Alle inzendingen over liefde

het machtige koor zong met bazuinen een bloedstollende finale maar in krochten en spelonken dansten dissonanten al hun valse toon in het verwaaien verdraaide de harmonie woorden klonken niet meer synchroon echoden hun zelfkant zonder de glitter en glamour van kerk en orkest zij hebben de deuren geopend de elitaire veste verlaten…

Keer op keer zal ik verliefd op jou worden, zijn. Ik val voor je. Want jij treft me: bij eerste oogopslag, jouw verschijning. Je raakt me... jij smaakt naar meer: naar een fikse beet in een wilde aardbei.…

jij slingert jezelf als een ondeugend aapje van tak tot tak en hoog in de boom daag je me uit je vlooit de hond en de kat je klooit met mijn gemoed op een vreemde manier voelt dat goed want jouw jeugdige overmoed zegt stoute ogen en steels voorovergebogen dat je weet wat mij beweegt dan zeg ik amen ja, dit is liefde…

Als ik al wat ik verwachtte van het vers vergleden jaar vergelijk met het gebrachte dat ik dag op dag ervaar, vormt ook het meest wèlbedachte maar een kleurloos commentaar. In het grijze niet bij machte te schilderen hoe wonderbaar, als volmaakt het meest vertrouwde, ons ensemble zich ontvouwde. De volkomen symbiose is de eeuwigheidsprognose…

naarmate de nacht vorderde spraken twinkelogen boekdelen bleek jouw glimlach even onuitwisbaar als de mijne kroop je ongezien dichter vond zo de weg naar dat plekje waar over het bestaan er van nog werd getwijfeld scheen een zacht licht op al het nieuwe dat ik met beide armen omarm en lief zal hebben…

verlaten kleuren straten drabbig rood nog smeulen vreugdevuren maar dat zal niet lang meer duren de regen klatert en verzamelt zich als smerig water in de goot het dansen is voorbij uit huizen komen katers alleen de hond blaft vrij moeizaam komt de stad tot leven onuitgeslapen en wat bevend zoekt men koffie en elkaar zo…

het leeft in alles onder de tranen in de bomen in het graf het is er altijd ook diep in mij kruipt het schreeuwt ze tot het einde der dagen zelfs dan is ze het ZIJ al dat winnen zal alles is ze ze is er altijd…

Het is maar een gedachte maar hij keert steeds weer terug het is je lachend gezicht waarvoor ik zwaar ben gezwicht jij bent nu mijn woord, mijn mooiste gedicht.…

Ergens tussen fantasie en werkelijkheid is een gedachte realiteit zij daalt, hij stijgt charme en gedurfdheid bewegingsvreugde, projectie het is als een snel gedraaide film niet meer te bevatten het kronkelt, het zweeft verlies van zwaartekracht het reiken naar de verte ineens alom huivering de grootsheid als een steltloper uitbeelding van…

Je ogen Een doorgrondelijke blik op mij gericht Verbondenheid Gevend, vragend om vertrouwen Alleen de liefde In stilte de handreiking Vragend, neem me mee Doe het voorzichtig maar neem me mee Mijn aanraking Jou ontvanging in vertrouwen Je wil dat ik je meeneem Voorzichtig maar stop niet…

Op de plek waar ik nu kom sta ik stil, kijk achterom enkel mijn eigen schaduw jij die me niet volgen kon of niet wilde.. het veld,zonnebloemen,klaar om te oogsten na hard werken,genieten en proosten naast elkaar mijn hand op je heup de warme zonnegloed laat ons voelen de beloning voor het volgen van de zon jij die niet wilde of me niet…

de wereld reikt naar sterren in muziek en spel vergroot indringend uit wat op de hemel lijkt verzwijgt meestal de hel miljoenen zijn op zoek naar schoonheid en geluk blind voor bloemen op de hoek ik ben wat tegendraads proef liefde in het kleine volmaakt past jouw hand in de mijne…

Ik draai me op mijn rug en jij geeft mee Je hoofd op mijn borst je been over mijn been Ik kijk in het donker om mij heen en ik zie niets Je bent warm en twee seconden lang Snurk je zachtjes tegen me aan Ik lig in het donker voor me uit te kijken Niets te zien Alleen maar gelukkig aan het zijn…

mis de ochtendrijp in roze tinten bij een rood omkranste zon het ongerepte witte landschap waar de stilte krakend klonk grijze buien met hun sluiers sneeuw die dansen op de wind krasse schaatsers langs de strakke kragen riet verglijdend in het verre niets eens zal de vorst zijn winterse entree gaan maken anders zal de lente nooit…

maar jij hield deuren voor me open hielp me in mijn jas kuste mijn hand op straat ik had niks ik was niks maar jij zei dat ik alles was voor jou ik werd je vrouw jij de man van mijn dromen dat het zo simpel kan zijn thuis te komen!…

heb mijn leven in het zand geschreven maar iedere vloed wiste de woorden het voelde niet goed zond mijn gebeden in verlangen omhoog zag in het kringelen van wierook en wind dat de wensen vervlogen heb de lijnen omgebogen ga met positieve krachten in op wat ik kan verwachten er is geen gevecht want in buigen en meegaan kom ik weer…

Maar jij hield deuren voor me open hielp me in mijn jas kuste mijn hand op straat ik had niks ik was niks maar jij zei dat ik alles was voor jou en dat je voor me zou zorgen vandaag al - als ik dat wou iedere avond elke morgen.…

Met een enkele beweging Die niet valt Uit te leggen Vertelt ze meer Dan dat ze Ooit zal zeggen Een simpele handreiking Een spontaan gebaar Doet onverwachts Iets met je Plots is het daar Die glinstering Die vonk Die je zelf Nooit had bedacht Slaat je harnas Voorgoed weg Maakt dat je Je open stelt En heel lief Naar haar lacht…

jij pakt wat wind en met een brede regenboog bestormen sterren de hemel windt wolken om je slanke vingers tijdens hun vlucht door de lucht armen dirigeren het licht van de zon in schaduwen die komen en gaan jij maakt ruim baan door het fluisterend leven jouw sprankelende stem mee te geven met je lach beziel je ons hele bestaan…

Ik veeg de scherven in de hoek aanschouw hoe leegte zich omkrult even sta ik stil en zie ganzen in formatie het grote blauw verkiezen op weg naar beter dwalen mijn gedachten af naar toen alles nog gewoon was en 't (bijna) voor lief nam…

Hij was wat praatziek en verward van huis en haard verstoken Zijn situatie was zo slecht, benard Zijn vreemde geest gebroken Men noemde hem de Kierewiet wild, onaangepast, oneven Men gunde hem zelfs geen krediet en stond hem naar het leven Zijn kapsel leek op wuivend riet en rafelig zijn outfit Hij verlangde naar een leuke griet zoals…

geluk is vluchtig als het tuiltje bloemen geplukt in de berm langs de weg naar Bornerbroek…

heb mijn dromen opgetekend in scenes uitgespeeld aangekleed met dingen van de dag sta in de coulissen wachtend op publiek dat betaald heeft voor de lach maar vol ontroering meegaat met de emoties van het plot dat diepte zoekt en vindt op het schavot zij wilden nooit hun nek uitsteken pretentieloos vertier is toch niet duur heb ze…

Sneeuwvlokjes, door verbitterende vorst verbleekt, dwarrelen dwalend neer uit het wit wolkendek op mijn gelaat, dat wanhopig om warmte smeekt, door eenzaamheid doordrongen sinds 't vertrek. In paren dansen zij rond elkaar heen in de kou, trachtend elkander te omarmen, opdat zij liefhebben, beminnen, verwarmen, al dwarrelend neerdwalend naar…

Laat me binnen Sluit mij niet af Laat mij jouw deken zijn Schuil bij mij Huil bij mij Hier is het stil Hier kan je zijn Durf Ga naar binnen Ga naar je hart Laat het zijn Kom bij mij Ach lief Geloof me Hier is het fijn…

Toen de maan heel kortstondig lichtte tussen het grauw en groen wolkendek Voelde ik dat ene Amor pijltjes richtte en ze dan afschoot, richting onze plek Nadat de dag in donker was gegleden had Amortje ons in het oog gehouden Één bankje in ’t donker park beneden leek voor ons tweetjes voorbehouden Toen de maan heel kortstondig lichtte tussen…

kom zegt ze geef het leven zin en ze neemt mij in haar armen en wil dat ik bemin & blijf zegt ze en klemt zich stevig vast ik wil niet dat je weg gaat maar dat je mij verrast…

lief, mijn lief ik moet je, wil jou nog beminnen rond de maanlach bij de roep van de uil het blinken van de grote beer lief, mijn lief ik zie straallichtjes een weerschijn langs het hemelsbaldakijn o, hoe vertel ik jou… van de betovering hoe een nocturne mijn hart bespeelt duizend noten in een schildering geluksmoment in…

weet je hoe het voelt als een huis is zonder thuis en weet je hoe het voelt heel alleen weer voor de buis want daar zit ik sinds jij wegging mijn tranen smelten sneeuw wat moet ik dan, als ik het aankan, deze kerstmis hoor mijn schreeuw het zal wel weer koud zijn met kerstmis zonder zonneschijn het zal wel weer koud zijn met kerstmis whisky…

Zijdezacht is de huid waarover mijn vingers glijden ook al ben jij elders is jouw schoonheid niet minder mooi dan gisteren, nemen ogen jou stukje bij beetje op in de stilte van de morgen zachtjes kus ik je wang een golf van genegenheid stroomt door mijn zijn ik lief jou almaar dichter…