Netgedichten over haiku

Mussen op dakrand kwetteren het laatste nieuws broodkorstjes hiernaast…

Voor dag en dauw waden wij naar de open plek met trillend zonnestof. De stilte staat en zingt zowaar het morgenlof. Met mijn wortels in de murmelende stroom, dat zou een droom zijn. Ik murmel mee en in mij wiegt de allereerste boom. Die excellente helling boven de boomgrens is een bekoring met halverwege een hut waar mens en…

Kwam hij maar op melkenstijd de hekken openmaken, gaf hij maar een teken van leven in het voorbijgaan. De hitte maakt mij onbekwaam tot enig goed. Geen wolkje boven zee ter grootte van een hand. Hij sprak, de stille in den lande, het brood een zegen. Heimelijk had hij lief tot aan de Doodsjordaan. De dichteres verschrompelt in…

vliegende mieren koninklijk parend onder verzengende zon…

In tolvlucht sloeg de vogel te pletter op ons tegelpad. Daantje cirkelt om de dood - alles is vreemd en groot. De dood is binnen maar de kruisspin naast haar deur vertrekt geen spier. Haar dagen vergaan als rook van vuren op het strand. Zij schroeft zich vast in het verleden en ik spiraal naar verse lucht. Buiten ligt het bollenveld…

In de herfstavond Bomen zijn kaal en alleen Druppels vallen neer…

Natzweiler - scholieren, dagjesmensen en de galg oogt nieuw in dit godverlaten oord waar het onweer hangen blijft Zonneleen 26.4 280606…

een baan van licht en golven worden zilver - schubben van een vis er is sprake van ruisen regelmaat en oorsprong zl 040606…

een schuif gaat open trillend licht het water schubben van een vis Lapidair 24.3 130606…

één kop minder van de hoofdonthoofder en twee groeien aan…

ik determineer lange haren lange rok ingekeerde blik haar beslagen ogen vergaren vluchtend licht…

de ouders zwoegen vullen gele snaveltjes de grootste het eerst…

zij wacht tot de gast die zij huisvest ongevraagd toeslaat buiten ligt de akker braak en bloeien al papavers…

stijgende voeten na de nevelen van pasen en geen aankomst…

Regen striemt het strand en twee jongens van tien. Hun vliegers gaan op.…

velden vol halmen golven in de avondwind de zon gaat rusten…

De kikkers springen verder dan het mooie licht voorbij de sterren…

op haar eigen beeld drijft de zwaan in de stroming die haar zacht meevoert…

zwarte zangvogel een fel oranje snavel met een gouden keel…

’t voorjaarsklokje slaat in dauwdrupjes schreiend haar laatste seconde.…

o, nog groene nimf bewandel heelhuids de weg naar volwassen tak…

Zomaar op de weg terwijl het even stil is een rode vlinder * Bos langs de snelweg verziekt door uitlaatgassen het ritselt somber * Zilveren tuinen aarzelend, dun winterlicht doorbreekt dichte mist * Hoog bloeiende bloem rode zomerdahlia bloeit mee met de herfst * Lieveheersbeestje doorbreekt zijn zacht geschuifel heeft…

welkom, lentezon, jij liefkozing van boven, eindelijk, maar toch…

April druppeltjes hangend aan magnolia fris lenteparfum…

die ene ijsbloem verkillend van eenzaamheid beraamt zich tot bos…

Wachtend of toch niet de lente keert elk jaar weer heel nieuw en anders.…

ik vervolg mijn pad stond even stil bij een boom besneeuwd met lente…

schuifelend zoekt zij de vrijheid die niet bestaat, alle deuren dicht…

mijn vervallen mond op de joodse begraafplaats geen beest te zien - moeilijke tijden op de neusplantage - schimmel en virus de straat schoongeveegd de bedwinger van de zaak des doods begraven de vorst in de grond een goede gelovige doet de zonnegroet elkaar omarmen bij de gloeiende kachel muziek en poëzie…

eerst een korrel zand nu laag voor laag opgebouwd de oester vormde de irritatie voor hem tot mooi in onze ogen…