6044 resultaten.
Om steeds weer uit te vinden.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
433 In het vruchtvlees van verwachting
licht een boodschap verankerd
een harde kern die achterblijft
bevestigd in half versleten
pitten van herinneringen, als
de eerste geur of zoen van vrouwen
waarvan ik de naam ben vergeten
de ontmoeting uit de schaduw
die wortel heeft geschoten, uit
de spiegel vertakt het zich,
komt tot ontluiking…
Oorsprong
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
578 Met mijn eigen oorsprong
Had ik niet veel van doen,
Anderen hebben die
Voor mij gekozen,
Zelf stond ik daar buiten -
Maar ik moet het er wel mee doen…
De goden bezoeken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
412 Voor Albert
Een kind ben je nog,
En je begrijpt niet helemaal
Wat de tandarts bedoelt
Als hij zegt dat je met jouw
Manier van poetsen de
Goden gaat bezoeken -
Lijkt je op zich nog niet
Zo'n gek idee, kleine guit,
Misschien wordt dat wel
Een spannend dagje uit!…
Duizend bloemen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 Rijk geschakeerde werkelijkheid
Bevindt zich om mij heen -
Oorlogsgeweld heb ik verbannen;
Duizend bloeiende bloemen
Zie ik rondom mij, ontstaan
Uit het palet dat mij
Door professionals ter hand
Is gesteld -
Duizend bloemen wel,
Er is geen een gelijk,
Geven me dit gevoel:
In het hier en nu
Voel ik me rijk
--------------…
Hoe je kijkt
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
561 Journalist ben je in
Hart en nieren,
Je hebt er voor gekozen
In woord en beeld verslag
Te doen van wat er om
Je heen gebeurt -
Daarbij laat jij je niet
Leiden door de mens die
Je ten diepste bent,
Maar wordt de kwaliteit
Van je werk vooral bepaald
Door de manier hoe je
Naar de dingen kijkt…
Weerribben
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
491 In de plooiing van de duinen
gemeten naar de hoogste top
het landschap herschikt zich in staccato
tussen eb en vloed zonder zich te roeren.
Elke distel, helm of doorn, elke
korrel zand met een afzonderlijke klank,
het verschil ligt in de teerste tinten
hun verhaal tegen de eenzaamheid bestand.
Luide stemmen van de meeuwen,
wat stilte…
Als mol, als egel
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
484 Nooit boven het maaiveld
Mijn nek willen uitsteken,
Liever onzichtbaar voor
Het dodelijke maaiblad
Ongezien het leven door,
Ondergronds, blindenbril
Op mijn neus, mocht ik me
Al in de buitenlucht vertonen -
En toen ik alle moed bij elkaar
Geraapt had om toch bovengronds
Te gaan, mezelf als egeltje voorgedaan
Zachtjes vooruit, snuitje…
Kwartslag draaien
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
512 Hoe moeilijk is het
Om de ultieme waarheid
Te achterhalen, als ik het
Met mijn eigen waarheid al
Zo moeilijk vinden kan -
Waar anderen de horizontale
En de verticale lijn volgen
En op het snijpunt van beide
Hun verhaal baseren, hou ik ervan
Om de zaak nog net even
Een kwartslag te draaien,
Voor het verkrijgen van
Een iets andere…
De rekening
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
492 'n begrafenis is 'n optelsom
van hoe je het gedaan hebt
tijdens je leven
hoe geliefd je was
je werd gewaardeerd als
buur, collega, vriendin,
want er is geen tijd
voor onmin
oud zeer is voorgoed
onder 't tafelkleed geveegd
en je weet 't
niets dan goeds
over de doden
tranen worden geplengd
anekdotes worden opgehaald
want je was zus…
Hard geworden tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
508 Voor Selma
Probeer de ramen van
Mijn leven te wassen
Met lauw water en
Het fijnste sop;
Modderlagen, aangewaaide
Klei en verschroeiend
Saharazand verdwijnen
Voor mijn ogen - maar dan
De laatste laag die zich niet
Verwijd´ren laat! -
'k Word er zichtbaar door overmand:
Een laag van hard geworden tijd
Die in het glas is ingebrand…
Meervoudig ik
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
502 Dit is de wanhoop van
Hen die in mij wonen
Stemmen van alle kanten
Overheersen mijn eigen ik,
Geen uithoek meer waar 'k vluchten kan -
Louter zwart nog,
En af en toe donkergrijs,
Dat zijn de kleuren waarin
Mijn allerlaatste ik in
Dit aardedonker mijzelf
De weg nog wijst…
Optimisme
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
547 Pessimisten glijden soms ongelukkig uit.
Gelukkig beuren optimisten hen dan op.…
Luchtstroom, adem, wind
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
450 Anima, Spiritus -
Ziel en geest die
Ten diepste in dit
Lichaam wonen en mij
Maken tot de mens
Die ik ben -
Worden geprikkeld door
Wind en lucht,
Gedachten ruimen met
De wind die waait uit
Het verkoelende oosten,
Bewegen mee met het ritme
Van mijn adem aangeblazen
Door de deining van de
Oneindige zee in het westen -
Windstilte…
Mens is de naam
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
532 Ook vandaag vindt u
Deze biologische soort
Weer afgebeeld in de krant:
Mens is de naam -
Geweldsexplosies
En vredesmissies
Zijn hem eigen,
Soms voorafgegaan door een teveel
Aan woorden, soms door hardnekkig zwijgen:
Van toon zijn beide meestal fel,
En maken zij het leven van
Onschuldigen tot een hel…
Later pas
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
537 Zo lang al heb ik
Je gekend, door en door
Ben je me eigen geworden,
Eensgezinde ziel die ons
Voor eeuwig bindt -
En toch ben je zo maar
Bij me weggegleden,
Zonder dat ik er erg in had,
Zijn de trauma's van de oorlog
Je te veel geworden -
Later pas besefte ik dat de
Verschrikkingen die we doormaakten
Je geest hebben geknakt…
Getuige
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
481 Getuige was ik van onnoembaar
Oorlogsgeweld overal ter wereld
Meters oorlogsdoden en vermoorde
Baby´s wilden mijn ogen verblinden
En toch bleef ik kijken,
Het is mijn werk,
De waarheid hoe erg ook
Moet ik onder ogen zien
-
's Avonds, op mijn kamer,
Schrijf ik op wat ik gezien heb,
En merk ik dat het schrijven
Mij lucht geeft,…
Eelt is zonde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
470 Heb geprobeerd hard te zijn,
Een echte man die vooral stoer
Wil overkomen, zodat anderen
Mijn verdriet niet zien -
Hoop alleen dat ik geen
Eelt krijg op mijn ziel,
Doordat ik mijn gevoel
Voortdurend wegduw,
Gevoelens die ik onder
Mijn eigen regie juist
Mondjesmaat wil binnenlaten…
Schouwen creëert afstand
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
479 Eeuwig verdriet probeer
Ik onder ogen te zien,
Niet weg te duwen,
Maar een plaats te geven
Waar ik bij moet kunnen
Als ik het niet langer
Harden kan - zo wil ik
Jouw verlies, kind, beschouwen -
Aanschouw ik het beeld dat ik
Zo hartverscheurend lief had -
Ik merk dat het schouwen
Alleen al een afstand schept
Tot mijn diepste verdriet…
liefde voor poëzie
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
656 ik weet nog
hoe dit gedicht ontstond
het lag in je armen, werd ronder
en ronder
je zei dat ik net zo mooi was
het gaf je lippen
bouwde jouw lichaam
in het licht
sterk geschouderd
en met woorden van genot
net zo mooi als je was
het veranderde van vorm
van vlinder tot wind, 't kind
gekleed als de zee
het verloor de zekerheid
onvindbaar…
Hersenschemering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
532 In het schemergebied
Waarin het altijd nu
En gisteren is, drijven
Onherkenbare schimmen voorbij,
Vage schaduwen van dode
En levende wezens die evengoed
Allebei onrustig bewegen
In mijn hersenschemering -
'k Weet niet precies of
Ik nu de heer Parkinson
Of toch meneer Alzheimer
Voor de deur heb staan -
Ik ken ze niet meer uitelkaar…
De wereld draait door
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
508 Niet stil te zetten
Hemellichaam dat woonplaats is
Voor ontelbaar velen -
Dat doordraait ook als
Mijn wereld stil staat -
Dat geen woonplaats mocht zijn voor
Het jongetje dat we in liefde kregen
En we slechts zes uren lang
In onze armen mochten houden
Zes uren die een eeuwigheid leken
Waarin onze wereld stil stond…
Oorverdovend rebels
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
469 Was tegen alles en iedereen,
Met hand en tand tegen hen verzet
Zonder het ooit te uiten,
Ingesloten door zelf opgelegde
Grenzen die ik voor geen geld
Wilde openstellen -
Oorverdovend het lawaai
In het brein dat alle
Gedachten hierover bestuurde;
Oorverdovend rebels,
Door anderen nooit opgemerkt,
Alleen in mezelf aanwezig,
Onhoorbaar…
doorzon
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
422 waar het licht zich terugtrekt
in de schemer van dat koele woud
oud door tijd, maar jong
door nieuwe twijgen en het neigen
van haar eigen
kwetsbaarheid
het trillend gras vol blauwe klokjes sluipt
een wijle tot aan niets
dan duister, zondermeer vergeten
door de luister van dit uur
aan de kant een oude fiets,
een waterfles
en ramen…
Lichaam te zijn
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
551 Denksels dwalen oeverloos
Door het brein, bezetten
Eiwitkabels die kronk´lend
Door mijn schedel gaan -
Gedachten gaan vruchteloos te keer,
Zonder ooit de uitgang te vinden
Waarnaar zij zo driftig op zoek zijn,
Waarbij zij het lichaam vergeten;
Eerst maar eens het vel voelen
Waarmee mijn geest moet samenvallen
Voor ik verder opga…
Ontkleed je van mijn angsten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
431 Wanneer ik morgen je moet verlaten
mijn liefste, word ik weer dat kind,
die allerkleinste jongen die je in je
armen neemt, vervreemd me niet van
de vurigste wens je om mij in jou te
rijpen als ware een waarachtig mens.
Ontkleed je van mijn angsten als stoffelijk
wezen en leg mij in een glazen ledikant,
waarin we samen geboren werden,…
Aandachtige ruimte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
479 Te midden van geraas, getier,
Getoeter, geklets en gekrakeel
Vormt er zich in mijn brein
Een aandachtige ruimte,
Die uiting geeft aan mijn
Schreeuwende behoefte
Aan stilte…
Vrijheid in verbondenheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
724 Voor Piet Scheerhoorn
Zilveren namiddaglicht,
Een dag is weer voorbij,
Het laatste rondje
Door de nu nog azuurblauwe
Lucht die al gauw
Verkleuren zal tot
Vaalgrijs, misschien wel grauw,
Waarna het avond zal zijn -
Verrukt kijk ik naar vleugels
Die beschenen door het laatste
Restje uitbundige zon
In ultieme regelmaat
Een…
Roggebrood
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
533 Goed en degelijk,
Dat behoort het nieuws
Te zijn in een doorsnee krant -
Roggebrood in plaats van
Luxe pistoletjes, dat wil dit land:
De tierlantijnen laten we wel over
Aan tijdschriften en weekbladen,
Waarin je maar naar het
Gewone nieuws moet raden…
het gebed van een vogel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
527 een zachte morgen breidt zich uit
in windloos kransen leggen
slechts de ochtendnevel huivert nog
rond stille witte stammen, want
de berken dragen stram de kou, verloren
na de nacht
van buiten af
verdringt de tijd haar zonderlinge droom
een vogel wacht,
verlaat de nacht
en zingt
vanuit de hoogste boom…
Diffuse?
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
389 Zelf sta ik op de rand
van een innerlijke beschaving
verklaart zich het onwrikbare
van deze telg, hierin zijn de
melancholieke glitters
niet weg te denken,
verstrooiing heeft zich in
formule van de taal vastgelegd,
Het zwijgt, maakt stil,
de duisternis wordt diffuse
en is mij kwijt, ik zie de schaduw
die met zijn ego vecht en bedriegt…