8651 resultaten.
nevels in de kamer
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
657 alsof ze ooit schitterden
de dromen van een dronken dichter
de eerste roos of een vroeg getij
naar wat hij zag of hoorde
in resten vrouw en kind
weggevaagd langs vlakke zeeën
maakt het nog wat uit
dat niets meer naar hem toekomt
zo dwaas zijn levend, zwervend lijf
de winter wit met kamerwandgezichten
wanneer hij in zijn dichte aders…
Schaamrood gekaakt
netgedicht
3.7 met 44 stemmen
1.918 ze kan niet kiezen tussen wit of rood
en eigenlijk maakt het ook niets uit
haar avond eindigt toch gifgroen
de jaloezieën staan op stekeblind
een stand die vrijwillig elke ratio
al duisterend in de kiem smoort
met het mes op haar lippen
snijdt ze zichzelf in de vingers
met inktzwarte uitspraken
pas in het nuchtere ochtendlicht
bekent…
Sabel als een maître
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
773 ik spiegelvecht
vaak in mijn witte vest
floretteer met een
houw kop toucheer mijn beeld
en jij hangt in de strop
sabel als een maître
dans in maliënkolder
naar overwinningen
in tweestrijd op
mijn eigen zolder
daar waar de
spiegel stert in raken
stap ik weer achteruit
en ga en garde want jij
jij daagt mij steeds weer uit…
Not amused
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.127 ik verf de koeien groen
als weerschijn van hun thuis
de luchten Ruysdaelblauw
gegrond met wit van dauw
bloed wordt Dalirood
als monding van de dood
rozen vlijen op een grond
-weet dat drie d verwondt-
geheel in lichte toets
niet hoorbaar pianissimo klavier
gelijk doek en ezel zit ik hier
morgen haal ik het van papier…
Stil in mij...
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
2.634 Je broze lippen wit in je bleke gezicht.
Je tere handen beven niet meer.
Weg is die verlangende blik in je ogen.
Ik voel je liefde in en rondom mij,
je allesoverheersende liefde.
Ze is niet voor altijd voorbij,
zij blijft voor eeuwig...
Je hebt haar gekoesterd
tot het bittere eind.
Die hartverscheurende liefde
hield jou overeind.…
Palet
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
793 ik probeer
de beelden in mijn hoofd
met woorden slechts
te schetsen
dikke diepe strepen
dagen van de nacht
mijn hart is donker
de wereld zwart
lichte smalle lijnen
springen uit mijn ziel
ze kronkelen en draaien
door zomerlicht versierd
dan zijn de zwart-wit tekeningen
de dagen door de week
uitgevlakte grijze meren
eenvoudig uitgebeeld…
overvol
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
3.302 smeulende peuken
zijn getuigen van
gestorven woorden
bengelend tussen
stiltes en komma’s
zinnen zijn wit
verhullen het zwijgen
de asbak gevuld
aan de rand van het blad
voorzichtig blaas jij
geopende woorden
nieuwe gedachten
zo dicht bij mij
rook kringelt
in onzekere wolkjes
vertaalt vertrouwen in
nieuwe verzen voor jou…
de mistletoe van toen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
2.110 je vliegt weer kerst
in witte duiven
nog zonder takjes
naar hun schone ruiven
ik zag ze duiken
in het blijvend groen
ze aten bessen uit
de mistletoe van toen
geef mij maar zo
die zoen waar jij
op zit te broeden
het nest komt later wel
vergeet die takkenzooi
en maak met mij
vandaag het leven mooi
de tijd gaat al zo snel…
Op de maan, nabije toekomst
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
784 De dag van morgen
tiert 't menselijk ras
welig op zwart-witte
bodem
Polyfone neerslag van
stof en landende mensen
is de fotograaf
van onze melkweg
die sporen blijven langer
hangen dan de tijd
Ergens in 'n krater krioelt
het van humane robots
of andersom
die op zoek zijn naar
sporen van
De dag van morgen…
Vallen en opstaan
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.206 en zo snel als hij viel
met al zijn voetjes weer
de witte muur opgerend
roetsj naar boven tot
ja, precies de plek waar
hij zat. Niet gevallen,
niks gebeurd.
Kleine gekko grote meester?…
terracotta
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
813 ik ben niet wit
noch zwart
ik ben aarde
en bruin
tinten van noten
gekraakt op mijn buik
ik ben bomen,
het hout, het zand
aan mijn voeten
verwaaid tot wind
en stormende vogels
diep en donker
de afgesneden huid
verder dan dagen
ontraadseld
ik ben ik
traag gevonden
de vrouw in het schors
van beschilderde zonden
waarom…
Mei als schildknaap
poëzie
3.6 met 13 stemmen
2.748 Mei, wilt gij mijn schildknaap zijn,
Op het strijdros naast mij jagen,
En mijn wapenkleuren dragen,
Blauw op wit satijn?
Weet, dat ik geen vijand schuw:
Doch de drom der duivelsmachten,
Die aan bocht en kruisweg wachten,
Wijkt alleen voor U.…
Oud buiten
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
765 Daar zit hij weer buiten
op zijn schaduwplekje
de wind waait wit
door schaarse haren
zijn ogen staren
in de verte, leeg
de oorlog, zijn kinderen
zijn allemaal overleefd
de wereld is allang
te ver weg voor hem
hij is bij al zijn doden
al bijna in het niets
straks
gaat hij weer naar binnen
naar zijn vertrouwde stoel
het enige verschil…
Ik huiver
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.030 Ik huiver en voel me een reclame
“zuiver wit”, “zuiver schoon”
de volmaakte schoonzoon.
Ik huiver, maar dat is mijn straf
geen gedicht geeft het gevoel van “af”.…
Ver weg
netgedicht
3.8 met 32 stemmen
868 op zondag
bij het eerste kraaien
van de haan
kleef jij woorden op
mijn mond
met versleten zinnen, voortrazend
op witte benen
ik kruip tot aan mijn
waarheid
waar je me vastbindt
samen met de doden
die de stamboom verpletteren
tegen mijn borsten
en mij de ongenade laten dragen
als een heldin met een opgelegde
plicht…
Aankomst in IJmuiden
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
947 zachte wolkensluimering
bedekt kuis de weg naar huis
klotsend kabbelt water
schemerdonker langs de kajuit
De storm ligt nu te rusten
het land doemt duister op
een toren boort haar gaten
doorlichtend tullen regenwolken
De kade is slechts hoorbaar
verborgen in haar waas
van witte schaduwplekken
de dag verstopt haar komst…
Houten vissen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
670 De ochtendzon strijkt met lange stoelpootschaduwen
langs de witte bak van de visafslag met rode opdruk
GEM.VISMIJN
VLISSINGEN
waarin gekloofd haardhout is opgestapeld
naast de bak zit Siep zich op te warmen
en uit te kijken over het berijpte gras
waarmee onze vallei bedekt is, groene
zee waarin de houten vissen groeien…
opstandig
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.184 zou me blij moeten voelen
maar dwingen is niet vrij
zo bedoelt de doodgewaande
wanneer ik even de oude eik raak
waarachter ik mij verschuil
het winters wit weer aan mijn zij
in de dageraad met een waas
over de vijver gespreid
zoals de doffe echo
van Pasen die de leegte
in mijn hart verraadt
stil ben ik na gister:
is dat nu de…
Suites voor Annemieke XVII
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
436 alle sneeuwpoppen
met takken penen dollend
brrr wat een vrieskou
een natte lente
de bomen in compleet groen
mossen en knoppen
hoopje agenda's
lezend achter brandnetels
te lang en langer
aan een witte muur
boven een doos sieraden
de jaden ketting
het hangt aan de wand
oude herinneringen
komen boven -…
Suites voor Annemieke XXVI
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
526 pillen en de tijd
een doosje vol vindbaarheid
waarop een vlieg landt
een lat-relatie
de afwas stapelt zich op
glimlach na glimlach
zo zacht zo open
daar gaar het grappen maken
oh zo makkelijk
geen tijd voor groeien
slordigheid in perfectie
in een holle boom
witte narcissen
en de geur van de lente
valt pas later op…
opkomende vloed
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
678 in nog koele ochtend
toebereidselen op komst
traag verbleekt de maan
als ceremoniemeester
als waren zij kantjes
van het bruiloftskleed
verkennen witte golfjes
aarzelend het zand
lichtruisend het bruiloftslied
kakofonisch begeleid
door talrijke meeuwen
als de getuigen
gereed ligt
nog maagdelijk strand
uitnodigend
voor de bruiloftsdans…
Wolkvlokje
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
605 Lachend probeert zij
de wolken te raken
springt luchtig naar
een klein briesje geluk
hij schenkt haar onverbloemd
nieuwe jaren zonder jeugd
maar in haar ogen danst
nog altijd de geest van jong
najaarsdagen verlangen
naar een bed van bladeren
een grassprietje en lijnen
hemels met hier en daar
een klein vlokje wolk
de witte bosanemoon…
Zwarter dan gedrukt
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
738 schreeuw maar papier
ik kus je woorden
zwarter dan gedrukt
in witte regels leid jij
toch je eigen leven hier
ik onthoofd je letters
zet geen punten neer
kan je tekens niet meer lezen
weet niet waar de zinnen
en de komma's zijn gebleven
ik stapel je in tijd
maar heb geen nijd
want jij ligt bovenaan
en zal daar blijven na jou…
Altijd 5 december
netgedicht
1.7 met 28 stemmen
8.256 Onder een grote witte pluim
- in de vorm van een uitroepteken -
zie je alleen een schipper achter
het levensstuur dat hij vasthoudt
alsof het om het allerduurste
cadeau van Sinterklaas gaat.
En zo is dat. Hij leeft!
Dus: pak uit en Carpe Dium!
Vandaag is het altijd 5 december.…
De blanke poort
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
698 Wit als sneeuw is de welgevormde mond
die mij nieuwe sagen brengt
en mij leidt, de wereld rond,
mijn droom en dag verzengt.…
Je ornament barok
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
683 je ornament barok
in lange rok en
krult uitbundig
in je rondingen
monumentaalt in
rijk en warm bezit
ogen stralen uit
het donzig wit
haren opgestoken
ogen iets geloken
met fluweel gevoerd
de taille ingesnoerd
zo open je de dans
op het gala van de eeuw
de prima donna van het bal maar
voelt al binnenin het eerst verval…
als jouw tijd is gekomen
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
1.884 als jouw tijd is gekomen
zal ik samen met de zon wenen
mijn tranen van koud
vermengd met de hare van warm
in beelden van zwart op wit
weerkaatsend in schaduw
van het boek des levens
gewikkeld in silhouet van toekomst
ik zal je as verstrooien
op geurige velden
van korenblauwe violen
waar nieuwe stromen…
Door sneeuw naar licht
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.017 daar waar zacht
het leven dooft
waar vorst en wit
de warmte rooft
weet ik ons toegedekt
wij stralen nu
geen kou meer uit in
heldere sterrennachten
het herfstige tapijt beschermt
ons in het lange voorjaarswachten
wij kiemen lente ondergronds
sturen groene punten
door de sneeuw naar licht
daar bloeien zij in kleuren
en openen ons nieuwjaarsvergezicht…
Tofu-taart
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
677 Kleurverblindend
Maagdelijk wit
Één hap en al je zonden zijn vergeven
Denk niet na!
Doe het nu!
Eet en kauw!…
De zwerver
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.521 Op het hoekje van de straat
Met zijn zijn fles en zijn viool
Een slok om te kou te verdrijven
Dat is de taal die hij verstaat
Gehuld in een versleten deken
Staart hij naar een witte duif
Zoekend naar de laatste kruimel
Die de eenzaamheid even doet doorbreken
Wachtend op de koude nacht
Die spoedig zijn intrede weer zal doen
Denkt hij aan…