38707 resultaten.
Wanneer ik sterven zal, vol dagen en vol lasten
poëzie
4.2 met 16 stemmen
5.380 Wanneer ik sterven zal, vol dagen en vol lasten,
met, aan mijn tafel, de twee-broederlijke gasten:
Liefde die glimme-lacht en Troost die woordloos treurt,
- zij zien mij beiden aan bij lange wissel-beurt
aan 't laatste levens-maal dat wij gezaêm genieten
en laten, uit de kelk van hunne handen, vlieten
het welkom-water, dat het stof der reize…
De grootmoeder (variant)
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
3.573 Haar hoofd, van ouderdom te vol
om er weer kind te kunnen zijn,
verviel tot labyrint.
Alle dimensies werden in haar wit,
getallen cijferden zich weg uit reeksen
en elke volzin weigerde te zijn.
Haar ogen, eindelijk in staar gebleven,
zochten nog lang naar een gestorven vader
achter een ontbrekend raam.
Toen werd zij interlinie
tussen…
VLAANDREN, O WELIG HUIS
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.193 Vlaandren, o welig huis waar we zijn als genoden
aan rijke taaflen! - daar nu gloeiend zijn de weien
van zomer-granen die hunne aêmende ebbe breien
naar malvend ooste' en statig dagerade-roden,
de wijl de morge' ontwaakt ten hemel en ter Leie -:
wie kan u weten, en in 't harte niet verblijen,
niet danke' om dagen, schoon als jonge zege-goden…
de pracht van onwetendheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.030 Dieuwertje Blok op het journaal
wegwijspiet die de goede weg verliet
paniek en onrust vult het land
want de goedheiligman is op grote afstand
op 5 december gebons op de deur
gezellig samen, cadeaus en goed humeur
na verlanglijstjes en smart
gelukkig niet voor niets gewacht
soms mis ik die onwetendheid
want die leuke tijden zijn allang…
God
poëzie
3.6 met 10 stemmen
8.586 Ik zeg niet: "Ik"; ik zeg aldoor maar: "Gij".
Waarom en wilt ge u niet in mij begrijpen ?
Ik, druif die in de zonne hangt te rijpen.
De zonne blind, waarin ik dij.
Van u bezeten, God, als van een vrouw bezeten.
En eeuwig leeg, o Vrouw, o God, van uw bezit.
o God, ge zijt in mijn verleden geweest
gelijk een vrouw op oud en gouden feest…
De wol en het lam, een fabel (La Fontaine nagevolgd)
poëzie
3.9 met 21 stemmen
6.395 Zeg eens, krullebol, sprak een wolf tot een lam bij een beek:
Waarom sta je daar zo te drinken alsof geen mens er naar keek?
't Wordt hoog tijd, dat ik eens kennis met je maak en wat nader spreek,
En dat zal heel wat anders zijn, dan met rammetjes te vrijen.
Wou jij nu hier het water bederven; dat zal ik niet lijen.
Maar, Mijnheer! sprak het…
Long slow distance
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
14 Het motregende
toen jouw lichaam in de aarde gleed.
Je was er al niet meer. Je volgende reis.
Met voeten voor het lange lopen
dwaalde ik over het Dwingelderveld.
De vogel die neerstreek
was bedrieglijk hetzelfde gebleven.
Ik noteerde
lsd - 29 km - 2 uur 50 - mistig, lichte regen - zonder vader
Ik zal je vergeten.
Tot het weer mist…
Te winter toen het had gesneeuwd
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.097 Te winter toen het had gesneeuwd,
Wit op de zwarte kiezellaan,
Was het zo heerlijk, zonder geluid,
Op onze rubberzolen gaan.
We hebben toen 't geluk beseft
Te gaan door het leven, stil en rein,
Het goede te doen, zonder gehoord,
Zonder herkend te zijn.
Heer, schenk ons Uw gave gebenedijd:
Om enkel aandacht van U te wensen,
Om altijd vrolijk-berustend…
Gij wast aan mij gelijk de winde
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.176 Gij wast aan mij gelijk de winde
die wentelt om een koren-aar;
dra zal ik aan mijn wang bevinden
de zoete streling van uw haar.
Dra zult gij 't glanzend voorhoofd beuren
tot waar mijn slapen komm'rend staan:
zo ziet men, wild, een winde geuren
naast 't wegend rijpen van het graan.
o, 'k Ben geen sterke; moe-gedragen,
verzwaart…
Eieren
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.070 Ofschoon men natuurlijk voor eieren eer naar een hen zou gaan,
Krijgt men echter geen goede eieren zonder een haan.…
Uitboezeming
poëzie
3.6 met 17 stemmen
3.941 - O kinderkens, wier lieve tred
Het hart ons in verukking zet,
Wanneer gij huppelt langs de vloer
En dwaalt als scheepjes zonder roer,
En, dartelend, zonder dat gij 't weet
Of wilt, op 't ouderlijk kleed
In onschuld treedt,
Wie weet,
Of ge eenmaal al te met,
O smart !
Uw voet niet zet
Op 't ouderhart!
-------------------------------…
Het ijs
poëzie
4.4 met 9 stemmen
4.519 Het maagdlijk ijs is minder glad,
O jeugdlief, dan uw levenspad.…
Huygens' uurwerk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
821 Waar je de tijd bent kwijtgeraakt
Vind je hem weer:
in de berm van de weg waar
je langstrekt, alleen,
met zijn tweeën
in groepen, waar je
je uitstrekt en uitrust…
Hé kijk nou, dat was ik kwijt,
weet je nog wel en nou hier
in deze oude tuin, bij
dit oude huis, waar
de uitvinder van die zus-en-zoklok
werd geboren, uitgerekend hier
vind…
Repetitie (een variant)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
2.918 Zij blikt naar buiten en
een lok zwaar water valt haar
voor de ogen.
Dan zet zij zuchten op papier
omdat zij niet mag spreken.
Dan wordt de kalme
golfslag rond haar hoofd
onderbroken door haar hand,
die kleine, slanke breker,
en blikt zij óp tenslotte,
de kleine zeemeermin,
en legt haar pen treurend
terzijde.…
Repetitie
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
3.526 Soms kijkt de meermin op
vanonder vallend waterhaar,
schrijvend aan haar tafel,
het eiland in de archipel
Ze slaat haar ogen op naar mij
en kijkt mij af omdat
ik antwoord weet maar
ik heb geen stem.
En toch word ik voor haar
een sterfelijk woord.
Tenslotte zie ik dat zij is:
een vrouw die terugvalt
in haar eigen element
zee, zilt…
Laat
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
811 ik heb gedag gezegd nog god
god ik wist niet eens tegen
wie of wat ik dat zei en zei gedag
ik zei gedag en er was stilte
niemand antwoordde, zei hoi
prima zo joh ga zo door
en er was een heel verlegen
wereld.
Daarna werd er niets meer.
Ik was geworden tot
een meisje eenzaamheid.
Daar is de trein,
mijn hoofd loopt om.…
Onbegrepen
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
1.013 Sergei Kallinikov hield van
divergerende chromatiek.
Maar u begrijpt mij niet.
En toch onzegbaar mooi
is die muziek.
Je snapt me wel.
Sergei Kallinikov
hield ervan.
Begrepen?…
Wakker worden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
925 er was vanmorgen
een onthaspelen van
het naspel van de nacht
en de geliefde
er was een nieuwe morgen
die zich opwond rond
mijn vingers en mij
bond, een hoop
op mooi
Maar bleef:
de dag een kerker,
de avond rusteloos
Maar bleef:
een perron
een wachten…
wat ben ik waard?
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.456 Is er iemand die mij vast houdt
Wanneer het leven me benauwd?
Hoeveel mensen hier op aard
Vinden mij nog iets waard?
Ik ben van alles, behalve goed
Na 14 jaar....verlies ik de moed
Om te geloven in mezelf
Alleen mijn dochter van elf
Zij vindt mij wel aardig
Voor één mens ben ik waardig
Is dat genoeg, om te willen leven...
en te moe ben…
Als, bij moe-tanend avond-lichten
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.043 Als, bij moe-tanend avond-lichten,
angst daalt in onze aanwezigheid,
zijt gij 't, die voor onze aangezichten
de vreê der avond-lampe breidt.
Wij zitten, en ons leden wegen,
zwaar van stil-naedre dage-dood;
gij hebt zachte woorden die verplegen,
en breekt het vredige avond-brood.
En wij, die uwe gaven eten,
wij rusten in uw blijde…
Brandwonden
hartenkreet
4.3 met 22 stemmen
3.491 Het vuur
Laat zich niet doven
Is verterend
En doet pijn
Een pijn die blijft
Brandwonden
Moeilijk te genezen
Littekens, onzichtbaar
Diep van binnen
De nachten
Gaan voorbij
En ik,.....
Ik ben niet meer
Wie ik eigenlijk had willen zijn
Mag ik opnieuw beginnen?!…
Prediker
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
797 Een oude wijsheid
van een oude koning
(die alles had gezien, zei hij):
Er is een tijd van
liefhebben, haten
opbouwen & afbreken
enz. (we vatten samen)
Hij zal wel niet bedoeld hebben:
van 3 tot 4 en van 4 tot 5
Een oude wijsheid
van een wijze oude:
Er is een bestemde tijd,
op geen klok te zien
maar aan de eeuwigheid
af te lezen…
De bever
gedicht
3.0 met 65 stemmen
19.890 Waar land
geleidelijk in water overgaat
en je in zompige poelen
het ontstaan van leven waant
waar tussen de groen- en grijstinten
van het wilgenhout
de modder glinstert
als de avond valt
kun je onverwacht
een rimpeling in het water zien en
mits onbeweeglijk,
een dier aanschouwen
die in alles rust uitstraalt.…
Ik zal u niet beminnen
poëzie
4.2 met 12 stemmen
4.579 Ik zal u niet beminnen,
Gij, die in vreê gewaad
Voorbij mijn torve zinnen
Langs-heen mijn leven gaat.
Ik zie uw rústige ogen,
En 'k weet hoe goéd ge zijt:
úw tederheid, gebogen
Over mijn eenzaamheid.
En 'k heb u niets verborgen
Van blijheid, drift en leed,
En hoe uw plegend zorgen
Me in stilte wenen deed.
Maar - 'k zal u niet beminnen…
Zilverreiger.
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
660 Je was toch de Koningin
van mijn veerkracht?
En nu
mijn mooie witte vogel
drijf je
aan de oever van het leven
plat op je rug
waar die verdomde
kankerkraai je pikt
op zoek naar zijn Duivelsei.
Straks zal je
na mijn afscheid
voor altijd blijven
zweven
in deeltjes uitgestrooid
waar alle meeuwen
je naam
nog kennen.
Kippenvel met…
De dameskapper II
gedicht
3.1 met 27 stemmen
23.909 De watergolfslag van ambities
liet hem niet onberoerd
In de weekenden reisde hij
met modellen door het land
Nog geen veertig kilo woog hij,
altijd met vrouwen bezig
Verzilverd, gediplomeerd, gefotografeerd
keerde hij terug en liet dit andere
gewicht inlijsten
Uit al deze lijsten, verkreukeld & vernietigd,
herken ik nog altijd mijn…
Sprong
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
949 Spring bij nacht en ontij
in zee, pleeg zelfmoord.
Koester zout als talkpoeder.
Verzachten kan nooit
pijn zijn ook als de ziel
een huid is ook als de ziel
van huis is en in zee springt
Koester bij nacht en ontij
de zachte sprong.…
Gustav Mahler, symfonie nr.1
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
854 Hij aan zijn schrijftafel dacht:
laat ik nu nog even dan dit
in stilte laat ik dan en dan
laat ik dan glinsterend beginnen:
Ging heut’ morgen übers feld
Ja, zo moet het zijn.
Maar hij moest droevig verdergaan:
het zwakke hart, dat nog niet wist,
wel opmerkte de tuingeluiden in mineur:
Bruder Martin, schläfst du noch?
Hörst du nicht die Glocke…
Kortaf
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
1.903 Jij zei: daar liggen ze,
ik was ze niet.
Er werd getandenpoetst
in haatpositie van ellebogen
die weerhaakten.
Ik zei: koffie
Jij zei: is klaar dankjewel
En zo ging de dag voorbij
in de grootste
eenvoud van woorden.…
EEN VRUCHT DIE VALT
poëzie
4.2 met 9 stemmen
3.706 Een vrucht die valt...
- Waar ‘k wijle in ‘t onontwijde zwijgen,
buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt.
De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen
haar paarlen aan ‘t stramien der roereloze twijgen.
En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt.
Een vrucht.
- En waar ik sta, ten zatte levens-zome,
vol als de…