12331 resultaten.
ZICHZELF SNIJDEND
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
833 vaak een schop
Haar benen staken in lange broek
zelfs als de zomerzon erop scheen
Thuis zat zij in een donkere hoek
en ze zat daar met haar mes alleen
Haar littekens spraken ‘t verhaal
van het alleen en ‘t verschopt zijn
Op school alom en door allemaal
van ‘t schreien van bloed uit pijn
Haar benen verhaalden van ‘t zeer
als haar verdriet…
nu ik weet
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
667 in de stilte van mijn zwijgen
begraaf ik alle weemoed onder
diepe rouw
als jonge vrouw verliet je plots
jouw vlugge dagen, ongevraagd vergaf je
wat slechts jou had toebehoord
er werd genomen en gedacht
dat jij wel elke nacht
de nukken van zijn wil kon dragen
hoeveel pijn stond jij daar toe?…
Het Woud
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.183 Schoon, majesteitvolle Woud,
Statige tempel der Godheid,
Wellekom is mij 't geheim,
't Somber geheim der gewelven
Die, met een wenk zijner hand,
Miek de Alvermogende Bouwheer.
Schoon, majesteitvolle Woud,
Rustig en vredig naar buiten,
Zegt ge wat binnen gebeurt
Slechts wie vertrouwd is met U.
Lachende omringen uw zoom
Kleurige…
Voorbij
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
955 er is geen minuut die voorbij gaat
zonder dat ik aan je denk
geen uur dat voorbij gaat
zonder ik naar je foto kijk
geen dag die voorbij gaat
zonder dat ik over je praat
geen nacht die voorbij gaat
zonder dat er tranen op mijn kussen vallen
er gaan jaren voorbij
maar het gemis wordt niet minder
ik wil weer in je ogen kijken
je stem…
Gevecht
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.002 Zie je het dan echt niet aan mij,
dat ik worstel met mijn verdriet?
Ik vraag me af wat ik waard ben,
als jij dit niet meer zomaar ziet.
Geef ons niet zo gemakkelijk op,
word nu eens wakker en vecht!
Want onze liefde gebouwd in jaren
bestaat en is levensecht!…
Troost
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.107 Troost komt dan
als er een gat valt,
een verdriet.
Troost is ook een gevoel
van herkenning:
je bent samen
er door heengegaan.
Troost komt
wanneer je open staat voor warmte.
Troost is een feest
van begrip.…
Nimmermeer
poëzie
3.4 met 5 stemmen
1.392 Ik wind de wollen sjaal zo warm
Haar om de schouders, buig mij neder
En kus haar; leunend aan mijn arm
Loopt zij de herfstlaan heen en weder.
Had ik haar ogen toegedrukt,
De handen op haar borst gevouwen,
En lag ik voor de steen gebukt
Waarin haar naam stond uitgehouwen,
Zou zij niet zó verloren zijn,
Zó hooploos voor mijn hart gestorven…
Onder een dak van vals licht
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
827 Onder een dak van vals licht
plaveit de nacht haar sinistere adem
over verregende paden
en lacht grimmig naar een dronken maan
die het bloed uit hals en armen schudt
Hij ligt er te stil om
het vacuüm van de dood nog te verlaten
als vreemde handen hem wegdragen
Nu kinderogen het daglicht schuwen,
nu ‘ papa ’ slechts nog een roepnaam…
deuren sluiten.
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.118 De zon, ze streelt niet meer
mijn ziel...
De ochtendwind
sluit alle deuren
naar mijn gekwetste "ik".
Heimwee en bitterheid
wil ik verjagen.
Laat ze niet met me verder gaan,
zo'n metgezel hoef ik niet.
Het is te veel, veel te veel
om op mijn schouders
mee te dragen!
Neen duizend maal neen,
zo kan ik niet echt verder.
Ginds, is er thuis…
Een stem
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
801 Een stem riep mijn naam
zag niemand staan
toch wist ik welke weg te nemen
terug in het verleden
waar schemer nog altijd strijdt
het opnieuw doorleven
de schaduw weerstaan
dan alles achter laten
ballast weg om door te gaan
die stem bracht me ook terug
plots braken wolken open
waardoor het zonlicht scheen
toen besefte ik dat schaduw
voorgoed…
Kwetsbaar
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.005 Raak mij niet
met je woorden
daar waar ik zo
kwetsbaar ben
ontneem mij niet
mijn eigenwaarde
als je niet kan zien
wat leeft in mij
laat me huilen
als ik emotie toon
het niet meer
verbergen kan
je zo laat zien
de pijn van mijn ziel
misschien dat je mij
dan eens begrijpen zal…
Achter de geraniums
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.176 Ik zit gewoon al jaren achter de geraniums.
Is niks mis mee.
Ach soms wat saai, maar wel fijn dat ik elke dag mijn geraniums kan water geven.
De bloemen zijn er weer elk jaar.
Rode monnikskapjes.
Ze wiegen me weer in slaap elke nacht.
Want ik zie niets meer dan een ruit met daarvoor woekerende planten.
Er is verder niks meer.
Ik ben ook niks…
her intreden
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
759 steeds opnieuw beleef ik de wereld
raap mijn vruchten van de dorre grond, onderhandse
afgeronde buigingen
dan weer spoelt mijn waterweg langs
gladde keien, uitgesleten groen en rond
de stamvoet van mijn moederboom
de stenen zijn geteld, hun aantal ketst
op ruwe bodems
oeverloos verlaat mijn weten
en ik draag de vogels naar hun hogere…
Schaduw
hartenkreet
1.0 met 6 stemmen
923 Ik kijk toe en een traan van verdriet rolt weg.
Een schittering breekt los uit de gevallen traan
En verblindt het heen gaan van de gevallen engel.…
LOVERBOY NAPIJN
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
887 Op haar blote voeten schreed zij
in haar veilige kamer op en neer
Ooit, lang terug was zij altijd blij
tot op die ene dag, deze ene keer
Haar gedachten landden in toen,
toen de liefde haar had verblind
Altijd droomde zij van zijn zoen
ze had echter..haar beul bemind
Na dat avondje heerlijk stappen
had hij méér van haar gevraagd
Bij ’t…
schaduw
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
772 hel
Die zwarte wolk die bloed vergiet
Die niemand anders lijkt te treffen
Die niemand anders ziet
Een schreeuw van wanhoop wil ik schreeuwen
Maar mijn lippen blijven dicht
Het is die klamme zwarte wolk
Die condenseert op mijn gezicht
Het alleen maar blijven staren
Met je lijf zo zwaar als lood
Eeuwig denkend, ruminerent
Over geluk, verdriet…
Het liefst...
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.029 Liever nu ver weg,
Waar geen mensen komen,
Nooit meer terugkerend,
Vooral stoppen met dromen.
Liever helemaal alleen,
Geen gedachten meer om aan te denken,
Nooit meer iemand,
Die mijn leven zal krenken.
Liefst helemaal niets meer,
Geen licht meer in de duisternis,
Geen kleuren geen beelden,
Alleen maar strontlucht en gore pis.
Nog…
Dubbel Glas
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
678 ongenaakbaar
vanuit opgedrongen tunnelvisie
leven zij in wild verband
samen apart
in die andere wereld
ik taal in gebaren
al schrijvend
probeert mijn hart
tot hun hart door te dringen
en spreek woorden
voorzichtig en in omlijsting
bang om te kwetsen
maar ze horen me niet
kijken me alleen glimlachend aan
maar hun ogen blijven…
Pijn daalt neer
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
916 Zichtbaar wordt
de pijn van
mijn hart
in het vallend
donker en
het vale licht
achterblijvend
na de gestorven
dag
die louter
pijn was
voor de mens
die zocht
die zoekt
en zoeken zal
naar wie
hij zijn kan
Opgedragen aan mijn vrienden, de bezoekers van dak- en thuislozen opvang De Open Hof aan de Spilsluizen in Groningen…
Hou van me!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
872 Of veroorzaak ik bij diens innerlijk eenzelfde verdriet?
Het houdt me wakker.
Wie vangt me op?
Waar is mijn thuis?
Het enige wat ik vraag is: Hou van me!…
Gele roos
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
653 Beide handen gaan langzaam
naar het opgestoken haar
verdrietige blikken proberen
het venster te ontwijken
wanneer een spiegel een glimlach
om de vele herinneringen laat zien
speelt een gele roos aan een struik
met de eerste druppels ochtenddauw
haar handen gevouwen bidt zij
in stilte om niet meer vergeten
kijkt zuchtend naar het album…
Kopland
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.034 De tuin bij avond
heeft een droom verzwegen
alles wat werkelijk gebeurde
heeft getreurd om de dood
toen ik je zag
verzamelde je schilderijen
voor een reizende tentoonstelling
in het hoofdland bij het moeras
en in alle talen
werd de dood gehesen
zelfs de eenzaamheid van liefde
had een vooraf bepaald kompas.
*
Rutger Kopland…
Levenstuin
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
944 In de tuin van haar leven
groeide een kleine roos
die zich een weg baande
door obstakels van het bestaan
schoonheid zich vertaalde
tussen tranen van dauwdruppels
door de wind gedragen
naar het licht van de zon
de groei te zoeken
in het diepste zijn
van kind naar volwassenheid
om als een mooie roos te ontluiken
dan in volle schoonheid…
Het licht
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
990 Ze was als een bloem
die bloeide in schoonheid
zich koesterde in wat
het leven haar bracht
tot plots een schaduw
de zon liet verdwijnen
het kil werd om haar heen
ze langzaam haar kleur verloor
toekomst voorgoed verdween
nu leeft ze met angst en pijn
maar heeft ook aanvaard
dat het warme licht
haar spoedig komt halen.…
Duister
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
752 Ook al val je nog zo diep
Stort je hele wereld in
Heeft alles wat van nut is
Nauwelijks nog zin
Kijk nooit naar beneden
Je moet niet naar beneden kijken
Probeer het licht te vinden
Zoek niet naar de lijken
Al val je nog zo diep
Ziet het er zo slecht uit
Kijk niet naar beneden
Beslist niet naar beneden
Voor je je ogen sluit…
De emmer
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
982 , blub en nog een blub
De bekende druppel die de emmer doet overlopen
Ik ga vandaag maar snel een grotere emmer kopen
Ik gooi daar dan die 10 liter en die ene druppel in
Want al die vergaarde druppels wil ik niet missen
Elke druppel in die emmer heeft gemaakt dat we samen zijn wie we nu zijn
en elke druppel staat voor liefde vreugde verdriet…
M'n hemel is kapot
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
704 M'n hemel is kapot
En evenzeer mijn aarde
Ik zeg dit onverbloemd
Omdat mijn leven lijkt gedoemd
Te zijn als
't Altijd was
Wegkijkend
En weggekeken
Mensenkind…
liefde?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
866 Alles wat ik dacht was gelogen.
Hij gaf mij dat gevoel dat liefde bestond
Maar al snel liet hij mij de tegendeel zien
Misschien moest dit wel gebeuren om mij
te laten zien dat ik niet zo snel verliefd moet
worden. Maar hij liet mij denken dat hij
anders was, anders dan die anderen.
De dag dat hij mij hart brak, kan ik me nog
goed herinneren…
Ik ga weg
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
638 Het doet me veel verdriet
Maar ik red het niet
´t Is niet dat ik niet van je hou
maar ik voel me niet meer jouw vrouw
Voel geen liefde meer
En dat doet me zeer
Daarom ga ik nu weg
En hoor wat ik nu zeg
Het ligt niet aan jou
Maar ik laat je vrij
omdat ik van je hou
Het was al even aan de gang
Maar het maakte me bang
Om te noemen wat…
Ik zie je pijn.
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
749 onwrikbaar kerf jij
al je gelijk
in jouw levensboom
hars drupt als tranen
langs de bast, droogt op
tot grillige sporen
het contact met
helend vergeven
raak je kwijt…