Alle inzendingen over liefde

Wanneer ik je streel, voel ik de energie, die ons deed samenkomen. Wanneer ik je streel, ervaar ik de lieve lust, die ons deed smelten. Wanneer ik je streel, ervaar ik rust en liefde in mijn ziel, die ik graag delen wil.…

Vaak heb ik in de slaap geplukt Een witte, een rode roos, Knikkende kinderlijk verrukt Naar 't schoon dat ik mij koos. Riep zon mij wakker door het raam, Dan dacht ik: o, de roos; Op 't dek hield ik de handen saam, Maar leeg en liefdeloos. En buitentredend, dromensmoe, Vond…

zacht wiegen de boompjes dicht naast jouw stam jij hebt ze jarenlang luwte gegeven jonge spruiten markeren de liefde van samen leven toch schuurt af en toe nog hun bast in een pijnlijk raken is het licht even zoek dat hen gelukkig moet maken hopelijk kan jouw steun hun lente doen groeien naar een warm zomers bloeien…

Mag ik van jou Deze dans en Kom nabij Ervaar mij Een adem blaast Door haar haren Zijn aanraking Klein en groots Kan het intiemer Dan dit moment Een eerste Echte contact Wangen tegen elkaar Harten die uit Lijven lijken te bonzen Gelijk hopen te kloppen Die intensiteit In alle stilte ervaren Met hoop en verlangen Echte genegenheid…

ik wist van glas dat het doorzichtig was fragiel en breekbaar in al zijn componenten heb je verwond met transparante scherpte die diepe sporen in jouw kristal kerfde er was geen schaduw in doekjes voor het bloeden voelde mijn onmacht jou daarvoor te behoeden dacht dat glans en glitter zouden binden maar de waarheid liet zich niet…

Duurzaam loop jij in slow motion. Voor elk fragment maak ik een scène. Ik sta bij elk moment stil vooraan. Jouw karakteristiek blijf ik herkennen. Jouw lach illustreert mijn verlichting. De straal door een wolk aan de horizon. Voorbij gaat de tijd zolang jij bestaat. Jou ogenblik ontsteekt de warmtebron.…

Een steinway klinkt Publiek afwachtend en stil Klanken komen uit Een ingetogen gedaante Vingers glijden Over toetsen En raken jouw Luisterende ziel Ultieme verklaring Van verlangen Van dromen En wachten Ik wacht op jou Doorzie mij Hier ben ik Zo dichtbij En toch Levens verwijderd Van haar, zijn inspiratie En wanhoop Zien…

Oneindig blauw de wereld buiten, met onweer dat diep van binnen woedt. Helder zie ik door het tuinkamerraam de onvrede die mijn roetzwarte geest voedt, het glas dat mij afsnijdt van de lente: buiten het voorjaar, binnen een strenge vorst, met zicht op ontluikend groen de vraag of de dooi ooit nog op mijn hart een aanval doet.…

Versnel me, vertraag me Beantwoord me, bevraag me Verlaat me, belaag me Prijs me, beklaag me Verdraag me Daag me . . . Uit.…

Je laatste voicemail bericht bood mij nog jouw geluid. Je tevreden gevoel verwoordde jou als aanstaande bruid. Tevreden was je laatste woord. Spijtig heb je het zo aangeduid. Ik kon je woorden geloven tot het geluid voor de klik. Je klonk overtuigend blij maar niet door de laatste snik. Beelden sloten mijn brein door een tevreden ogenblik…

Zeker en onzeker Het wisselt zich af Maar vaak trouw Trouw aan jezelf Een sterke ik Of zeer eigenwijs Niet anders kunnen zijn Dan jezelf Die behoefte Zie mij hier Wie ik ben En heb mij lief Het is puur En eerlijk Een bladzijde gelezen Blader ik graag verder Altijd zal Wie je bent Gezien worden Door die ander Door diens…

Hoe kan jij mooier zijn dan een volle maan En kan jij zo veel warmer zijn dan de zon Indrukwekkender zijn dan een sterrenstelsel En adembenemender zijn dan een zonsondergang Ben je echt of besta je alleen maar in mijn fantasie Ik weet toch echt zeker dat ik je hier nu voor me zie Ik wil je niet uit mijn hoofd laten gaan Ik wil zo graag mijn…

Om van liefdeloos, naar liefdevol te komen, moet men geen liefhebber, maar liefdader zijn.…

in een laatste glimp van de ondergaande zon zag ik het strand weer stuiven tegen de achtergrond van dieprood licht jouw donker wuiven wind brak ons spel vandaag zat stormachtig tegen we ploegden door het zand dat nog nat was van de regen de hemel klaarde bij de laatste paal decoreerde deze avond ik zag je voor de laatste…

op uw nylonkousen bracht u mij door de wintergang naar de buitendeur van Huize De Schutse ik zei nog dat het veel te koud was maar het maakte u niets uit alsof u voelde dat het de laatste keer was onze omhelzing en uw lieflijke moedergeur had zich vreemd verkleed en wij zwaaiden elkaar een weerzien enkele dagen later belde pappa ons op…

mag ik van je houden in ballingschap als het moet ik zal niet dicht op je huid zitten, hoe graag ik ook bij je zou willen zijn mag ik je strelen met tedere woorden op briefpapier mag ik verschijnen als de hoofse held op het witte paard in je dromen en ontwaak je dan met een tinteling van vreugde en nagenot?…

ik weet dat de natste buien al gevallen zijn vannacht kom maar met handenvol zon uit je al stralende ogen dans lente met mij op het eerste licht dat fonkelt en flitst in je haar met een hoofs gebaar nodig ik je uit je lach is ons al ver vooruit we bekennen elkaar in de prilste kleuren geuren voorjaar als liefdespaar…

waar kommer en kwel de wereld regeren gespuis de huizen kraakt glinstert aangeboden liefde onverhuld en smoezelig omdat de kleur opraakt dure schijnintimiteit die door goedkope woorden geen diepte krijgt maar platvloers opgaat in te snel bereikte climaxen van patsers in vergetelheid kijk maar niet om de zelfkant heeft geen gezicht…

Laat je kleuren slapen in de geleende schaduw van de illusie die begint met weemoed. Liefde zal fluisteren wat nog overblijft. Warme dromen zullen je bedekken en verstopen wat je wakker maakt als ik elke spiegel vraag wie ons nog zou willen beminnen.…

Ooit hoopte ik dat alles wat van mij was, van mij bleef Bitter zoete wraak kwam boven, maar ik deed niets Liet het gebeuren ik vocht niet terug Nu ik beter weet zal ik beschermen en vechten als een leeuw voor mijn bezit van eigenwaarde en trapt er nooit en te nimmer meer iemand op mijn hart Daar ik nooit meer lief zal hebben, zoals toen…

Elke dag ben jij schilderachtig dat kan ook niet anders want jij bent prachtig Ik heb jou vanaf mijn palet net op het hagelwitte doek gezet Het is enerzijds jouw contour waardoor ik als schilder zo goed boer Maar uiteindelijk zijn het al mijn fijne lijnen die helemaal opgaand in jou verdwijnen Ik schilder vanaf mijn netvlies het…

Leunend in vensterbank staren naar oneindigheid buiten. Regen gevangen in lamplicht op uitgestorven plein. Afwezige blik verraadt steeds afdwalende gedachtes. Hopend, dromend, liefde te vinden, eenzaamheid ontvluchten. Slaap niet kunnen vatten, nacht schrijdt onverminderd voort. Haar naam herhalend in gedachten, slaken verlangende zuchten. Uitkijkend…

zoals honingbrij valt uit een druppelteller, zo bemint ze mij.…

Waar ben je? Op de vlucht voor jezelf? Geloof me, ik ken je ik ken jouw angst zo goed, zelfs meer nog dan mijzelf. Vlucht je voor mij? Of voor de liefde in jou? Weet je nog wat je ooit zei 'Ik laat je nooit meer gaan omdat ik té veel van je hou'. Is mijn liefde erger dan jouw angst? Wil je het daarom juist…

op het strand kneep ik een handvol zand in mijn kinderhand de zandkorrels verdwenen tussen mijn vingertjes vóór ik ze vorm kon geven zo greep ik later naar je liefde die tussen mijn vingers wegvloeide onvatbaar ik bleef achter met niets een kinderhand is gauw gevuld maar mijn hand sloot zich op de spreekwoordelijke dode mus…

zie ze staan onder de boom nog onbeschut onze lentedroom het hoge blauw strakt ijzig koud maar roze ochtendlicht kust al warm je gezicht je lach ontwaakt op het moment dat ik vol liefde jouw lippen raak eindelijk voorjaar in eerste kleur en nieuwe geur na de lange wintertijd…

Hoe relatief zijn huwelijkse jaren, want nog zie ik mij in tweeduizendeen met een ongepolijste edelsteen zorgeloos over de Kaagplas heen varen. Het zonlicht dat ons toen magisch toe scheen, maakte al snel plaats voor woelige baren, waar wij bang en bevreesd naar konden staren, kaarsjes brandend dat het stormtij verdween. Nu het water weer…

Bevind ik mij in een déjà vu? Of een illusie die jou schetst? Jouw inzicht die blijft spreken. Een iris die eeuwig door kletst. Een geïllustreerd handgebaar. Geen waan waar ik in bevind. Maar het is een wonderwereld Die mijn leven optimaal bezint.…

zou weleens willen voelsprieten en ervaren hoe een moeder zich voelt met haar kind het grootste wonder der geboorte uit haar lichaam eigen geworden vlees en bloed eeuwig verbond van bescherming het intens liefhebben waar zelfs de grondvester in al zijn overgave geen weet van heeft…

Al wat ik zeggen wil mijn woorden vallen hierbij stil ik ben niet meer jouw spil. Maar jouw naam staat gekrast in mijn ziel dieper dan ik ooit bedoeld had als een blad aan een tak die maar nooit losliet in welke storm dan ook jij bleef, in die aanhoudende mist onzichtbaar werd ik ...waardoor je dit niet wist... Al wat ik jou wens zijn…