Alle inzendingen over liefde

Zeker en onzeker Het wisselt zich af Maar vaak trouw Trouw aan jezelf Een sterke ik Of zeer eigenwijs Niet anders kunnen zijn Dan jezelf Die behoefte Zie mij hier Wie ik ben En heb mij lief Het is puur En eerlijk Een bladzijde gelezen Blader ik graag verder Altijd zal Wie je bent Gezien worden Door die ander Door diens…

Hoe kan jij mooier zijn dan een volle maan En kan jij zo veel warmer zijn dan de zon Indrukwekkender zijn dan een sterrenstelsel En adembenemender zijn dan een zonsondergang Ben je echt of besta je alleen maar in mijn fantasie Ik weet toch echt zeker dat ik je hier nu voor me zie Ik wil je niet uit mijn hoofd laten gaan Ik wil zo graag mijn…

Om van liefdeloos, naar liefdevol te komen, moet men geen liefhebber, maar liefdader zijn.…

in een laatste glimp van de ondergaande zon zag ik het strand weer stuiven tegen de achtergrond van dieprood licht jouw donker wuiven wind brak ons spel vandaag zat stormachtig tegen we ploegden door het zand dat nog nat was van de regen de hemel klaarde bij de laatste paal decoreerde deze avond ik zag je voor de laatste…

op uw nylonkousen bracht u mij door de wintergang naar de buitendeur van Huize De Schutse ik zei nog dat het veel te koud was maar het maakte u niets uit alsof u voelde dat het de laatste keer was onze omhelzing en uw lieflijke moedergeur had zich vreemd verkleed en wij zwaaiden elkaar een weerzien enkele dagen later belde pappa ons op…

mag ik van je houden in ballingschap als het moet ik zal niet dicht op je huid zitten, hoe graag ik ook bij je zou willen zijn mag ik je strelen met tedere woorden op briefpapier mag ik verschijnen als de hoofse held op het witte paard in je dromen en ontwaak je dan met een tinteling van vreugde en nagenot?…

ik weet dat de natste buien al gevallen zijn vannacht kom maar met handenvol zon uit je al stralende ogen dans lente met mij op het eerste licht dat fonkelt en flitst in je haar met een hoofs gebaar nodig ik je uit je lach is ons al ver vooruit we bekennen elkaar in de prilste kleuren geuren voorjaar als liefdespaar…

waar kommer en kwel de wereld regeren gespuis de huizen kraakt glinstert aangeboden liefde onverhuld en smoezelig omdat de kleur opraakt dure schijnintimiteit die door goedkope woorden geen diepte krijgt maar platvloers opgaat in te snel bereikte climaxen van patsers in vergetelheid kijk maar niet om de zelfkant heeft geen gezicht…

Laat je kleuren slapen in de geleende schaduw van de illusie die begint met weemoed. Liefde zal fluisteren wat nog overblijft. Warme dromen zullen je bedekken en verstopen wat je wakker maakt als ik elke spiegel vraag wie ons nog zou willen beminnen.…

Ooit hoopte ik dat alles wat van mij was, van mij bleef Bitter zoete wraak kwam boven, maar ik deed niets Liet het gebeuren ik vocht niet terug Nu ik beter weet zal ik beschermen en vechten als een leeuw voor mijn bezit van eigenwaarde en trapt er nooit en te nimmer meer iemand op mijn hart Daar ik nooit meer lief zal hebben, zoals toen…

Elke dag ben jij schilderachtig dat kan ook niet anders want jij bent prachtig Ik heb jou vanaf mijn palet net op het hagelwitte doek gezet Het is enerzijds jouw contour waardoor ik als schilder zo goed boer Maar uiteindelijk zijn het al mijn fijne lijnen die helemaal opgaand in jou verdwijnen Ik schilder vanaf mijn netvlies het…

Leunend in vensterbank staren naar oneindigheid buiten. Regen gevangen in lamplicht op uitgestorven plein. Afwezige blik verraadt steeds afdwalende gedachtes. Hopend, dromend, liefde te vinden, eenzaamheid ontvluchten. Slaap niet kunnen vatten, nacht schrijdt onverminderd voort. Haar naam herhalend in gedachten, slaken verlangende zuchten. Uitkijkend…

zoals honingbrij valt uit een druppelteller, zo bemint ze mij.…

Waar ben je? Op de vlucht voor jezelf? Geloof me, ik ken je ik ken jouw angst zo goed, zelfs meer nog dan mijzelf. Vlucht je voor mij? Of voor de liefde in jou? Weet je nog wat je ooit zei 'Ik laat je nooit meer gaan omdat ik té veel van je hou'. Is mijn liefde erger dan jouw angst? Wil je het daarom juist…

op het strand kneep ik een handvol zand in mijn kinderhand de zandkorrels verdwenen tussen mijn vingertjes vóór ik ze vorm kon geven zo greep ik later naar je liefde die tussen mijn vingers wegvloeide onvatbaar ik bleef achter met niets een kinderhand is gauw gevuld maar mijn hand sloot zich op de spreekwoordelijke dode mus…

zie ze staan onder de boom nog onbeschut onze lentedroom het hoge blauw strakt ijzig koud maar roze ochtendlicht kust al warm je gezicht je lach ontwaakt op het moment dat ik vol liefde jouw lippen raak eindelijk voorjaar in eerste kleur en nieuwe geur na de lange wintertijd…

Hoe relatief zijn huwelijkse jaren, want nog zie ik mij in tweeduizendeen met een ongepolijste edelsteen zorgeloos over de Kaagplas heen varen. Het zonlicht dat ons toen magisch toe scheen, maakte al snel plaats voor woelige baren, waar wij bang en bevreesd naar konden staren, kaarsjes brandend dat het stormtij verdween. Nu het water weer…

Bevind ik mij in een déjà vu? Of een illusie die jou schetst? Jouw inzicht die blijft spreken. Een iris die eeuwig door kletst. Een geïllustreerd handgebaar. Geen waan waar ik in bevind. Maar het is een wonderwereld Die mijn leven optimaal bezint.…

zou weleens willen voelsprieten en ervaren hoe een moeder zich voelt met haar kind het grootste wonder der geboorte uit haar lichaam eigen geworden vlees en bloed eeuwig verbond van bescherming het intens liefhebben waar zelfs de grondvester in al zijn overgave geen weet van heeft…

Al wat ik zeggen wil mijn woorden vallen hierbij stil ik ben niet meer jouw spil. Maar jouw naam staat gekrast in mijn ziel dieper dan ik ooit bedoeld had als een blad aan een tak die maar nooit losliet in welke storm dan ook jij bleef, in die aanhoudende mist onzichtbaar werd ik ...waardoor je dit niet wist... Al wat ik jou wens zijn…

Beminnelijk, de zoete last die liefde draagt goudblond zacht gekruld legt champagne goudglanzend vuurpijl aan.. zelfverzekerd rust verstand op balans tussen geest en liefde gericht uitmuntende wijn in gouden bekers als kersen, die de muse waren drinkt druif de sap der jaren laat liefde varen chocolade hartjes elegant gevuld…

Ik spoel niet aan in je blik zonder woorden in de zoute dauw van ochtend-troost, maar krul me in de warmte van je lepel-schoot en smaak de stroming van verloren gegane tijden onder je huid. Stiekem verberg ik jouw geurende lijnen en dwaal tussen verlangen in samen zijn, terwijl lonkende stilte tot verlamming smelt. Ik verdrink me in…

jij bloeit bundels wit in het groen van leven niet de licht verteerbare kost maar het exceptionele deelt wondertjes van laaiend vuur tot aan de diepste smart fileert de dagelijkse zaken legt excessen snel apart waar leven bloedt op het scherpst van de snede heb jij in rood de bloei en dood in bundels wit beschreven…

ik blijf aan je zij verwachtingsvol blij voel ik je vingers haken kijk opzij hoe onze blikken elkaar raken hemel maken zonder bed liefde in het net onze lach is de ontlading samen in aanvaarding…

In iedere seconde Elke gedachte Zelfs in de letters Van mijn gesproken woord Zit iets van jou Iets vanzelfsprekends Zomaar gekomen Met liefde gegroeid Waar het zal blijven Omdat het daar hoort Het is warm Als de zon Het schijnt Als de maan Het is fijn En ontastbaar Zo breekbaar en licht Als een hemel met sterren Die schitterend stralen…

Mijn wereld leek lang woest en ledig ik heb van alles nagejaagd Mooie beelden zo voorbeeldig hebben het ware geluk vertraagd Ik ben gestopt haar na te jagen Fata Morgana bestaat voor mij niet meer Tevergeefs haar volgende alle dagen aantrekkelijk flirtende keer op keer Vandaag heb ik in jou mijn rust gevonden jij bent als een oase…

Ik hang al jaren aan je lippen onthou steevast jouw gezicht samen dansen we nachtelijke uren tot in 't vroege ochtendlicht langzaam open ik mijn ogen en herinner me onze nacht kleurt mijn buik vol mooie vlinders daar waar jij stilletjes op me wacht ieder jaar opnieuw op deze dag hoop ik dat jij de mijne zou willen zijn om dan samen te…

Het is volle maan vannacht Februari met Voorbij zoevende koude Wonderbaarlijk mooie Wolken maar het slaat Nergens op. Waarom Al dit geschoonheid Als jij in kwijtheid blijft…

ik woon in de kruin van mijn boom overzie met trots de heerlijke stek vol jeugdig gekwetter geen monument maar wel erkend door het bos heb gebogen en in opkomen weer naar hoogte gereikt twee keer een gele stip van hakkers ze konden mij niet pakken rond mijn stam bloeit lente reeds de winter is niet langs geweest…

Jouw silhouet straalt bij zonsondergang gekleurd omwikkeld in oranje satijn. Mijn getypte zinnen omarmen gedachten bij jouw hals verstijfde ik door jasmijn. Regelrecht uit jouw inspirerende hart betoverd de avondgloed jouw uitstraling. Jouw silhouet erkent levensecht mijn droom omdat de klok terug tikt in mijn herinnering.…