Alle inzendingen

Tameeka is een kind, een kind als velen anderen. Geen geld in d'r zakken, hoopt dat het zal veranderen. Ik schrijf het verhaal maar voel het verliezend pijn. Ze was zo slim, had een schoolboek kunnen zijn. Maar wie had kunnen weten dat ze de situatie niet meer aankon, dat ze hoop opg...

Wakker worden zoals iedere morgen lijkt een vanzelfsprekendheid in het onderbewustzijn verborgen. Een vanzelfsprekendheid zoals die door bijna een ieder wordt gevoeld, maar die tegelijkertijd een onzekere verrassing blijkt, die de mensheid al sedert oude tijden met vele vragen heeft vermoeid...

Met één voet op aarde de andere vooruit gaande voort in een tijdloos tempo om dan opeens met twéé voeten pas op de plaats als vastgenageld staan het is té veel té mooi, té groots overweldigend, hemels hoog dat alles te omvatten te kunnen bevatten dringt diep naar binnen maakt v...

suggestie doet dikwijls zoveel meer dan de rauwe werkelijkheid vandaar dat ik met grote voorzichtigheid naar de balans zoek tussen wat is en dat wat nooit zal zijn

hun kinderogen zien de zon waar ik hem niet ontwaren of voelen kan kijk daar op het water daar dansen de golven met lichtjes op hun rug de zon maakt een feestje op het water en de wind laat alles draaien en draaien de wereld is wonderbaarlijk glinsterend en helder als ...

Sprakeloos Niet te bevatten De controle kwijt Wat doe je dan Is er ergens hulp Hoe lang wachten Een warme blik Medeleven vol begrip Liefdevol word je benaderd Ook door je buurman Zijn dochter en zijn zoon Maar dan weer alleen In de woestijn van eenzaamheid Je glijdt weg Zinkend in...

Ze doen het ieder jaar opnieuw die bomen De eik,de berk,de populier,de es Ze hebben het voorzien op de NS Door blaadjes op de rails te laten komen, En over alle sporen te verspreiden Zo gaan ze ons weer in de wielen rijden.

Er was eens een vrouwtje uit Schagen die kon voor haar BH maar niet slagen uiteindelijk vond zij er niet één zij klaagde nog lang steen en been en die heeft ze toen maar gedragen

ik ben de kelder ingedoken heb tussen alles wat in onbruik is geraakt de dozen kerstfeest weer tevoorschijn gehaald open in verwachtingsvolle stilte de grote koffer waarin de beeldengroep en stal met zacht papier in houtwol is verpakt om te stralen op kerstnacht de rollen groene mo...

In galop de vlakte door. Vuur: strobrand trekt de nacht omhoog. Melkwitte vulva Veldman, het brandt in uw slaap Rook waait in, waait uit Bloedeigen damp, sintels Wie bewaakt uw stallen hakt het overjarig stro? Hartenzeer of zadelpijn De teugels blijven achter Geen beugel verwac...

Hij staat dik honderd jaar in storm en regen, Maar zijn rood-wit is Ameland nu kwijt. Door ongekende creativiteit Lijkt Ameland het aards niveau ontstegen. Nu is bereikt waarnaar steeds werd gestreefd: Dat Ameland gewoon de mooiste heeft.

We bedachten onbetreden wegen we trotseerden alle stappen uitgesleten treden of het onze laatste moest zijn die niet konden worden afgewogen in gevoel wij sloegen nieuwe bruggen die de oevers van de wereld verbonden soms opgehaald waarover alleen de liefde kon overschrijden een verst...

Terwijl ik voor me uitstaar en in gedachte probeer te zinken.. Had nooit verwacht dat stilte zo luid kan klinken.. Want wat heb ik gelachen en wat heb ik gehuild.. Maar wat een wijsheid in deze stilte verschuilt..

Hij is de eerste man in je leven Je vader Als klein meisje vind je alles wat hij doet geweldig Want hij is groot en sterk En grappig En slim En hij houdt van jou Als hij er is, weet je dat je veilig bent Ja, later wil je net zo'n man als hij in je leven Maar dan word je gr...

Voorbij ---- de reis van landschappen ---- gedachten van zeeën ---- denken van bergen ---- verwerken naar het diepe ---- van oceanen Reis je nog verder ---- dieper ---- naar het hart en verder ---- dieper naar binnen naar de Ziel daar ben je Thuis

Barmhartige zielen kenners van wat ons leven schaadt. Met rustgevende ogen stralen zij wat vertrouwen uit naar diegenen met wie het minder gaat. Barmhartige zielen kennen het lot van diegenen die het minder hebben dan de delers van het maatschappelijk algemeen. Zij dragen de bouwstenen aa...

Ik heb mijn schaamhaar geaccepteerd Doet het geen zeer dan is het niet verkeerd Als het gaat jeuken gaat t eraf T is héél normaal, al klinkt het maf Eens per week vind ik genoeg Liefst niet langer, maar ook niet te vroeg..!

vandaag ben ik bang ik weet niet of ik er ben noem mij zeg mijn naam als ik oplos in grijze mist vandaag ben ik droef is er iemand die me hoort heb me lief ik ben het kind hou me vast tot ik slaap

Het was oorverdovend stil tijdens de storm, geen beweging werd waargenomen, geen geluid eveneens. Het was oorverdovend stil tijdens je heengaan, niets bewoog nog, niemand sprak het was oorverdovend stil.

nu jij geveld bent jij grote ouwe reus lig jij daar met de knieën in ’t water jouw kruin rustend op moeder aarde die jou o zo lief had en voedde vanuit de bron daagde wind je uit jij waande je een jonge God en zwierde net zolang tot de zwaartekracht won

Ze zijn 'kind van de rekening' er wordt niet naar hen omgekeken De straat... hun woonoord hun domein bij weer bij wind, hun onderdak Dagen rijgen zich aaneen tot weken zonder uitzicht ........'n gapend wak dat het daglicht niet verdragen kan geen troost biedt of bood .......

wie ik ben, weet ik ik sta toe, mezelf te zijn zonder te kwetsen wie ik ben, denk ik de veiligheid, van mijn hoofd met argumenten wie ik ben, voel ik ik verlang, naar het meisje vol spontaniteit wie ik ben, doe ik de jonge hond, blaft gepast het verdriet verdwijnt wie ik ben, b...

Rond mijn hart woedt een oorlog en diep in mijn onbewuste knagen de robotratten aan mijn fundament. Er zingen nog steeds lieftallige sirenen op de rotsen langs de wilde oceaan, waar ik in rond dobber. Ik geef niets om mijn imperium, dat immers louter uit schade bestaat, al tellen de pro...

Met mijn kwantorslag en mijn inwendloopje kan ik ze wel verslaan. Ik ben sterker dan de zwebongbeesten en niet bang. Ik ben niet bang. ------------------------------------------ uit: 'Waar je naar zit te kijken', 1994.

de klok heeft geslagen wij staan in deze steeds complexere dagen met een mond vol vragen normen en waarden vervagen in een wereld die alleen het hebben zit op te jagen waar overzichtelijkheid klonk in het zachte beieren van klokken zijn de digitale uurwerken op hol geslagen de rad...

Toen hij zich zag in zijn documentaire, Was hij daardoor tot tranen toe geroerd, Van binnen dacht hij: “Ik heb goed geboerd, Een grote politieke carrière.” Ook ik ben vol bewondering, althans: Wat spreekt hij goed z’n talen, hè, die Frans!

Je kent me vast niet, want ik val niet op. Als ik ergens langsloop kijkt niemand om. Ken geen vrienden en ben niet op een doel gericht, alsof ik alleen op zee ben zonder een kust in zicht. Ben een bekende van stilte, gezelschap is aan mij vreemd. Als ik een vriend moest opnoemen ...

In een dorstig land tasten reizigers in het duister, ze wassen de handen van de zorgeloze zon en dekken hun vermoeide sporen toe, papieren grenzen rotten in het raamwerk van tevredenheid in het transparante venster van overvloed tastbare stromen worden een taboe ontneemt de vri...

In de warboel van leven over ongelijke keien takken waaronder ik buigen moet probeer ik een doorgang te vinden onder gebroken zonnestralen het vroege ochtend licht wetend dat dichtbij het rechte pad naast me badend in ochtendzon waarover, als ik dat wilde evenzogoed lopen kon maar, zoals...

Je hebt jezelf uitgegomd zo was je er zo een schaduw van bestaan met het ondergaan van de zon neem je plaats op mijn papier.