Netgedichten over kerstmis

rode ballen in de boom het toetje met slag en room groene takken voor het raam het "oh zo gezellig saam" het opgeklopte eten en het drinken wederom op het nieuwe jaar klinken alle oprecht gemeende onechte wensen van lang verloren gewaande mensen de krantenjongens die vragen om fooien het laveren tussen levenden en dooien de winkels met…

de schapen zijn geruimd de velden leeg bij nachten herders hoeden slechts verwachten want ze zijn uitgeteld waar ooit geboren worden leidde tot nieuw leven zijn slechts de figuranten kribbe stal en stro gebleven spelers zijn aan de destructie meegegeven…

Waar halen wij in vredesnaam toch allemaal die os en ezel dan vandaan of een stal zelfs hooi of stro is nog te mooi alleen een kribbe en een kind zal in dit verhaal in de doeken worden gedaan…

ik zag je al van verre in glanzend onderscheid je duikt en danst zweeft wollig lang in winters vrije val komt met velen zacht dalend op de dwarrelwind ik vang je schoonheid op mijn hand in lichtende kristallen je gloeit nog één keer aan en langs mijn huid traant nu jouw kort bestaan…

Fietsend door de sneeuw hoor ik een meisje zingen. Moederziel alleen staat ze op ’t stille plein te staren naar de vlokken, haar benen swingen. Koordjes van haar wollen muts dansen vrolijk mee. Haar “in excelsis Deo” klinkt zacht maar krachtig na als ik over mijn schouder haar nog eenmaal gadesla.…

Een eenzame Kerst En zo versleet de oud-zeeman de kerstdagen met zich zelve steeds weer af te vragen wanneer zal ik haar eens weder zien Soms als hij in zijn huis loopt te sloffen barst hij uit in een niet aflatend gegrien. Zeker nu het een Witte Kerst is met al die lichtjes ook zo iets, van jaren gelee komt zij tot hem in zijn dromen vrolijk…

ik zag je in je glazen huis gesondeerd aan alle kanten jouw komst hield alle deuren dicht je entree was keizerlijk niet vederlicht de vuistjes al gebald oogjes in gepeins verzonken maar morgen is dat klaar en vrij van tijd en zorgen dan ga je naar je echte thuis…

tref jij dichte deuren ontsluit dan je hart: zeg je zegje in kleuren in plaats van in zwart heb jij gif te lozen verbloem dan je toorn: zeg je zegje in rozen in plaats van een doorn maak jij valse starten herzie dan je stijl: zeg je zegje in harten in plaats van een pijl mis jij stro en halmen hervorm…

'Hier nog een takje, daar nog wat mos', alsof een sprookjeswereld zich ontvouwde. Mijn ogen lieten geen enkele beweging los als onze pa het kerststalletje opbouwde. 'Zetten jullie de schaapjes neer hier en daar'? Daar hadden mijn zussen en ik op gewacht, in de kerstboom hing hij nog wat engelhaar en ons make neuriede zacht Stille nacht. Geen…

Wat deden die herders daar 's nachts in het veld? Zij telden hun schaapjes, zomaar voor de sport, zij telden, maar kwamen er zeven te kort, misschien hadden zij beter bij daglicht geteld. Wat deden die engelen daar 's nachts in de lucht? Zij zongen hun liedekens vloeiend en klaar, zij zongen de lucht uit hun longen voorwaar en botsten op zeven…

In deze heilige stille sterren nachten waar eens geknield de drie koningen wachten gewaarschuwd voor de geboorte ener koningszoon in lappen gewikkeld gedoemd tot de doornen kroon Ook toen dwarrelden sneeuwvlokjes zij verenigden zich te samen tot een deken in smetteloos wit toonde hen het totaal van een serene onschuld en waarschuwde reeds…

zijn kerstboom flonkert vrolijk de stal oogt warm en sereen engeltjes twinkelen olijk maar hij is alleen maar alleen stille nacht, heilige nacht kerstborrels verdrinken de tijd niemand die hem verwacht hij vergaat van de eenzaamheid zijn ogen waden door water langs herinneringen in de nis met op zijn schoot de kater en naast hem het gemis…

ik schrijf je in koude letters omdat het buiten en ook mijn hart. Kom je nog langs. Ik heb zo'n spijt. Wij horen bij elkaar. En zo. dus samen naar de ijsbaan toe met muts en sjaal en dan na het schaatsen warme chocola en dan gearmd naar huis. Vogels schrijven onze namen ondertussen in de bevroren ijs- blauwe lucht. en wij ademen wolkjeslucht…

Ondanks crisis, is het weer gelukt, de boom die staat, met lichtjes in z’n ziel die van het plafond een hemel maakt, poedersneeuw wat onder schoenen kraakt, bitterkoekjes in alles zoet gemaakt om met blijdschap onrecht uit te bannen. Bij het aansnijden van het gouden kalf vloeit bloed, door de scherven van de glazen stal en…

verstoken van slaap nuttig ik rauwe wortelen en kransjes van chocola lieve baby’s en madeliefjes help mij verder op weg naar het volgende kerstfeest ik kan niet geloven dat er nooit vrede komt…

het laatste exposé van dit jaar is weer in mijn atelier feeëriek aangelicht bieden mijn schilderijen hun kleurig aangezicht damast op de tafels in riet gesorteerd heb ik mijn leven aan u geoffreerd mandjes met zorgen over dit jaar in biezen geluk en ontspanning vlak naast elkaar in wit pitriet mijn artistieke prestaties gebundeld…

Ontevreden ben ik Heer over het kwade wat ik deed, geen vrede heb ik meer met dat wat ik vermeed, ik zou graag vrede willen maar alleen lukt mij dat niet, neem Heer de onvrede van mij, U, die de echte Vrede biedt, de Vrede van Uw Engelenlied.…

God ligt in de duinen te vrijen met Texelse Maria of moet ik zeggen dekselse - de vonken spatten ervan af. God heeft natuurlijk gelijk zijn heerschappij te laten gelden over de memmen van Maria die zwemmen in honingmelk. Dat moet ik hem nageven aan lust stelt hij geen grens evenmin aan zijn geloof ja zijn ogen schieten vuur. (zelfs…

Waar rust van lawaai wint en verspreidt in stille akkoorden geluiden als streling voor gehoor om uit diepte van genieten te stijgen tot hemels zachte tonen ongekend aan aardsgenot. Zo klinken zacht de klanken uit orgel, koper en van koren en wonder schone zang der tenoren in ruimte met mooiste akoestiek daar klinkt straks de boodschap na…

Van geslacht op geslacht werd het heil van God verwacht, Zijn zegen doorgegeven. Moge Hij u ook nu vervullen met Zijn vrede.…

In het nachtelijk geflonker van de lichtjes die je ziet hoor je zachtjes in het donker de klanken van het engelenlied de gebroken stilte die ik vind doet mij denken aan het kind...…

in een trilling van licht blinkt de wereld zijn winterse schijn laat klaagzangen zwijgen verzinken in stilte kerst zal ingetogen zijn…

nog één halve bal centraal in de boom de duizend facetten weerkaatsen gezicht zonder schroom vroeger getuigd ieder een kleur in groen met een geur nu rest nog de mijne de anderen gevallen verscherfd in de tijd ik plaats met een luchtig gebaar maar in duizend facetten spat ook mijn droom op de vloer uit elkaar…

zij passeerden boom voor boom de takken kalend maar ieder had in kleur een eigen droom ze waren opgetuigd met stemmingen van toen het groen met zilver rood met goud alleen de piek doorstond het jaarlijks onderhoud steeds kleiner het formaat ballen schitteren herinnering het kalend groen heeft plaats gemaakt voor kunst de lampjes hangen…

mijn voeten blijven warm door mijn groene kikkersokken in de winter spring ik rond want ik ken de kikkersprong ik wacht nu op mijn Kerstprins eenzaam onder de mistletoe ik smacht naar lieve kusjes maar die kwakerd komt niet droef is toch mijn liefdeslot mijn prins slaapt in de modder…

Het is onder de brug dat zij plotseling haar ik ontmoet er wordt niet gegroet waar ijzig water wakke werkelijkheid spiegelt geeft licht haar gezicht een wazige gloed wanhoop oogt waakzaam als eenzaamheid sluipend buiten binnen haalt…

De seconden gaan te rap om de uren te vergaren, wat ons bindt is tijd, gesponnen op de brug van de oude, - en de nieuwe jaren, als we elkaar ontmoeten dan zwaaien we naar elkaar en misschien wel terug, al moeten we bekennen dat we elkaar nog steeds niet leren kennen, wat mensen scheidt, is gezaaid door angst om samen door één humane…

In het zilveren hart van de winter hervind je een blij geheim het klopt aan bevroren ramen zingt in dennewouden roept met de stem van wilde zwanen en warmt zich in je bloed In het zilveren hart van de winter bedenk je een nieuw verhaal je brengt alle woorden samen vreemde en vertrouwde nieuwe en oude zolang je beweegt…

Het stalletje is uitgestald, de ster hangt te stralen. Gedachten gaan naar Bethlehem zonder af te dwalen. Kerstman noch drank zal ons verleiden. Sterk is het verlangen, onbevangen naar onze Redder die komt om te bevrijden!…

kleine Jan hield zo van Kerstmis daar keek hij lang naar uit van al die mooie dingen achter de etalageruit de geur van chocolade of de kleur van marsepein daar kreeg Jan geen genoeg van daar kon hij zo vervuld van zijn hij wist al van het Kindeke uit Bethlehem hij kon de liedjes zingen met een zachte engelenstem ‘s avonds vroeg hij in zijn…