Netgedichten over liefde

ooit vertrokken jullie vanaf hetzelfde perron in de gele trein gestapt bestemming onbekend kleurde dageraad blauw met schapenwolken ontlook ze voorzichtig als een passiebloem groeiden jullie innig doch gestaag naar elkaar ontmoetten vele hoogtepunten als wel diepe dalen waar steeds moeizamer uit omhoog geklommen werd leken obstakels groter…

ik trek een draad en plak hem vast met oogcontact spin mijn web met lach en soepele gebaren de dialoog rijgt kruislings actiespanning op wordt zij mijn prooi of hang ik dadelijk zelf als uitgezogen pop…

zegen overviel viel voor mij neer neer op de grond grond onder mijn ziel ziel aan mijn voeten voetjes zo klein kleine handjes handen die streelden streelden over je haar haartjes zo blond blonder dan de zon zonnestralen warmden warme dekens dekten jou toe toe maar, slaap slaap je droom droom heen heen en weer wiegden wiegjes zacht…

vandaag geen woorden voor het licht laat het gloren onuitgesproken en ook geen woorden voor mijn lief laat haar liever nog wat dromen nu zij nog roerloos naast me ligt in het pure wazige ochtendlicht mijn zinnen nog zachter dan zacht ten volle met haar versmolten…

verstrengeld door liefde lezen zij elkaar in de weerspiegeling van de zee maren in de wolken zonneklaar blijkt dit nu allemaal passé hij leest zijn pijn in haar ogen blaam kruipt op vanuit zijn ziel probeert hij ze kussend te drogen wat eens solide was nu zo schriel lijkt deze magie doorbroken nu hij vaker in cirkels praat 's nachts…

pigmenten zijn gekozen penselen klaargelegd alleen de melodie waarin alles gaat verlopen is niet op toon gezet het is de symfonie van kleuren mengen die grenzen gaat verengen het speels improviseren van vorm en klank gaat niet uit de losse hand toch zal het doek gaan zingen omdat kleuren de pan uit zullen swingen…

Vrede is maar een woord al zo vaak gehoord nog steeds is er oorlog en geweld waarbij een mensenleven niet meer telt. Wat zou de wereld mooier zijn als de mensen vreemdzaam zouden leven met elkaar geen strijd meer of verschil tussen blank en zwart, arm of rijk, ieder mens is toch gelijk! Vrede, is dus maar een woord al te vaak gehoord!…

stilte gaapt in de rood bezoedelde straat koude mist benadrukt rust met beperkt zicht een vage fietser zoekt als vroege vogel zijn bestemming op volgt de wakkere kater in zijn aangeschoten kop nieuwjaar ligt nog op een oor maar de wekker geeft aan goede voornemens al luid gehoor…

heb mijn beelden gehakt uit de helling van het leven ze vorm en uitdrukking gegeven in mimiek en gebaar keek naar ze op maar de voetstukken werden al kleiner met oog voor detail werd het gelaat in trekken steeds fijner ik sta in het dal zij kijken me aan hoe moet ik nu verder gaan wil melker 31/12/2010…

Wanneer de stilte in alle rust ontwaakt waarbij reden geen oorzaak kan vinden dan ervaar ik de passie in het opkomende licht die de cycles volgt zonder verweer een kreet die stil wordt bedwongen als serene rust wordt verstoord angst maakt zich compleet meester over mij het is net of de hemel mij roept dan denk…

Vingers over mijn aura Strelen mijn ziel Kippenvel van binnenuit Tranen in mijn ogen Voorbij het verleden De toekomst ver weg Nog nooit zo dichtbij…

In de donkere uren was jij mijn licht aan jou kon ik tonen mijn ware gezicht. Bij jou kon ik schuilen als ik moest huilen tot ik keek omhoog plots zag een regenboog in de mooiste kleuren. De warmte van liefde voelde en wist ik was weer thuis gekomen.…

er is een jaar voorbijgegaan waarin het toch niet ging met strijd wat eer behaald maar bloedloos of met tegenzin er tussen in verknal de boze geest die is geweest treed in het nieuwe jaar maak dat tot feest…

Daar, waar ik Was Daar, waar ik Ben Daar vond ik Jou Daar vind ik Ons…

heb je kunnen houden houd nog steeds van jou jij bent oudjaar maar ik blijf bij je ook in het nieuwe jaar houd ik van haar…

Mijn deur staat voor jou altijd open, maar, lieve schat, ik vraag je, als je dan weer eens toevallig voorbij loopt, wees dan niet nieuwsgierig, ook al ziet het er van daarbuiten nog zo netjes uit, laat het gaan, en klop niet aan. Want daarbinnen ben jij als een woeste storm, en als je dan weer verdwenen bent, dan kan ik zoeken zolang ik wil…

de tekenen waren daar luid en duidelijk strijden tegen drift en verlangen beloofde trouw daarvan heb ik haar ontslagen een mens heeft geen recht op een ander mens…

schreef een vlucht meeuwen op zwart papier nu zijn ze weer hier als raven in de sneeuw zonder sporen geland weg van zee en het strand maar ik wil ze zien vliegen nog ongelijnd op een blanco a-vier…

Zomaar op de grond mijn knieën vallen neer god val neer Geen boek komt geschreven voor het leven te laat Hoe cynisch dat ik Wie? rara psi Poetica nascitur,non fit dada rara…

het ijs is niet gebroken maar aan de kanten welt water langzaam op de gladde vloer waar warm en koud ontmoeten kraakt het in de voegen pas na de eerste streken is onzekerheid geweken dan zwiert in ronde draai de dans uit een lang vergeten slag…

ik droom jou soms veel mooier dan je bent maar het is met je echte ik dat ik de lakens deel en koffie slurp bij het onbijt het is met die verwaaide kop van jou dat ik mijn geheimen deel en grapjes maak over niets in het bijzonder, dat ik de clown uithang en al wat mij bezwaart bespreek het is met die vermoeide blik dat ik dezelfde passie…

een streek van haar penseel laat een wereld verdwijnen haar doek laat het heelal in drie dimensies verschijnen geen lijst kan haar onpeilbare diepte begrenzen is zij mens of de godin van onze niet bereikbare wensen…

Al doe je keien in je zakken denk nu maar niet dat ik daarom stop want met het grootste gemak én met mijn liefde voor jou til ik je op. Sommige liefdes gaan nooit voorbij.…

Ze hakt een gat in het dak om in het licht een bad te nemen bedrijft de liefde in een kolenkast de wereld zal haar niet bevelen Ze gooit de spullen in het rond bezit bewaart ze niet voor later een liefde die haar tegenstaat gooit ze in het water Ze kookt het water om de fluit baart een kind zonder reden voor haar geen hom of kuit dansend…

Starend in de donkere nacht keek ik door mijn raam naar die ene kleine ster. Die groeide in het licht. hij die in mijn hart de warmte bracht, en mij liet schrijven. Woorden vol verwondering en vervoering op papier neergezet. Met liefde verwoordt in een gedicht.…

De winterbomen stonden statig aangeraakt door witte sneeuw langs de donkere iepenlaan die deed denken aan doodgaan en in bewegingen van stilte zwijgzaam fluisteren van dromen nam je in gedachten de borsten van de buurvrouw met warme zelf gemolken chocolademelk.…

Toen ik jou daar in het gras had gevonden, begon ik mijn eerste zonde, mijn hart was verpand, door liefde overmand overviel het mij daar te stonde mijn muze was toen geboren kon haar met mijn muziek bekoren hoe ik haar ook schreef, in mijn handen wreef, voelde ik me toch verloren jouw leven was daar, ik hunkerde almaar van jou in mijn…

Onder het laken, verscholen, strelen we elkaar. In het ochtendlicht hoor ik je fluisteren. Bed luistert en de ramen kijken mee. Satijn bedekt ons huis met de mantel der liefde…

Zoals je lippen mijn hart kunnen verzachten met warmte liefde en gevoel. Ze begrijpen mijn huid en wat ik wil en waarom ik dat wil delen met jou. Als ik tranen zou hebben is er voor jou geen reden om weg te lopen maar sla jij met een lach een arm om mij heen.…

heb de trollen niet gewekt de smidsen laten loeien of het staal geplet daar waar naamloos hoog roodgloeiend zijn agressie spuugt weet ik me in het dal waar volle maan de elfendans in uitvoering ziet gaan nog is de boomgrens ongeschonden maar de confrontatie is nabij het naast elkaar bestaan is door klimaatverandering gedaan de…