36197 resultaten.
voorjaar
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.057 je ogen lijken
de vruchten
al te dragen
die zon en regen
veel later pas
mogen behagen
langs de lokken
van je haar
zie ik de akker
volmaakt
het voorjaar juichen
ik laat de winter
achter in tederheid
als jouw lippen
zich over mijn
tranen buigen…
Kleurrijk
hartenkreet
1.7 met 6 stemmen
1.354 De winter is gisteren geworden
en de kou is uit de lucht
kleuren exploderen
en grenzen vervagen
de geur van honing
en de smaak van rode wijn
ik zoek naar woorden
op weg naar jou
in het licht
van de prille zon
ruist de wind
en vertelt zijn verhaal…
Breker
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
697 langzaam bereikt
zij de vloedlijn
wind waait
tranen droog
haar wil golft
door het duister
langs nooit en ooit
de zon roept
ogen helder
terwijl passen
zich vastzuigen
in thuiskomen
streelt zacht zout
haar gewonde haren…
adem de bergen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
792 geen schaduw wordt vergeten
al zwijgt het gordijnenduister
gaan de open luiken dicht
en ligt er alleen houtskool
over haar gezicht
als de zon zich omdraait
komt bidden met de maan
lacht hij schril
want in zijn macht
is kindertijd vergaan
slangen slapen niet vannacht…
magenta
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
509 oker ook, felblauw
en een ringeltje wit
rimpelend straten wolken
en de zon klautert beschaamd
vanachter de grens met Duitsland
overstijgt ons nederig land
en kletst bekend rood, eind
einder, een zee sist
dag dag…
Als ooit...
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.653 Als ooit de vogels niet meer vliegen
En wind de bomen niet meer doet wiegen
Als ooit moeder aarde zal verdwijnen
En de zon niet meer wil schijnen
Als ooit de zeeën verdrogen tot woestijn
En er geheel geen liefde meer zal zijn
Dan pas, lieverd, moet je weten
Dan pas zal ik jou kunnen vergeten…
Televisie
gedicht
2.4 met 338 stemmen
66.804 men was allang vergeten dat het kon
maar het gebeurde: met een zacht gereutel
stierf de tv. het sprekend paard verbleekte
het licht werd opgestoken en de vader
aanzag zijn zoon die bij een storing werd verwekt
en zei: wat ben je oud geworden, jongen.
---------------------------------------------------
uit: 'Verzamelde liedjes en gedichten…
Soms volstaat het
gedicht
2.3 met 20 stemmen
10.889 Soms heb ik aan een woord genoeg om op
te veren en mijn bek te slijpen aan de zon.
-------------------------
uit: Gedichten, 1997.…
Niet langer lichtgericht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
658 pakte nog
wat herfst het
blad was al niet
langer lichtgericht
lichtgewicht
op een nog speelse
wind en dwarrelt
samen tot tapijt
dat langzaam
winter voorbereidt
de lage zon kijkt
nooit meer om
sprankelt slechts in
kristallijn door druppels
die op spinnendraden door
de ochtendvorst bevroren zijn…
De dag aarzelt te komen...
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
529 Dagen van mystiek
de zon heeft zich
verslapen, de hemel niet.…
lavendelblauw
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
4.341 met zachte hand
ontrafel je de draden
van het web dat ik spon
je wilt mijn woorden
als dromen te drogen hangen
in de milde zon
en na het drogen
plooi je het bedlinnen
voor de nacht die komt
je kruipt lavendelblauw
arglistig tussen het linnen
om onzichtbaar mij te minnen.…
Carthago
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.412 je ligt
allicht
voor alle eeuwigheid
in 't stof der dagen
te wachten
tot de zon
nog één keer
je genade geeft
blootvoets
kaal geschoren
verminkt
tot in het bot gebroken
de zee
tot troost
bij ebbe en bij vloed
beweent je kroost.…
Hawaï a/d Rijn
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.419 mijn kaktus
denkt aan verhuizen
voelt een onbekend jeuken
van transpirerende bladluizen
en ook mijn magnetron
kijkt jaloers uit de ramen
en je hoort het ding denken
de zon zou zich moeten schamen
zelfs mijn tuinslang
lijkt overspannen te zijn
welkom in
Hawaï aan de Rijn…
Kil
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
795 Met een schok komen
braamstruiken tot leven:
een fazant vliegt op,
de herten
draaien hun spiegels
naar de waterige zon.…
schichtte langs de hemel
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
786 je speelde
met lucht
in kleuren
van de regenboog
verschoot in vale zon
danste
op wolken
lichtvoetig ongebogen
weersprak de donder
als een echoloze
schichtte
langs de hemel
weerlichtte in de nacht
ontlaadde in één ogenblik
een fractie goddelijke macht…
African night
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
738 dorst kleeft aan kuiten
waar bloed gezogen wordt
het vergezicht ontbeent
rook kringelt
uit rieten hoeden
ritme stampt stam op steen
zinderzweet hangt boven aarde
waar donkere silhouetten
met de zon ondergaan…
blijheid
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
706 de nacht knikkebolt nog wat na
haar heupen schetsend in het laatste licht
wiegend naar raaklijnen van morgen
lauwwarm serveert de zon haar eerste stralen
met verf op haar tong
signeert ze wolken aan de kim
ze maakt oogcontact met landschap
en slaat haar armen om de wereld…
Er is nog hoop!
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
763 zelfs het licht vluchtte weg
uit de donkere kamers
van het huis zonder spiegels
waar het lachen verging
alleen de schaduw van
wat was, is blijven hangen
en echoot het verleden
tegen oude muren
maar aan de kim
klimt ongezien de Zon
het huisje tegemoet…
Jij bent de zon, jij bent de maan.........
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.659 Jij bent de zon
Jij bent de maan
Jij bent het doel
Van mijn bestaan
Jij bent de wind
Jij bent de regen
Zonder jou
Kan ik nergens tegen
Jij bent zo schitterend
Als een ster
En even onbereikbaar ver!…
Nog niet opvliegend
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
608 zon purpert
terwijl ik in
witte streken
jou vleugels geef
jij het rode bloed
in lila laat ontwaken
en warmte zachtjes
spanning beeft
nog niet opvliegend
maar je vertrekt in
amethist voor een dag in
samen de lach op je gezicht…
Dansend
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
525 Kijk mijn liefste
naar waar het allemaal begon
Laten wij naar daar dansen
in ondergaande zon
En mocht het licht
een van ons beide ontvallen
Treur dan niet
want wij, in onze oneindige liefde
Lieten de bazuinen des levens
liefderijk schallen…
koestal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
591 als je het hek over kon
streelde je de warme vacht
van koeien onderweg
als je kon blies je vaart
in de molenwieken
in de rimpelloze sloten
liep je met het vee mee
de stal in, rillend,
huid aan huid
liet je tijd zijn
liet je de zon
liet je d’r niet los…
Koude grond
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
512 sinds de waarheid op zijn kop staat
lijkt zuiverheid overbodig
Weesgegroetjes hebben afgedaan
daar het ongeloof zich uitstrekt
valse triestheid druppelt op de knoppen
die zich schuilhouden voor de zon
verlegenheid zich kleurt roze
wanneer wind hen talmend wiegt…
Gestruikeld
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
578 Ik ben vandaag gestruikeld
over onuitgesproken woorden
die ik je nog had willen zeggen
steeds smaller werd de weg
bleef achter op een vlakte
door kou bevangen
achter het duister van
m'n gesloten ogen
voel ik dat alleen de zon
-nog jouw lippen kust-…
Vergeult in droogval
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
597 een lage zon
spat kleuren
op het wad
prijst in
lange slierten rood
de avond aan
de einder kruipt
snel dichterbij
in onontkoombaarheid
donker vlijt
de schoot van leven
met zijn nachtgezicht
vergeult in
droogval wachtend
op het eerste ochtendlicht…
Toch pluist het zwart
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
470 te snel legt
prunus roze tapijt
op straatse kinderkopjes
een schrale zon beschijnt
ontluikende seringen de koude
wind verhindert nog het geuren
toch pluist het zwart
in warme vogelnesten daar
fluit de lente weer zijn prilste lied…
in een zucht
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
694 hang m’ n wens
aan een witte wolk
blaas ‘m jou richting
hoop dat ie aankomt
zodat jij ‘m
in de schaduw kan lezen
zou mooi zijn
als daarna de zon
weer volop
zou gaan schijnen…
Nog nat van tranen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
520 hij schiep
een handvol wolken
in de lucht
gevat door wind
ontplooiden zij in wit
onderkanten zwart gevlakt
met schaduwen
nog nat van tranen
raakten zij het droge land
ik ben geen regenmaker
zei de zon maar warm slechts
lucht tot aan het koud plafond…
droomwereld
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
520 temperatuur loopt langzaam op
ik kuier het park in
duizenden tinten groen
de zon davert takkebomen
stralend de mist in
elfenbanken beloven rente
schetterend, schaterend en schitterend
gaan bloemen uit hun bol,
ik ben weereens wakker geschud…
Nederland
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
515 en dan kust de zon
mijn nederig land
dansen witte wieven
de wei in en uit
wandelen koeien
boven de nevel
even later
weerschijnen coulissen
langgerekt de bomen
tot in het water,
willig treurend
maar het land
komt wel tot leven…