1642 resultaten.
Windkracht acht
snelsonnet
3.7 met 11 stemmen
1.695 De herfstvakantie is voorbij vandaag
En ieder heeft dus lekker uitgeblazen.
Maar nu begint het najaar zelf te razen
En grijpt ons zeer stormachtig in de kraag.
De zomertijd is niet meer terug te draaien.
Er is geen houden aan. Dus laat maar waaien.…
Herfst
snelsonnet
3.8 met 6 stemmen
1.613 Het gras verdort, de blaadjes worden bruin,
De bloemen laten triest hun kopjes hangen.
Jawel, de herfst heeft de natuur gevangen -
En toch staar ik afgunstig naar mijn tuin.
De herfst komt immers alle jaren weer,
Maar in ons leven komt hij maar één keer.…
Winterbloesem
netgedicht
3.9 met 66 stemmen
5.358 Mijn tuin bepoederd met
glinsterend wit kristal
in één nacht veranderd
door 'n fijne sneeuwval
in een betoverend mooi
wintersprookje.
De treurwilg in wintertooi
tot het kleinste stronkje
het gammele tuinhekje met
een wit kanten randje.
Het vogelhuisje een waar
paradijsje voor vinkjes
winterkoninkjes en sijsjes.
Ik laat mijn tuin nu…
Een persoonlijk ervaren
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
465 wij zagen
de dagen
als nieuw vol
bewondering
en verbazing
over het
oplichten van
hun kleuren
sprankelende
geluiden die
vrolijkheid
verspreiden
waar we ook
verbleven zelfs
in de lach die we
met ieder deelden
er hing een
nieuw samen
dat ons overkwam
niet alleen binnen
maar ook in de
natuur was
het stuur
radicaal gedraaid…
Jaargetijden
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
784 Slapend leven ontwaakt
Waar zacht bottende knoppen
Weldra opengaan
Om donzig groen te tonen
Stil ontvouwen zich
De tere vormen
Die in klimmend licht
Tot volle wasdom komen
Hoe kortstondig hun bestaan
Als stralen verzwakken
Randen krullen om
Bij tanende levenssappen
Het ontzielde komt ten val
Neergevlijd op koude aarde
Hoogpolig bruin…
Fiere Kastanje (aan de laan Oranje)
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.186 je hebt je vruchten weer geschonken
ik heb ze voor je opgeraapt
op een sierlijk schaaltje laten lonken
wel zó dat ze niet zijn weggekaapt
je hebt je bladeren laten zweven
fors heeft de kou roofbouw gepleegd
en ik heb stilletjes weggegeven
jouw blad - tranend bijeengeveegd
en daar sta jij, o trotse boom
de winter kleurt je kaalheid
maar…
Mei,
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
941 stoeiend en bloeiend
in de wei
aan de hemel de kroon
op je werk
erbij
je passie: te tooien
rijmt met al
wat je staat
te ontplooien…
In mei
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.137 paarse en witte
klavertjes in de wei
ik ging zitten erbij
ik plukte een paar
'k zag een rupsje erbij
het werd voorjaar in mij…
Houterig
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
1.092 Ik heb een bundel aan hout opgeslagen
vol met dode takken die elkaar verdringen
goede en slechte jaren leesbaar in de ringen
versplinterd door het amputerend knagen
Herfst vergeten bladeren ritselen hun aderen
mos was de stinkende zwammen weken voor
vliegjes dansen het afgezaagde verleden door
hangen in groepjes spinsels te vergaderen
De…
Het bos silhouette
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
433 ik zag de
eerste herfst
al oplichten
in je ogen waar
het donker loof
in veel kleuren
hing te drogen
in het ruizelen
gaf de wind meer
contrast tussen aarde
en wat je nog verder
aan de hemel zag
het bos silhouette
al zijn winterpracht
je stem zong
in warme tonen
de wegen naar
de overvloed van
afgelopen zomer
die door lange dagen…
Herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.081 De zomer hangt nog in het huis
en zonder jas ga ik naar buiten
de avondkoelte laat ik mij omhullen
draden van spinrag houden mij niet tegen
het vallend populierenblad ruikt kruidig
ik loop de mij bekende weg
waarlangs seizoenen zich verdringen
en waar geen dag hetzelfde toont:
geen crocus staat naast herfsttijloos
en uilen zingen niet als…
Ik zoek de lente (3)
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
1.142 Mijn afscheid gaat naar het jaargetij
waarin de lucht onbewogen haast bevroren
tussen het zoemende vuil van het seizoen
trillend doortrokken was met niks liever
dan verkoeling vinden in een dag als deze.
Belovend van gloren zonder ongewenst zwanger
te hoeven zijn van de hitte.…
Rode bessen
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
512 nog groent
de herfst in
krachtig blad
en rode bessen
omgeven met
prikkels en stekel
wordt leven
maandenlang bewaard
wij winterslapen
niet maar vieren
onze feesten vol
verwachting en hoop
met sneeuw en
ijskoude regens
blijft ons binnen
veel ellende bespaard
toch houdt
de pandemie mensen
kort omdat bij iedereen
er aan de…
Landelijke herfst
gedicht
3.4 met 80 stemmen
24.532 Wie niet, als wij, in het donkerst Europa
van deze eeuw, toen er geen enkele
uitkomst meer leek, jong zijn geweest,
en hebben liefgehad, zullen nooit beseffen
hoe wij ons klampten aan het klein geluk,
een sonnet, een spoortje van weelde,
wat druiven in een kristallen coupe, die scheurde
bij het overtrekken van bommenwerpers.
We wisten het…
Zomer
gedicht
4.3 met 75 stemmen
8.279 Open deuren en ramen
laat binnen de wind, die
piepkleine vogels
neertuimelt uit nesten
gevlochten met
dode welvaartsresten
van verre seizoenen
verbleekt door de tijd.…
De zomer is voorbij.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
985 De zomer is voorbij.
De herfst is aangebroken.
Ze merkt het aan haar lijf;
de stijfheid van haar knoken.
Soms wil de zon nog even schijnen.
De warmte voelt weldadig aan.
Voor even zal de kou verdwijnen,
maar langzaam sluipt in haar bestaan
de winter haast onmerkbaar binnen,
knaagt de tijd zich ongestoord
verder in haar voort,
slaat gaten…
Terugblik
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.214 Zo veel als de bomen en hun begroeide takken
mij wisten te vertellen van deze waarheid;
zoals de parelmoer blaadjes in de groeiende
april donkerte lichtroze kleurden, zo spraken
zwijgende tekens van de eerlijke seizoenen
die hun enthousiaste lach even lieten zien
in de middens van hun bloei, toch
vers blijvend in de warmte der herinnering…
Een jaar in een dag
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
953 de lente is de ochtend van het jaar.
een vogeltje speelt voor wekker
en er staat een ontbijt van geuren klaar.
deuren en gordijnen gaan open
en het mooie meisje wast haar haar
ze kleedt zich in lentekleuren,
en ik huppel over een bloementapijt naar haar.
de zomer is de middag van het jaar.
de wereld is op z’n heetst
en harten smelten…
januari
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.057 Vanuit de coulissen van de hemel
strooit zij haar stralen over de aarde
Zij verwarmt nog niet
nog bleek is haar licht
Licht zo oorverdovend stil
en kleurloos bleek
stil als het lied van de doven
bleek als de schaduw van de dood
Er zijn sporen van eeuwig lijden
een heldere bestemming ontbreekt
in het niemandsland tussen dood en leven
tegendraads…
April,
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
919 ja, je wil...
is wat zwak,
biedt nog buien een dak
laat de zon in zijn schil
wanneer hij dat zo wil,
wel wolken ten spijt
sluit je hun sneeuwwit habijt;
spreidt een grasgroen tapijt
voor nieuw leven
en niet even
breng je de merel van de wijs
ontneem je wei de ereprijs,
want tussen paas- en pinksterbloem
botert…
Is het einde zoek?
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.131 Een ringlijn is het spoor
waarop seizoenen volgens schema rijden.
De punctualiteit kan mij verblijden,
wanneer ik weer de lenteklokjes hoor.
- Maar tot besluit beken ik: Ik ben boos.
Al denk ik aan een eindeloze tijd,
ik twijfel: is die echt besluiteloos?
Waar zal de nieuwe lente zijn gebleven?
Komt tóch een einde aan oneindigheid?…
Herfst (6)
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
817 te rekenen naar de hoeveelheid
eikels die deze herfst voortbrengt
wordt het een ouderwetse winter
met strenge vorst en sneeuwpret
gerekend naar het aantal eikels
dat in de categorie –mensen-
steeds vaker zijn opwachting maakt
zou het winters zijn het hele jaar…
De godin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 tegen wind gezegd
zonder op te spelen
hoorde ik al de groene
melodie van velen
pas ontloken en nu al in
het zonnig koor gekropen
in warme vlagen
weten zij de muziek te
dragen van de eeuwenoude
dirigent die elk blaadje
persoonlijk heeft gekend
in een door schaduw
gestreamde versie
wordt de zomerzon geëerd
zij is de godin die seizoen…
Herfstmorgen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.246 Zwart geaderde beuken,
glimmen in een druipend mistgordijn.
Ze blozen met hun wijnrode kruinenkop
als een mimefestijn
van Chinese nimfen.
Populieren priemen hun naakte
zwepen in de iele lucht.
Nog enkele blaadjes wisperen
met een diepe zucht
hun laatste fezelverhaal.
Kraaien roeien stil door de mistrivier.
Ze enteren knoken van een…
de bomen zijn arm
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
831 De bomen zijn arm
maar de wereld is rijk
Nu het blad goud is
en de zilveren lucht
kleine diamanten strooit…
Zo'n dag als vandaag...
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.233 De zonnestralen van de winter
laten warmte achter op mijn huid
Het is bijna lente, nog even
en de knopjes komen uit
Ik ben gelukkig
de zon, briesje wind
vogels zingen, ik zing mee
als een vrolijk klein kind
Ik vergeet, dat ik weet
dat het weer regenen gaat
de boeren hebben weer de kolder
mest ruik je door heel de polder
Maar ik ben…
Tussen bomenlicht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
498 jij hebt weer
bloemen gestrooid
waar een herfstige
dood de zomer
begraven had
het winters
zwarte pad
dat sneeuw
als deken zag
vergat de tijd
waar lente
al lieflijk danste
het groen druk
met voorjaar sjanste
bloeide zon zijn bloem
nog nevelden
de mooiste kleuren
tussen bomenlicht
de door jou gestrooide
bloemen extra belicht…
Ontdooiende wintermuziek
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
520 overal waar jij
verscheen gaf natuur
acte de présence
zag in de verte al
de knoppen van
bloemen zich openen
om in volle
nieuwsgierigheid hun
hart aan de kijker te tonen
struiken ritselden
bomen ruisten hun
groene welkom melodie
de vergeet-me-nietjes
in het gras wisten
al meteen dat jij er was
adembenemend
hoe zij groeiden…
Warm donzig bloot
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
392 zij draagt in pracht
van klederdracht
de herfstmand
met stralende lach
haar appelwangetjes
blossen zomerrood
een huid met nog
het warm donzig bloot
langgerokt schrijdt zij
langs hongerige ogen
die verlekkerd kijken
wat geuren beloven
een schitterend
assortiment van
een kwaliteit ook
dit jaar ongekend
een heerlijk defilé
van…
Kleurden halveringstijd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
445 jouw passen
waren zo licht
dat zelfs in sneeuw
geen enkel spoor
zichtbaar bleef steken
ongerept bloeide
je glimlach zon
op smetteloos wit dat
schoonheid weerkaatste
uit zover het kon
fonkelende kristallen
kleurden halveringstijd
door intense straling
in kraakhelder blauw
smolt warmte uit kou
toen de laatste
sneeuw verdwenen…