ik misschien laten moet,
mezelf in het beeld
mag draaien, dansen
buiten adem,
geen lucht meer,
maar niet opgebrand,…
Vijgenboom
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
643 Vanochtend zat ik
gelukkig onder de vijg
- zomaar, met koffie…
(vraag)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
557 (vraag)
Wereld in de nacht
in het maanlicht roept een uil
om zijn geliefde
(antwoord)
Ik hoor de uil aan
en laat het gebed binnen
nacht slaapt zacht in mij…
Randen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 De rand van de berg,
maanverlicht, Jupiter heerst –
de truffel ontwaakt…
Gevallen blad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
445 Toen je plots heenging,
woei de wind je veel te koud,
mijn gevallen blad?…
Woud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 Monumentaal – beuk
in grootmoeder’s tijd
geborgen worden.
Evenzeer een eik,
erfgenaam in vader’s lijn
verbonden zilver.
Heelal biedt ruimte
om te kiezen - langs maansknoop
in eigen leven:
vast te houden aan
het oude web dat nu werkt
en te blijven zijn
óf
een berk te worden
en nieuwe werelden in
zelf op te bouwen…
Dageraad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
436 Dit is het hartland –
duisternis die overgaat
in de dageraad…
Vrijheid
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
488 Tegendraads, het weg-
kappen van woorden om bij
zinnen te komen.…
(i) Vervagend vuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Als het daglicht gaat slapen,
waar ligt dan de grens?
Zal ik gewoon dromen,
zolang de beek blijft stromen?
Een berk gloeit na in de sleetse dag,
een eik hult zich al in het donker
van de nieuw geboren nacht,
terwijl laag boven me een maansikkel
wolken oogst –
liminal
eng
in de hoek
wacht de grens:
hoe zal die vallen,
uit of…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 Lijnen wikkelen zich
rondom mijn woorden.
De kinderlijn ontbreekt
tussen de werken van de maan –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd…
Vervagend vuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Als het daglicht gaat slapen,
waar ligt dan de grens?
Zal ik gewoon dromen,
zolang de beek blijft stromen?
Een berk gloeit na in de sleetse dag,
een eik hult zich al in het donker
van de nieuw geboren nacht,
terwijl laag boven me een maansikkel
wolken oogst –
liminal
eng
in de hoek
wacht de grens:
hoe zal die vallen,
uit of…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 Lijnen wikkelen zich
rondom mijn woorden.
De kinderlijn ontbreekt
tussen de werken van de maan –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd…
(iii) Verborgen water
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
535 Verborgen water onder het zand,
onaanraakbare sfeer,
voelbare wereld waarin weinig
beweegt –
er is leven tussen lijnen
die nog niet volwassen zijn,
lijnen die lonken naar mijn beelden,
mijn weelde nu ik ouder ben,
een kind heeft nog geen woorden
om de grens over te gaan.
Verborgen water als een bel
van tijd onder het gras –
zwemmen…
(iv) Nachtwoud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
610 Het nachtwoud draagt mijn stem
nu verder dan ooit terug,
naar binnen,
over de grens,
zoekt daar in mij
naar geluiden die niet gedragen worden
door pijn, verwarring,
brandend, geen branding.
Vormen - onwezenlijk vlammend voor het kind -
wormen zich een weg
naar boven, buiten, bedekken de bodem
met woordelijke warmte -
vuur (als van een…
(v) Maan woont hier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
632 Nu,
nu we de kust verlaten hebben
en naar de horizon trekken,
getrokken op getijden en wind,
zeg ik je: maan
woont hier, op dit schip,
in haar eigen kwartier…
Er zijn geen grenzen meer, want wie
kan water verkavelen?
Mijn handen reiken naar de verten
van je ogen,
zonder die bodemloze verten
verdwaal ik (ook aan land
was dat al zo)……
De haver bloeit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
482 Geef mij heden mijn vleugels terug,
ik zal op aarde blijven,
niet meer in de vlucht.
Ioakim
verbind mij
aan lucht en aarde,
warm van jouw schoot,
aan lucht en aarde −
waarde
in een welkom
lichaam,
warm in mijn schoot
Ioakim
Ioakim
Mijn veren raken verwikkeld
in jouw haren.
Eindelijk thuis
Ioakim
Ioakim
Ioakim
Mijn vlucht…
Wegen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
504 Mijn weg voert
(langzaam)
mijn werk mijn leven uit.
Aan jouw hand
volgen
mijn voeten
de weg naar het licht
dat blootgelegd is
door de zon (jouw kus),
mijn weg
naar de horizon
waarachter jouw hart wacht -
mijn hart klopt
aan jouw hand,
hunkerend naar leven
(verwonderd ontwaak ik
hier en nu in een land
achter de doorgang…