Netgedichten over haiku

Winter is voorbij tussen takken van een boom verschijnt de vink weer…

Ochtendkou siddert, drijft weg met wolken, waarna stadslicht alles warmt.…

terstond bestelde ik een grote dieplader om de zwaarte van m’n ziel draaglijk te maken…

het sneeuwt een beetje de wereld krijgt een verfje de winterschilder…

Wortels diep in rust vleugels openen naar licht stilte draagt mij zacht Zacht rijst de zon op adem van de aarde stroomt vleugels vinden rust Wind streelt mijn gezicht bladeren fluisteren zacht vrij, maar stevig staat Hemel vol adem wolkjes dansen in de zon hart vindt thuis in lucht…

Takken hangen kaal, wachten met verborgen strijd op de frisse zon.…

Het kleine boompje hangt zielig gebogen neer; zijn twijgen zijn zwaar van gele katjes vol kracht voor hun komend kort leven.…

Kasseien zwijgen, spreken in hun smalle straat van een verleden, dat onverstoorbaar tussen de huizen blijft waren.…

één roodborstje en mijn sneeuwtuin heeft een warme gloed…

Hemel en aarde vervloeien in flauwblauwgrijs in de Lommelaer. Slechts het rag van het takwerk geeft 'rustigende vastheid'.…

in dit soort tijden beitel ik me door de dag en wordt ‘t moeilijk dan drink ik, drink ik uit m’n herinneringen…

oudejaarsavond - de rest van de bollen eet ze volgend jaar…

Het zwerk glanst licht blauw boven de bosrand, waarlangs de mistbank zich drukt.…

'Sterven: mijn beroep.' Vijftig jaar weerbarstigheid. Nu: met pensioen.…

Sparren en daken glanzen vol witte poeder; kou warmt sprookjeshart.…

het lage zonlicht tekent zachte schaduwen van de fiere eik op de hoge, blinde muur…

de struik om de hoek piepkleine rode bloemen de hazelaar bloeit…

Herfstloof kleurt en valt; daarbij tonen talloze bloesems zich te vroeg. SPIEGELING Takken, kaal en grauw, hangen over de vijver, glanzen daar onder.…

Geen levende ziel langs het glimmende asfalt. Trieste vervreemding. De gerekte lichttoortsen maken de weg tot rivier.…

De winter nadert, De bomen zijn ontbladerd, Bloemen al verdord.…

Avondgloed daalt door de kale boom, waaronder een paardje zwart glanst.…

je treurt zo lieflijk, zo sierlijk, zo gracieus, haast majestueus…

Ook met hondenweer Samen door storm en regen Een trouw ritueel…

Boven dorre hei van het najaar steekt hoog gras, geel, opwekkend uit.…

menig blad van de rode en de groene beuk begint te kleuren gaat langzaam op weg naar het goud van de goden…

tussen de woorden zweeft een onbeschreven tijd in ruimtelijkheid zwanen op het meer poëzie zonder dichter een statig zwijgen vastgevroren leed op ijsvelden van de dood lege antwoorden een oplaaiend vuur de lucht likt haar hitte op de horizon slinkt het dansend water wast het grijze basalt rein een schoon ritueel…

perzikkleurig blad van de Japanse kersen dwarrelt dartel neer bedekt de vele graven met een zacht tapijt…

ook voorbij de grens zal het landschap lieflijk, weids en wonderschoon zijn…

de stuwwalstenen glimmen in de herfstregen als diamanten…

de aanblik van een herfstige moerascipres draagt me door de dag…