Alle inzendingen over haiku

Perfect is datgene waarin we ons in de liefde imperfect maken. Als goden straffen, hoeven we niet te vrezen, wij zijn hét gebed. Het lot is geen doel, maar een opdracht anders te kijken naar onszelf. Ervaring is de som die aan de opgetelde fouten blijft kleven. Denken meester te zijn over de wereldgaard…

landerige wind kiest maar niet voor af of aan blijft in de luwte…

Als we liefde zien, hoeft ze ons niet te zien, ze is er altijd. Vertrouw de dichter, wantrouw zijn verhaal, gebouwd op eigen visie. Schaamte of zonde, zijn de onrijpe appels uit de boom van de geest. Eenzaamheid is stilte waar gekoesterde dromen tot stilstand komen.…

in web gevangen hangen de vliegen (s) vlug, aan een zijden draadje…

Van…

ik kraak met een krak in het donker een huisje o sorry slak…

Geluk is zo teer houdt het daarom stevig vast zolang het nog mag.…

de schelde wemelt van zalm en zeemeermin ik zie ze vliegen…

Hemel van bladeren bres geslagen in het groen, weefgetouw van tijd. Mensensporen dekt een dikke laag ervaringen vervagen nimmer. Vlinders begraven hun beelden in het herfstlicht, mist als berusting. De dood getemd, wordt ontdaan van zijn verschrikking in een jaarlijks verdrag. "De dichter heeft slechts één voorbeeld: de natuur…

Dronken van leven renden wij door dag en dauw struikelend huiswaarts.…

een parachutist aan een zijden draadje die kruisspin…

zacht zuchtend, de wind zomersterven ruist vredig stilte tot stormen hergeboorte wemelt rond afgevallen bladeren…

Dans met de wilgen door wind bewogen; slaap in een bed van rozen (voor Hilly Nicolay)…

De wind laat de bladeren vallen van geel tot bruin een stille kijk over.…

hier kun je de ogen laten weiden buitengaats…

bunker hill in de luwte bloeit nog kamperfoelie…

stemmig in 't zwart kraken ze een harde noot krassen van plezier…

Mysterieuze oester, wonderlijk blij in een zee van dromen. Ik was een boos kind, maar ik moest lief zijn, zoals gekooide dieren. Pure amethist weerkaatsend door sterrenlicht maar van binnenuit. Ongenaakbare ziel, waarom is het water zo bang voor het vuur? Er is een park en vol met gekwetste bloemen waar echt niemand wandelt…

Eendaags paddenstoel bruingerand kastanjeblad scheppen herfstgevoel…

Hi, haikukoe how do you do, maar de Schotse koe is haikumoe…

de hemel een bord vol vervagende vegen ook morgen weer…

de man met de steek beval hier voor een leger een kaarsrechte weg o val niet om van de slaap jij vreemdeling kijk opzij!…

laat in de zomer zoent de herfst de bladeren kleuren verschieten…

oogstuitend hectarenlang strak in gelid de groene dood…

het lichtende groen vertaalt het koude sterven rond oude kruinen…

Speculaasgebak, de lekkernij zonder tijd, prijkt op kunstwerken der Goudeneeuwse schilders, belooft steeds weer iets _ voor straks! Een reis gaan maken, 's morgens vroeg vertrekken; op gras en daken glanzen zonnestrepen, wekken vrolijke vragen. De hoge oever is vol luchtig fluitenkruid: tere zuiverheid van fijn versnipperd wit geeft…

Twee rechte stokjes liggen stijf opeengepakt in de reiskoffer, zijn rozen uit Europa tussen Javaanse palmen. Wat ben ik van plan? Gedachten en voornemens komen aanzweven, verdwijnen, duiken weer op: mijn hoofd is een spookkasteel. Frisse morgenzon brengt door het bos lichtvlekken vol zacht gesprankel, die als een smidsvuur wekken:…

zomerse onzin door augustuswind verwaait heldere blik nu…

Stilte hangend blad geritsel in het duister natuur rust in nacht.…

Gratis van meeuwen, sierlijke vliegkunst met stijl, besmeurde kleren.…