11342 resultaten.
Overmoed.
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
472 Je speelt het
spel tussen de mensen buiten je
grenzen tot dat het mis gaat
vroeg of te zijner tijd te laat.…
Mijn kleine biotoop
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
519 schrijnt
vervaagt in kleur
verdwijnt uit vorm
lost op zonder geur
nog zoemen bijen
boven de bloemenwei
maar hun oogst is schraal
door afnemende diversiteit
mijn kleine biotoop
sterft een langzame dood
imkers rouwen omdat zij hun
volkeren niet kunnen houden
monocultuur is het unieke
verkwanselen in de natuur
kijk naar kuddes mensen…
Het kind
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
546 ook zij
herkenden in jou
het kind
jullie dolden
dwaasden samen
in lieve lust
zij speelden
in jouw lach
dansten op je blik
zagen voor
echt wat jij hen
met handen gaf
je nam ze mee
naar alles
wat zij wensten
vertelde over
de grote wereld
met zoveel mensen
stil zijn wij
weggegaan hun ogen
keken jou nog dromend na…
Vind uw beste rode wijn
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
512 Katers en poezen leven in een paradijs,
waar mensen zondig werden uitgedreven.
Weer wacht het paradijs op ons,
wanneer mannen verlichting vinden,
en vrouwen poezelig willen zijn.
Mijd appels en verboden vruchten.
Eet uw eerlijk verdiende brood.
Daal af de kelders van uw zonden.
Vind daar uw beste rode wijn.…
Nog in de wolken
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
630 zij is gevraagd
en gegaan
met ogen en lach
een surprise
die iedereen mag
altijd in een
allercharmantste
verpakking die
nooit helemaal
de inhoud laat zien
in afscheid
voelen mensen
haar warme hart in
woorden vol emoties
kus en bedankjes apart
nog in de wolken
rijdt zij naar huis
waar leegte koud
aanvoelt ook zij mist
de…
Uit toeval bedoeling
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
705 Zo ook trekken gestorven mensen,
nog ongeboren kinderen aan.
Zo ook ontstaan gedichten,
die nog niet bestaan,
uit het bijna niets.
Uit leegte en stilte,
wordt het ongelofelijke geboren.
Uit haat liefde.
Uit toeval bedoeling.…
Rivieren van wijsheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
457 Aan de oevers mediteren mensen.
Waar water hemels spiegelt.
Waar niemand oordeelt.
Waar de vrede woont.
Waar liefde stroomt.
Draag water naar de zee.
Neem liefde met je mee.…
briefje voor later
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
491 nee bang niet
voor de dood
ben ik niet bang
die afslag echter
de boot trein of bus
mis ik graag
in het weten
dat eens onverhoopt
die uitrit komt
mijn reis dan
naar de overkant
zal vol zijn
gevuld met souvenirs
van ontmoette mensen
die elkeen bewogen
vol ook van verwachting
aan de herenigingen
die komen zullen
want…
Binnenkort
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 Oudere mensen,
haal je niet zomaar uit
elkaar.
Straks,
als je weer in het verpleeghuis bent kan ik
je gewoon weer bezoeken
mijn lief.
Dank je wel lieve kinderen
voor jullie doorzettingsvermogen.
Liefs,
Opa…
In en uit
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
458 er zijn weer mensen geweest
ze lopen almaar in en uit
zeker wel drie
wat ze gezegd hebben, ben ik vergeten
is mijn huis
mijn huis nog wel
nu ze zich overal tegenaan bemoeien
wat ik aan moet, in moet nemen
van mij hoeven ze niet te komen
mijn adressenboek, gelijk een begraafplaats
waarin staat wie ik
allemaal heb weggebracht
namen die me…
Het zogenaamde niets
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
570 Zoals mensen die plannen maken
en plannen in vonken op zien gaan
in het zogenaamde niets.
Het niets dat bron van leven is.
Het niets dat als de dood is
maar waaruit al wat nieuw is
steeds opnieuw ontstaat.…
Komen en gaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 Het zogenaamde nieuws
dat mensen moeten maken.
Doet ons alles. Doet ons niets.
We gaan eraan voorbij.
Niets te hoeven doen.
Veel te kunnen.
Veel te mogen.
Niets te hoeven laten.
Het leven is een zinvol spel.
Toen we onbewust geboren werden.
Als toevallige bedoelingen.
Zoals we bewust weer verder zullen gaan.…
exodus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
429 ik dacht aan duinenvelden
die botsen, zand uitwisselen
maar elkaar ook weer afstoten
aan Mauritaanse dorpen
nabij woestijnen die onder
zand verdwijnen
aan houten vissersbootjes
schommelend op zout
zilver schitterend water
aan de vergeefse uittocht
van naamloze mensen naar
het ene of andere beloofde land
aan Atlas die de hemel…
Leve de vrijheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
475 Zijn baas gunt hem dat
waarschijnlijk, het mooie
is dat er weinig of geen
mensen zijn.
In vrijheid kan de hond
over het strand rennen.
Je gunt het zo'n dier
toch, wij hebben ook
veel vrijheid, en al is het
nu geheel anders dan
voor de coronatijd, we
moeten het ermee doen.…
Hemelse dauw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 Als mensen bidden, bidden ze
om regens van rechtvaardigheid
dauwend uit de hoge hemel
die hun verlangen lessen
en hun zielen verlossen
midden in het leven
waaraan zij lijden
reikend naar een engel
van troost en bemoediging
een helpende hand
ook als die alleen helpen kan
om samen anderen te helpen
en de bloemen te begroeten
die opkomen…
een broze wereld
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
538 streep
in het zand en maakte
iedereen wijs dat het
een grens was iemand
oefende het woord
liefde en zette deuren
open iemand zonderde
zich af onder dekens
van zielenpijn iemand
voer een vloot vol
verlangen maar meerde
nooit meer aan iemand
was gevleugeld en had
handen gevuld met
licht iemand wist van
de broosheid van de
mensen…
Zaterdagsuitje!
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
613 Fiets pakken uit schuur
lege flessen in fietstas
lucht voelen binnenstromen in longen
danken,
dat je zomaar fietst
beschermende kleding hebt
jouw benen trappen
iets te doen
glasbak
mensen te zien
Dan...iemand met rollator
jij stapt af voor praatje,
zomaar
zij deinst achteruit.
Ik stap op
vlug weg weer
terug.…
Witte nachten.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
890 Ik denk aan de mensen die ik zelden kan behagen.
En ook wel aan mijn moeder die in haar duizend vragen
wil weten hoe het werkelijk met me gaat.
Dat ik eigenlijk nooit antwoord geef
en dat de sneeuw nu vast blijft liggen op de straat.…
Tijd
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
589 Mensen hebben het te druk om van
de tijd te genieten.
Tijd is iets wat je niet kunt aanraken.
Je moet leren dat je kunt genieten
van de tijd die je hebt.
Want voor je het weet is jouw leven voorbij
en is de tijd gestopt.…
Schuldig
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 We kennen het verhaal
van de grote overstroming
als straf van God
Dat was eenmalig
heeft Hij beloofd, Hij geeft
sindsdien andere straffen
en zoals Job en Franz K
geloven gelovigen
dat ze altijd schuldig zijn
en blij moeten zijn
dat ze leven en
dat God hen niet vermorzelt
Maar God heeft geen dienaars nodig
maar mensen
hebben elkaar…
Onze kooi
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
414 De wereld van waaruit,
wij mensen leven.
Onze kooi heeft me geleerd,
hoe waardevol vrijheid is.
Vrijheid deed me beseffen,
wat de pijn van liefde is.
Zoals pijn me liet voelen,
wat de waarde is van geluk.
Vanuit de vrije ruimte voel ik,
dat onvoorwaardelijke liefde,
de zin van ons aller leven is.…
Je straalde
netgedicht
5.0 met 85 stemmen
408 je straalde
verdichtte
de lucht met
een intense zucht
uit het diepste
binnen waar
energie met
warmte en
emotie geladen
langs onze
huid streek die de
ervaring koesterde
het is geen
buitenkant waar
mensen elkaar
raken zij zijn bezig
aan een nieuw
spanningsveld
waar energieën
in wisselstromen
dromen kortsluiten
uit de goddelijke…
Soms
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
686 ‘k bekijk de mensen olijk,
ben vlugger met een zoen.
’t Gebeurt niet alle dagen,
dat ik zo vrolijk ben, o nee.
Dan moet ik blijven klagen,
Lijdt aan PHPD,
van hier tot aan de zee.
De vrolijkheid zit er dan onder,
een laagje ijs bedekt hem dan.
Maar vaak gebeurt het wonder…
ik zak erdoor, zodat ik vrolijk wezen kan.…
Nu het winter wordt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Nu het winter wordt
en de bomen niet vol
in het blad hebben gestaan
huiver ik om wat er komt
om de huiverende mensen
in een winter van misschien
wel veertig jaar, als een eindtijd
van de woekerende groei
en ook om de winterkou
in onze harten omdat ons leven
steeds meer levens kost
en steeds meer verdriet
Als we er niets aan doen
zullen…
q.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
521 Ik woon in een half thuis
uren van de stad
in een steenslagdorp
waaruit de jeugd verdwijnt
en waar ik geen taal hoor
die mijn pols versnelt
Ik ken de jassen
van mijn buren en denk
dat ze nette mensen zijn
vreemden die ik groet
en van wie ik niet meer wil
weten dan van mezelf
Het is allemaal duidelijk
een vraag naar vriendschap
of er…
De hogepriester
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 Een diep innerlijk gemis,
diep gevoeld verlangen
een glimp te mogen ontvangen
van wat Waarheid is,
richt de blik naar boven
met vele open vragen,
laat mensen licht versagen
en in Antwoorden geloven.…
HET KIND EN HET BADWATER
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
603 verlangen naar het kind in jezelf
Wat je wellicht, hoogstwaarschijnlijk
Met het badwater hebt weggegooid
Een vers bad is dan broodnodig
Veel zal je zelf moeten afspoelen
Van je af laten glijden, achterlaten
Want ander krijgt je kind geen kans
Niet het kind wat geboren wordt
Noch het kind wat in je leeft
En ga vooral niet kopiëren
Want alle mensen…
Gruwel
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
556 waar zit
jouw verstand
met jouw
stroomstootwapen in
je hand
de Nederlandse
varkens zij
gillen van
angst naarling
dat jij
bent
varkens in nood
mensen hebben
jou gelukkig
gefilmd jij
bent een
laffe vent
onze dierenpartij
is speciaal
voor jouw
soort opgericht
alle figuurlijke
pijlen zijn
op jou
nu gericht…
Boom
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
756 De boom vertelt een groot verhaal
Van honderd jaren lang
Zijn takken bergen nesten
En zijn vogels zijn niet bang
Zij weten niet van dreiging
Van hun vredige bestaan
Van mensen die natuur en wind
Hun gang niet laten gaan
Ik hoop dat je mag blijven
Want jouw zuurstof geeft ons lucht
Nog eenmaal schuil ik naast je
Afscheid met een diepe…
Reuzin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Als kind kroop ik onzichtbaar
weg in het benedenhuis
onder de veranda
om de ratten te zien
scharrelen tussen pissebedden
Ik voelde me groot en sterk
perste mijn lippen op elkaar
tegen de weke kriebelkussentjes
en liet hun harde staarten
mijn Gulliver-lijf zwepen
Ik was graag hun Atlas
onder de grote-mensen-
wereld op mijn schouders…