Alle inzendingen over overig

als de merel bij het heengaan van de dag de avondwake fluit word ik stil en de nacht mijn bruid…

Nederigheid is een deugd maar zelfvertrouwen geeft meer vreugd…

Jij zoekt rust Rust zoek ik Jij alleen Alleen ik Wat zoek jij Ik zoek wat Kunnen wij Wij kunnen Wil jij dat Dat ik wil Wat jij wil Rustig aan met zijn tweeën beginnen…

Je kent vast wel een persoon die je als ‘vriendin’ goed kent maar dat - als het erop aankomt - jij voor haar een vreemde bent ze negeert je dan gewoon en kijkt niet meer naar je om en dan denk je bij jezelf was ik nou zo stom? zo stom dat ik dacht dat zij altijd voor me klaar zou staan zo stom dat ik dacht we gaan er SAMEN tegenaan…

Boerend blubber moederschoot ademloos het riet de boot naar de bodem naakte voeten langs het spiegelglad karkas tot mijn tenen wroeten deze bel geef ik een naam want wie benoemd is mag bestaan ja ik weet het is maar even dan pats weg net als het leven.…

Hoofd hoog geheven, trotse blik Schrijdend met veel bravour Niets verhullende kleding aan Laat iedereen in zijn hemdje staan Geen schaamte geen verlegenheid Hier ben ik, Zie me staan ik ben aanwezig En verklaar mij Dan ook vogelvrij. Adoratie en passie Zijn de blikken Die men haar ooit gaf Genoot zij van Al die aandacht Alleen…

Nog was het geen brug maar de pijlers stonden er al als kruisbogen die elkander zouden vinden…

het tilde je op een zucht on- der het tapijt, even was je van je stuk gebracht en trilde je, een aardbeving onder je voeten, snel uitgewist.…

gedichten verkrotten verbindingen verrotten alles stort in en sterft en bederft en verstoft en verstuift en ploft uitgeblust uit elkaar poëzie niet meer strak gespannen…

Ik ben ’t brein dat aan je denkt ’t hart dat voor je klopt ’t lichaam dat naar je verlangt ’t oog dat naar je kijkt de deur die voor je open staat ik ben de hand die naar je tast de mond die je zoekt ik ben gewoon niks.…

op wuivers van een groene vlinder spreid ik de armen wijd zucht mee van blad op tak in de tuin naar ginder waar een welriekende serafijnenstruik dromen verwent met zoet en eeuwig licht om nog meer boezemgeur te verstuiven aan dansende zielen waaraan vedergewicht is toegedicht…

de bankovervaller sloot de deur van de kluis achter zich, dat had hij beter kunnen laten: handen vol diamanten en geld overal om hem heen, hij zwemt er haast in, maar de politie komt er aan, hij ziet het in een droom, hij ziet het blauw-witte zwaailicht, probeert te vluchten, elke keer komt hij er mee weg, schrikt wakker, en is…

Als de dag haar gouden glans heeft verloren en het daglicht bijna is gedoofd wordt de hemel toegedekt met donkere wolken grijs en grauw waar geen sprankje te ontdekken is van het hemelse blauw dan ontmoeten we de nacht langzaam verglijdend in een nieuwe dag die ons stralend toelacht en weer zal bekoren…

Tot voor kort heb ik gedacht ik dicht niet meer ik schrijf geen woord meer neer de merel stopte het fluiten katten zwerven roofzuchtig in mijn tuin ik zag er eergisteren nog een hoog in de bomen klauteren vogels cirkelen in de lucht krassen krijsen om ter luidst ik pers de druiven drink de jonge wijn er is geen medicijn voor…

De ideeënrijkdom van een wandelend museumstuk, het wil maar niet beter worden. Zijn weerwoord; daar moest men doorheen kijken, om iets te zeggen te hebben was een duw in de goede richting onontbeerlijk; dat zou men ook kunnen zeggen over zijn mislukkingen.…

Je alsmaar klagen maakt op mij een Beklagenswaardige indruk Dat ik je te hoop vond tegen het Onrecht jou aangedaan, En dat het nu 's tijd wordt Om je mening bij te stellen Om wel, om af te rekenen En ook beresnel, godverdomme. Of is dat toch teveel gevraagd?-…

De warmte spiegelt op de zandweg Het is drukkend, zinderend warm Het beetje wind dat zich durft te verroeren beweegt het gras minimaal de halmen laten het afweten het kost teveel energie Een veldleeuwerik waarschuwt mij vanaf eenzame hoogte in drukke hoge duidende tonen Mijn pezen spannen zich aan en adrenaline vult mijn haarvaten Zweet…

Waar zich ooit de velden uitstrekten Met de kleuren van een bont palet Ontstaat een nevel, grijs en star Schoonheid onttrekkende zielenspinsels Nevelvingers Steeds dichterbij Intense waanzin Omhelsde je steeds meer De marmeren poort naar Het schaduwwoud Uitnodigend en Zonder vrees Trad jij daar binnen Op zoek naar...maar Besef van…

gooi geen oude schoenen weg voordat je nieuwe hebt wat een pech ik gooide ze veel te vroeg weg o wat een pech lopen zonder schoenen over een verharde weg de bloedrode blaren doen wel wat pijn lopen over groen gras lijkt mij ontzettend fijn maar de weg is te veel lang dus waaien wij maar door ieder zijn eigen gang nooit gooi ik nog schoenen…

je neemt je pet af een diepe buiging in het water dat begint te kringelen een spirituele reiniging daarvoor stond ik stil als een standbeeld een lantaarnpaal in het water, waar je niks anders mee kunt dan enkel de tijd opheffen, gloeiende gloeiende was ik daarvoor maar ben nu weer wakker stap uit het water en laat de wind me…

tracht het recht te trekken het touw dat slap hangt en mij tussen de gebouwen, eroverheen te lopen en niet hopen op een wonder maar gewoon zo zonder dollen ik dit uitzicht van torens en straten en huizen onder mij als een platte- grond door te lopen en dan het dak op en het trappenhuis de trap af om uit te komen in de wolken? dit…

waar de rijn en vliet elkaar ontmoeten waar dromen en sprookjes elkaar begroeten in een leugen vol met angst is een mens op zijn bangst als de waarheid veloren raakt en de hemel nooit de aarde raakt had ik mee moeten lopen naar beneden alleen maar blijven hopen dansen met de gestoorde goden alles maar verlaten achterlaten loslaten…

't is wel handig om een beetje woordjes te kennen anders wordt 't verhaal zo kort.-…

Schelpen rusten in eindeloze maanmeren roeren hun mondigheid met het gefluister van zeegeheimen. Schelpen dromen over blauwe havens wekken zandlopers brekend glas, geblazen hoop. Schelpen wijzen waar wanneer wie wil haar verlangen troosten met sprekend zilver en zwijgend zilt.…

Ik blijf bedachtzaam binnen de oevers van mijn ego In de verte zie ik mijn ziel De kans dat ik jou hier tegen kom is niet groot De kans dat ik mezelf tegenkom nihil…

mijn pubertijd beleef ik nog siervolle haren dansen en zacht goud leeft onder het warme stomen als een eerbare levensvonk regeert mijn pubertijd morgen misschien zullen mijn tanden zwichten vandaag veren de zielen der oneindigheid nog heel even op in heilzaam wiegen met hun hoofden tegen een kei van een dag de groten zijn kwaad en steunen…

De zon door het raam Het licht komt binnen Tijd om op te staan Om de dag te beginnen En iedere keer Moet dat weer Weer mijn bed uit En weer op gaan staan De dag die zal verlopen Zoals de dagen altijd gaan En iedere keer Moet dat weer Maar deze dag is anders Nee deze onthoud ik goed Geen dag meer hetzelfde Dat is hoe je leven moet…

druiven roken sigaretten melken vlees drinken slapen op de plank dromen oppotten alles op z'n kop zetten om werkelijk- heid te verslaan als een bezeten journalist.-…

je keek bewusteloos toe schuin vanuit je ooghoek naar waar je wilde kijken, je keek omhoog naar het donkere raam, per vergissing jouw arm afhangend van de bank. hij herstelde je pose, deed vaderlijk een deken over je heen, het leek of je sliep. vol bewondering zal god jou naar boven tillen, daar waar de gloeilamp gloeit.-…

Machteloos wachten in de nacht op de slaap en de dromen die niet zullen komen, malende gedachten, ogen open, ogen dicht, teveel licht, geluiden van buiten niet buiten te sluiten, een zucht en een draai op de andere zij, 't wordt tijd dat ik maf maar de wekker gaat af. Alweer een nacht voorbij.…