Netgedichten over actualiteit

het jaar nader bekeken met ogen van haast ging ik zó dikwijls aan mijzelf voorbij morgen leer ik beter kijken...…

Het Groenlinks meldpunt vuurwerkoverlast Heeft na een week al dertigduizend klachten Heel spannend maar het is nog even wachten Of ons de einduitslag nog erg verrast Vandaar vandaag...a serious request Op naar de honderdduizend...doe je best!…

wie nog droomt in avontuur wollen zoetigheden en het zekerheidssyndroom ontwaakt met stille wensen en vluchtige kijkers gaan van klok naar deur voorspoed in het lied raakt het lijden het schalmt de wereld rond het nestelt zich in duurzaamheid maar vergeet de gulle lach de kapstok volgehangen met beelden van krijsende oorden haakt het…

De eerste handen zijn er al weer af De eerste ogen weer voorgoed gesloten Mortieren worden op ons afgeschoten En janken doen we altijd achteraf We hebben tot december is verjaard De oorlog aan ons eigen volk verklaard.…

(Dichtrijk 2014) Als Oud Nieuw wordt, wordt Nieuw vanzelf weer ouder Zowel weken als maanden zetten door 'De tiid hâld gjin skoft', pauzeert dus geen moment Zowel aan begin als eind is het kouder Lente, zomer, herfst, winter steeds vertrouwder laten lange tijden hun sporen na van een geboorte tot volwassenheid van warm tot frisjes, groen…

ik spreid mijn vleugels vlieg de manen terug die dit jaar verschenen zijn een gebroken vlucht de wereld op zijn rug in hun reddeloos verloren schijn de existentiële pijn van het onzichtbare bestralen chemo’s die de metastases achterhalen de klauw van kanker is gespreid het verenkleed nieuw aangeregen nu vliegensvlug terug naar het…

Laat de stilte je omgeven ook al maakt ze je soms bang; proef haar zorg en tederheden ook al duurt het soms heel lang eer je in dat rijk kan wonen en je blij wordt door haar kracht; laat de vrede wortel schieten nog verduisterd in de nacht. Mocht de liefde je omhelzen in een overvloed van licht; wees geborgen in de warmte van Gods vriendelijk…

zacht fonkelt de zilveren bal de stal is vol van komen en weer gaan buiten de frisse neus een tijdelijk volle maan je droomt nog kerst zacht tegen mij aan muziek draagt vaag in vlagen wind de hoge stem van het succesvolle sopranenkind wij zijn op weg van een bewogen jaar naar een nieuwe start de laatste dagen reflecteren zwaar…

Deze namiddag was ik in een afdeling van bejaarden, dement en blijkbaar ver weg van deze wereld. Welke wereld is de onze, wat hebben we gemeenschappelijk? Kerstmis nu, een Kind, wat herders en de hoop op vrede. Waar is hun geest? Wel zijn hun lichamen veilig en goed doorvoed en verzorgd, gekoesterd zelfs soms, maar waar zijn zij? Hoe met hen…

had ik al gezegd dat ik jou mis in de zwaartekracht waar liefde onmiskenbaar geketend is aan macht en duiventillen wit uitslaan door stront wat men zo veracht ik kan niet houden van, want telkens als mijn node jou hoereert spreekt mijn gestoelte in onrust, sneeuwt het loze beloftes en drijft de nacht op verachtelijke gewoontes draverijen…

Zwarte vogels wieken door de grauwe lucht; velen zijn zo eenzaam, zoeken naar een woord, een blijk van wat herkenning, van troost, van tederheid, van moed. Wat houdt mijn hart gevangen, nu het Kerstmis is, nu God de mensen heeft bezocht, maar niet begroet werd, niet onthaald als koning in een kribbe? Zwarte vogels wieken door de grauwe…

Door jarenlang het Gronings gas te winnen Is dit nu wat in Groningen gebeurt: Het trilt, het beeft, het kraakt er en het scheurt, Van buiten kijk je door de muur naar binnen. Het onderzoek ernaar is ook nog knudde, De Groninger kan het voorlopig schudden.…

men heeft iets te zeggen dus wees stil wacht op de woorden en luister misschien komen ze mogelijk ook niet er is al zoveel gezegd god zoveel maar kijk wat een puinhoop het is…

lees mij nu mijn haven de kade kruist en schepen onbemand de zee gadeslaan die hun dood heeft voorbereid, geen stelsel dat weent geen gesel die stopt, het is de martelaar in mij die in zijn deemoed de paden kiest die nog nimmer zijn gegaan wie vlagt mijn finish nu de streep is weggekrijt door rijm en tijm, de geur van applaus heeft de straat…

Het is maar weer eens uitgebreid bewezen Dat het zes regelig geschreven woord Tot over alle grenzen wordt gehoord Men luistert naar zo'n rijm in angst en vreze Gedwongen door 1 snelsonnet van mij Liet Poetin vandaag Pussy Riot vrij.…

Zeg “NAM” en zie de woede in hun ogen, Zeg “Kamp” en zie terechte achterdocht. Wat staan de noorderlingen op de tocht, Ze zijn besodemieterd en bedrogen. Met Kampse kluitjes in het Gronings riet: “Uw woning daalt, alleen de waarde niet.”…

Wind en regen, helemaal geen voorbereiding voor een witte Kerst, maar het is goed zo. Waar zouden we ook steeds de vreugde halen wanneer nog zoveel mensen op de vlucht zijn? Hoe kunnen we zo bekommerd zijn om dure geschenken wanneer er mensen zijn die dolen in de kou en zelfs niet weten of ze morgen ook zullen leven? Wanneer er kinderen zijn…

hoe mijn stap ook kwijnt in wallen aarde opgeworpen door ijdele hoop zijn de dagen korter dan de golven die de bodem doen bewegen, niets is mijn vlucht nog waard nu tentakels van vluchtig gas mij omarmen me beklemmen tot mijn dood zich waardevol laat omhelzen, mineurs en valkeniers hoed u voor dit spel, het breekbare wordt heldhaftig…

Het ambt van burgemeester impliceert Dat hij het goede voorbeeld steeds moet geven, Dat hij de scheve schaats schrapt uit zijn leven, Want overspel wordt echt niet gewaardeerd. En verder moet de man er steeds voor waken Dat mensen hem ooit 'burgemeester maken'.…

Wat zoeken we eigenlijk in al die drukte? Afleiding, prestatie, succes of zoiets? Maar zien we nog wel echt hoe die ander kijkt, hoe bedroefd of vrolijk of onverschillig dat gelaat zich laat zien? Maar we moeten verder: nog dit kopen, beslissen, plannen, organiseren, bedenken of bedanken; we draven maar voort tot we plots een mens zien glimlachen…

ik hoor zachtheid nog voor de winter kraakt zachtheid van zomaar vensters die flonkeren in donkere straten ik zie mensen fluisterend praten binnen branden kaarsen getemperd licht vervaagt de rimpels in een oud gezicht onherbergzaam gaat de weg langs kreupelhout en rottend blad toch zijn de geuren vers en fris alsof er in het afgelopen…

Die Gordon met zijn zouteloze grappen Bevestigt zo het beeld van ‘de Chinees’, Clichés van rijst erbij en véél meer vlees, Hij zou eens pure sambal moeten happen. Als dan het puntje van zijn tong verbrandt Wordt het toch éven stil in Nederland……

ik aardde diep in vele generaties had mijn bodem lief het weidse land onder de hoge lucht stond altijd borg voor rust nu scheurt de grond trillen lagen in verzet fundamenten zijn onthecht mijn wortels zijn gespleten de toekomst is vergeten het was geen menselijk falen dat de grond zou dalen maar een bewust genomen gok als zij…

Synchroon werd in gebarentaal vertaald, Als speciale service voor de doven. Hoewel de tolk zich flink zat uit te sloven Is er nooit door vertalers zó gefaald. Maar hij is schizofreen, dus heel misschien Wil men dat bij hem door de vingers zien.…

Heeft u een oom die foute grappen maakt En steeds naar de jeneverfles blijft grijpen De tantes in hun billen loopt te knijpen En later op uw nieuwe bankstel braakt Daar valt het een ander aan te doen Als u het voorbeeld volgt van Kim-Jung-Un.…

de diepte van jouw zondvloed is voor mij onpeilbaar, de stroom te sterk en het moment triggert de tijd ver voorbij onze afstand we liepen in lege ruimtes ontvreemdden de zwaartekracht vermenigvuldigden onze handen en kaatsten de dagen erna terug in het boeket dat verloren in het veld vormloos van de dood werd verlost god was eentonig…

Als een met kwik gevulde thermometer In Sèvres door onhandigheid bezwijkt, En kwik het standaardkilogram ‘verrijkt’ Dan wordt het voor de consument niet beter. Dan klinkt het daar als bij de Albert Heijn, Of het een ietsepietsje meer mag zijn.…

Wat op papier een mooie loting is…. Maar als er niet gewonnen wordt van Spanje, En Chili snoept een punt af van Oranje, Dan gaat het in de ‘poule des doods’ al mis. D(r)ie sterke tegenstanders in één poule Zijn niet goed voor mijn onderbuikgevoel.…

jouw hart veroud door tijd en gedragen door een hand vol gedachten is je kaars het verblindend licht in de vele reizen naar de kwelders van ons Wad jouw snuit vol reizen en aankomsten geuit door het doffe water in je ogen verwoordt het geblaf als een streling in jouw stem ik begrijp je en ik volg je schreden door het wankel gras wie je…

De mens weet als hij wil een kathedraal Van goud en licht en glas in zich te bouwen Verdient dan als hij sterft een hevig rouwen En nagedachtenis in elke taal Hij schreef geschiedenis op grote schaal Kreeg tegenslag en duister te verstouwen Liet anderen gerechtigheid aanschouwen Was voorvechter van menig ideaal Mandela, Gandhi, Marten Luther…