Alle inzendingen over haiku

Soms laat je iets los Door juist niet los te laten Door accepteren Dat het er mag zijn Dat wat is en wat niet is Het heeft een reden Van licht en liefde Dus laat maar gaan, laat maar zijn Je ziel weet de weg…

enkelen beslissen en masse te moorden massa's gaan lijden…

tijd legt lagen af denken wordt stil en helder ik zoek de kern…

Levenloze taal in de ruimte om ons heen woorden zijn te leen.…

Stille stroom glijdt zacht noten fluisteren in de wind hart ademt mee…

Bomen staan stram, zwart. Onder hen toont het water schuivende lichten.…

opeens een witte wereld en geen enkel spoor van de schepper…

Winter is voorbij tussen takken van een boom verschijnt de vink weer…

uiterlijk vertoon de modes komen en gaan het innerlijk blijft…

Ochtendkou siddert, drijft weg met wolken, waarna stadslicht alles warmt.…

houten kruisje langs de weg verkeer raast ijlings zijn leven voorbij…

de grens ademt stil niet het einde maar begin van nieuwe wegen…

terstond bestelde ik een grote dieplader om de zwaarte van m’n ziel draaglijk te maken…

het sneeuwt een beetje de wereld krijgt een verfje de winterschilder…

Wortels diep in rust vleugels openen naar licht stilte draagt mij zacht Zacht rijst de zon op adem van de aarde stroomt vleugels vinden rust Wind streelt mijn gezicht bladeren fluisteren zacht vrij, maar stevig staat Hemel vol adem wolkjes dansen in de zon hart vindt thuis in lucht…

Takken hangen kaal, wachten met verborgen strijd op de frisse zon.…

Het kleine boompje hangt zielig gebogen neer; zijn twijgen zijn zwaar van gele katjes vol kracht voor hun komend kort leven.…

Kasseien zwijgen, spreken in hun smalle straat van een verleden, dat onverstoorbaar tussen de huizen blijft waren.…

Wat ik nog wel kan? Over wat ik zou willen Zagen en lullen…

één roodborstje en mijn sneeuwtuin heeft een warme gloed…

Hemel en aarde vervloeien in flauwblauwgrijs in de Lommelaer. Slechts het rag van het takwerk geeft 'rustigende vastheid'.…

in dit soort tijden beitel ik me door de dag en wordt ‘t moeilijk dan drink ik, drink ik uit m’n herinneringen…

oudejaarsavond - de rest van de bollen eet ze volgend jaar…

Het zwerk glanst licht blauw boven de bosrand, waarlangs de mistbank zich drukt.…

De kerstengel van gips valt op de grond - vleugellam. Haar wollige muts vol krakende hersenen - geslepen schaats. Winter - gewaagd ijsballet op de gracht. Ze is onzichtbaar maar in alles om me heen ademt ze mee. Schaatsen - niets is mooier dan een vrije kuur.…

'Sterven: mijn beroep.' Vijftig jaar weerbarstigheid. Nu: met pensioen.…

Sparren en daken glanzen vol witte poeder; kou warmt sprookjeshart.…

het lage zonlicht tekent zachte schaduwen van de fiere eik op de hoge, blinde muur…

majestueus glijdt een blauwe vinvis door de zee geen drones aan boord…

de struik om de hoek piepkleine rode bloemen de hazelaar bloeit…