Alle inzendingen over emoties

Barst plots in de sneeuw de helleborus open trompettert leven en knalt geel forsythia. Guur waait de lente weg de stille winter dun hoog licht verdrijft behaaglijk vuur. Ineens moet alles uit zijn grond of tak in bermen joelen paardebloemen de kromme wilg rilt in zijn lichte groen. Daar staan wij ook, naakt en koud met bloesem in grijzig…

Susan heeft het begrepen. Ze is er helemaal mee klaar. Ze zal zich niet laten kennen. na vanmorgen is het voorbij, reken maar. Susan staat altijd voor iedereen klaar. Maar vraagt zich af: "Is dat ook weleens andersom". Na vanmorgen is het voorbij. Men gedroeg zich doofstom. Het ergste wat Susan kan overkomen. Is dat men helemaal niets meer…

Momenten van geluk duren slechts seconden Voor je het weet is het weer voorbij Momenten van zwakte duren meer dan dat en komen steeds terug naderbij Gedachten komen en gaan Bepalen doel of zaaien twijfel Geluk dat maak je zelf met een beetje hulp van...wie zal 't zeggen…

Ik schreef het ene blaadje na het andere, wikte en woog er mijn gedachten. Het ene na het andere blad verdween in de prullenbak vol met geschreven woorden die weer werden herschreven. Ik wilde gaan verwoorden, emotie, warmte en verlangen. Als dat door de lezers gevoeld zou worden was mijn doel bereikt omdat ik graag Poëzie wilde…

mijn dochter heeft een tatoeage heel dierbaar, goed voor de fotoreportage het is de handtekening van haar vader hij was haar levensslagader 10 jaar geleden is hij overleden een mooie herinnering aan een warm verleden…

Ik droomde jou. Je kwam van ver, heel 's morgens vroeg. Een uur of zes. Ik had me netjes aangekleed. Je stond je hoofd te schudden: "Waarom wil jij altijd de mooiste zijn?" Ik zei: "Ik heb niets anders, ik ben nu eenmaal zo".…

laat mij nog even heel dichtbij de wolken verkleuren de bomen zwijgen stil het enige wat ik wil even heel dichtbij genaderd op afstand op de rand van overgave laat ik je gaan er is zoveel meer dan toen ik nog niet wist van je bestaan…

Eén seconde het is maar even. maar je kan er zoveel in beleven. Er is gekeuvel of het is stil. Je denkt aan iemand zonder dat het wil Je hoort ze achter je praten maar bij die ene seconde wil je het niet laten. Nog één seconde er bij en dan is het moment weer voorbij.…

ik mis handen door mijn haren zoenen in mijn nek zou dat gevoel willen bewaren op een bijzondere plek waar ik me eraan te goed kan doen aan hoe het vroeger ook weer was mooie herinneringen aan toen lavend aan de geur van vers gras stroomt liefde door mijn lijf ontpoppen vlinders geheel spontaan wanneer ik over mijn buik wrijf kan er weer…

Als je verward zit in gedachten niets meer kan verwachten. Kijk dan eens goed om je heen er zijn mensen die om jou geven. Hen kan je vertrouwen ze begrijpen de gevoelens die soms in je leven. Zij zullen je helpen geven steun pak hun handen vast voel de kracht. Het leven heeft heus mooie gezichten probeer je op het positieve te richten…

Diep in mij zijn er beelden herinneringen van lang geleden waar ik nog wel eens graag aan terug denk Dan zie ik dat kleine meisje die kreeg haar eerste fietsje haar beentjes draaide rond pats boem, ze lag op de grond. Die speelde in de grote tuin vol met bomen en struiken de zandbak en een schommel buren die naar haar zwaaiden. Haar…

Als je begint is 't einde een aardig eindje weg Halverwege ben je al een Aardig eindje op weg Het eind in zicht Stom als je nu nog zwicht Denk aan het tebereiken doel Dat geeft toch een eufories gevoel…

mijn woorden passen niet ik zie het aan je verre blik ze werken als een lappendeken op kleine treurnis of een groot gemis maar nemen niet de koude weg van slecht bericht want troost is anders niet dan niet verlaten niet meer dan voelen van de hand die in de nacht als een vertrouwde stem de grootste angsten kan verdrijven…

Het was ons ouderlijke huis niet meer, mijn gevluchte broer Ongekend iemand , gejaagd door de nood zweeg kromgebogen onder aloude pruimenboom, zijn trouwe viervoeter keek me triest aan Moeders lach hoorde ik niet, westelijke storm bracht warme geur van haar brood voor de laatste keer mee…

Af en toe ga ik zitten Schrijf iets op papier Wat dat iets is weet ik nooit Alleen het moet eruit Iets wat in mij zit En wat niet weet waarheen Plant ik hier dan neer Wat fijn toch Dat er zoiets bestaat Als een stukje papier…

In mijn hart borrelt de emotie die ik nooit goed kon tonen. Langzaam komt het in mij naar boven drijven, met als doel mijn leven er mee gaan verrijken naar mezelf te leren kijken. Mijn hartslag danst nu op het ritme van hoop en gelukkig zijn.…

Jij bracht tranen in mijn hart weet dat was niet jouw doel maar je raakte wel mijn gevoel. Jij bracht weer warmte in mijn leven als een ster in de nacht die zijn licht in me liet schijnen. Nu zou ik graag mijn liefde met je willen delen maar jouw hart is en blijft voor mij gesloten.…

Wie doorbreekt de verzegeling van het altijd stille zwijgen waardoor gevangen woorden zich loswrikken uit het vastgeroeste patroon en opgesloten pijnemoties zich bevrijden? Ontneem mij mijn adem niet nu mijn wil om los te laten eindelijk de diepte induikt en elk achtergebleven beeld met één grote veeg, onvermijdelijk voor eeuwig…

Circus Het leven is net een circus En ik ben de clown. Het publiek moet lachen, Maar ik voel mij down. Voor de mensen is het een feest, Zij lachen en zij klappen. Maar niemand ziet mijn tranen, Voor mij is de zwarte weduwe al langs geweest. Vuur en vlam in deze clown Is al lang in hem geblust. Hij wacht nu op zijn dood Voor zijn wel…

De wankele poorten vallen met geraas naar de grond, als een dier dat door zijn poten zakt en zich gewonnen geeft, en in het stof bijt. Stof cirkelt de kale lucht in, het is gedaan. Het hart is uiteengevallen en nu kan er aan- gevallen worden, in het centrum schade worden aangebracht, of een nieuwe warme gloed worden gegenereerd door liefde…

In de spiegel zie ik mijn gezicht getekend door voorbije jaren plooien in kleine en grote lijnen. Het zijn sporen van het leven ze vertellen van geluk, verdriet mijn twijfel en onzekerheden. Ook van liefde en genegenheid die levenslijnen zijn mijn leven gedragen met liefde in het heden.…

Soms, na weer zo'n dag vol woordgeploeter, erwtensoep die te koud genuttigd wordt, kipfilet die ik deels rauw naar binnen werk, yoghurt met schimmelplekken toch, hé bah, maar echt, mijn maag knort niet voor nix, stop er wat in, het geeft niet wat, desnoods de befaamde bloemenbollen uit de oorlog, die men in wekflessen als relikwieën bewaart.…

Duisternis, ik weet het er is zoveel over getwijfeld ik kon de ingang niet vinden was in de worsteling te wrang voor eenzijdig niet beminnen en ik hield het beetje licht ook vast in mijn grijpgrage vrouwenvuisten vol onbegrip, maar met vertrouwen dat onze vergissing niet blijvend was of weg zou kwijnen in de tussentijd ik hield immer jouw…

Ik versta je niet, maar vergeet te luisteren, als ik aan de buis gekluisterd zit, toch is het geen misverstand, alleen, is mijn aandacht niet bij jou, maar bij dat, wat er in mijn hoofd zoemt. Ik versta je niet, omdat mijn hoofd vol zit met nare gedachten, die ik moet verwerken, dus lijkt het alsof ik tv kijk, lijkt het alsof…

Het is een bloem om er met een vaantje om rond te gaan en zacht te zingen. Het is een bloem om niet meer burger te zijn, maar een broer van een kinderhemdje in zonneschijn. ------------------------------------ uit: 'Verzamelde gedichten' 1976.…

Op een zwoele zomernacht bezocht ik haar languit lag ze in het gras ik was jong en onbedreven moest drinken haar meegebrachte brouwsels opdat ik niet meer op zou staan dan sloeg ze me ik ging gehavend heen en steeds maar weer terug zocht haar in het gras maar nooit vond ik niet eens een schim van haar…

Het leven is net een circus, En ik ben de clown. Het publiek moet lachen, Maar ik voel mij down. Voor de mensen is het een feest, Zij lachen en zij klappen. Maar niemand ziet mijn tranen, Voor mij is de zwarte weduwe al langs geweest. De vuur en vlam in deze clown, Is al lang bij hem geblust. Hij wacht nu op zijn dood, Voor zijn wel verdiende…

ooit heb ik geprobeerd je geheim te doorgronden, maar je pakte je zout in en droeg je geluiden weg en in je golven stond: verboden toegang vergeefs probeerde ik de dagen op muziek te zetten maar ach zelfs de regen liep mij nonchalant voorbij, en met eeuwen stof over mijn voetstappen bleef ik in de trieste sfeer van oude gebeden…

Troosteloos of ben ik boos Emoties die stromen Alleen gelaten in eenzaamheid Het einde van mijn dromen Het is zoals het is niet minder en niet meer De werkelijkheid is realiteit En doet me meer dan zeer......…

Het dichten was gestaakt lichaam en geest waren enorm geraakt. Intens verdriet deed alles verdwijnen wanneer komen de letters toch weer tussen de lijnen. En zal het mij weer gaan lukken op papier een gedicht af te drukken. Ik heb dit zo enorm gemist maar letters, woorden ze leken wel gewist. Nu wil ik er weer voor gaan ook al kost het mij…