Alle inzendingen over liefde

het is niet de muziek van koor of orkest die ons verbindt het zijn tonen die klinken uit het gewone als je er oor voor hebt een enkel woord resoneert soms in mij tot een warm akkoord dan kijk ik op zie de noten in je ogen van onze melodie we laten ons gaan dirigeren met liefde de symfonie van het bestaan…

bloemen heb ik niet maar over bloemen zing ik iets van die avond en die rozen als het donker wordt september alweer september ik kijk naar de maan en vraag me af wat ik zie de maan en onder dat zwakke licht loop ik van hier naar daar een wandeling zo mooi is ze zo mooi en ik denk dat ik gelukig ben in het oude…

Ik bouw voor jou de grote kastelen, de mooiste landhuizen aan het water. Ik koop de luxe auto's, vliegtuigen en boten... Ik verover landen, volkeren en stammen Ik roep zó mijn liefde voor jou uit: Alles geef ik vanuit mijn hart... jij die verdient, jij die wint in mijn ogen jij zo zuiver als het schoonste water en schitterendste kristal…

Gelukkig alle plekken waar je wordt gezien de mensen leven op, hun ogen flakkeren hun lichamen zingen in de lichtende stad ze zinderen door jou, aan liefde verslingerd. Zoals iedereen aandacht wil krijgen van jou want in parken sloven jongens zich uit voor jou op boulevards hebben voorbijgangers je lief en op schoolpleinen gaan schoolmeisjes…

misschien heeft een steen geduld maar ik ben geen steen hoewel ik wacht terwijl ik vlieg over alle woorden heen een zeilschip op de wind steeds verder weg wacht ik op jou alsjeblieft kom dicht bij mij en nog dichter…

Regen of zon, zon of regen... Voor mij is geen verschil te verstaan. Ik geef je mijn leven, ik kan er niet tegen, Ik kan niet zonder jou bestaan. Tijdens al slapeloze nachten In gedachten heers je altijd. Wat zal ik doen, langer kan ik niet wachten, Ik ben met mijzelf in strijd? Net de maan in de hemel alleen, Zo is maar één jij op de Aarde…

het prikkeldraad is goed verstopt in linten en guirlandes de valkuil keurig afgedekt een podiumplaats al toegezegd na duizend kandidaten ben jij eindelijk de laatste doet je act met tranen zweet en bloed hun lijnen zijn bepaald jij hebt het niet gehaald het bloemetje houd je tegoed…

ik zag je parelende lach het snoer vol gevoel hing om je hals blonk in lichte tinten eeuwige schoonheid van schelpen en zee volgde jouw golvende lijnen zij namen mij mee naar onpeilbare diepte waarin ik herkenning opdook mijn leven zag laveren tussen geboorte en nirwana rood…

Wie ben ik? Ik ben zoet en zuur. Als een groen zuurtje of een blauw hoestbonbonnetje. Maar ik ben niet puur Ik ben zo zout als drop Maar heb een bitterzoete kop. Voor jou ben ik een aftermint Bij je kopje thee zonder boterkoek. Scherp ben ik als sambal, rode pepertjes in de zon. Maar ik ben ook gewoon stom…

SLINGER De slinger zorgt voor opwinding en tegelijk verdriet Van links naar rechts en op-en-neer Betrokkenen het heen-en-weer semi-en public worden wij allemaal ziek van de slinger die echt oprecht stopt bij gemaakte keuze maar ook écht pas dan kant-en-klaar als klontje. Helder raar, maar waar Dagen behoorlijk ziek…

Vannacht was je opnieuw dichtbij ik was zelfs vergeten dat ik dat vergat - had nog gedacht: vergeet dit niet voor ik weer dieper verder sliep. Het was een lange, lange droom waarin ik, wang tegen jouw wang gedrukt een diepe tederheid beleefde die ik ook aan je uit kon spreken. Ik nam zelfs waar dat ik je rook. Dat dit gevoel nog in mij leeft…

Terug naakt de zee, ik hoefde niets te wagen, je nam me aan je hand, mijn teergeliefde de zilte bron van leven in Je tilde me op zonder gewicht met water omkleed lag ik fluweel herboren in je armen, je was mijn moeder ook een man mijn zoon een vriend die ritueel verlangde naar zoutwaterzoenen terug gingen wij naar zuiver koestering met…

zijn wij de stukjes leven die we samen genoten door ons drukke bestaan al vergeten ik bied ze je aan voor een lach in herkenning jij hebt die korenbloem ook zien staan in het warme veld waar wij wilden verdwalen en samen de tijd vergaten waar liefde zomergeel kleurde een open plek die naar liefde en nectar geurde weer even terug…

nog flaneert de zomer met sproet en herfstlach op hoge benen langs het strand het mulle zand en hooggehakte voeten doen heupen uitbundig groeten verborgen achter zonnebril kijken wereldwijze ogen ondeugend de wereld in de wind speelt met het lange blonde haar dat oplicht in een fraaie draai zij legt zich ter aanbidding neer en…

hij penseelde al volop het blauw van kou in grove streken vond in cirkels de wind voor het veelkleurig bladtapijt spriette kaalheid van de takken tegen een noordwester horizon schraapte met het schilders mes in vaste hand de laatste zomerresten van het land…

zeewaterwind zweept golf op golf woest tot zoutige vlokken en wij schuimwind vangend wij lopen daar tegenwind treitert ons gelaat zoutvangende wimpers als vegende wissers met zachte zee ogen hand in hand lopen wij daar gehoorgangen gehuld in geraas de adem afgesneden lippen opeen geperst de tanden zandknarsend…

het waren niet alleen je hand en ogen die me wenkten ook die wolk kastanje gebruind haar dat ongeordend krulde in de late avondzon van een eindeloos lange zomerdag je lach had nog dat zinderende van de middaghitte in een trillend zwoel geluid jij pakte volledig uit na jouw weergaloze presentatie koesterde ik vol liefde je warmrode…

de sater grijnst later klatert haar lach de dood bruuskerend het marmer af de zwarte weduwe verlaat voldaan het levenloze vod na hun intens gepaard genot er is geen graf voor hen die levend van de roem ten onder gaan pracht en praal kleurt slechts de buitenkant terwijl hun geesten naamloos dansen in het schimmenland…

Als ik aan jou denk passeren er vele beelden in mijn verbeelding, langs mijn geest, langs mijn ziel, zoals jouw haarval, jouw knielen jouw buiging, tot mijn levensvreugd, alles zo liefdevol 't meest.…

In mijn droom krijg ik wel liefde Ja, dan slaagt de passie wel Maar in ‘t onvervalste leven Lukt de liefde niet zo snel In mijn droom ben ik gelukkig En is alles echt ok Maar in ‘t authentieke leven Zit ‘t al heel lang niet zo mee In mijn droom kan ik wel dansen Heel gezellig en intiem Maar in mijn echte daag’lijks leven Leef ik eenzaam…

jij neemt de schaduwkanten om uit het licht te zijn de confrontatie met de waarheid doet jou te veel pijn nog koers je voor de wind in het ontwijken van de feiten maar eens zal jij jezelf tegenkomen tussen de scherven van je dromen…

In jouw armen ben ik veilig, In jouw armen droom ik weg. In jouw armen sluit ik m’n ogen, Weet niet wat ik denk of zeg… In jouw armen ben ik bij je, In jouw armen heel dichtbij.. In jouw armen is het heerlijk, Heerlijk als ik met je vrij… In jouw armen staat de tijd stil, In jouw armen, zo ontzettend fijn.. In jouw armen, zoveel warmte…

vanwaar komt wat mij doordringt? met gesloten deuren en ramen is het er als een doorzichtige houtworm vreet het zich gestaag naar mijn binnenste niet te stuiten knagend vol genot geen verweer maar zin in morgen meer het leven laat zich zien zonderling kronkelend maar helder als glas flonkert het diep in mij handen voor de oren ogen strak…

zoals tere druppels van verlate lenteregen zachtjes glijden langs hunkerende bladeren dat geluid nauwelijks waarneembaar maar wat oren doet spitsen klinkt als je, op jouw manier zacht mijn naam zegt in mijn linker oor…

dat wij af en toe elkaar in de weg lopen botsen omdat synchroon geen heerser is het is niet vallen en opstaan maar vertrouwd elkaar aanvoelen, aanvullen en aanhalen verwarmen met kussen die niet uit de tijd zijn kom, laat mij je dragen over de drempel net als toen, waar wij overheen vielen lachend in onze armen en jij getoupeerd dat ik nog…

Twee helften van een als een orchidee aardig waren zij getwee ook al had hij het gedroomd leuker was het nooit geweest ps/geinspireerd door Love and Summer van W.Trevor…

Het beeld van de Heilige Antonius, zal ik nooit vergeten ! Ik zal weten, dat ik altijd bij Hem, op jou wachtte. Immer, met alleen jij, in mijn gedachten ... . Hij redt me : zowel Antonius, als jij, mijn zielsverwant ... dan verlies ik niks. Het is een beeld voor mij geworden van hoop, geloof, warmte, liefde en zuiverheid. Een beeld van een…

ik heb geprobeerd de stukken te lijmen van mijn bestaan op kleur gesorteerd maar het mozaïek bleef chronisch ziek in klank gecomponeerd het lied klonk depressief zonder licht in de donkere tonen met letters beschreven helaas wilde de ziel in woorden en zinnen niet leven tot ik in je ogen mocht kijken de geboorte van liefde zag…

vir Ingrid die uiterlik nog altyd jonk maar die jare waarin jy nie geleef het nie het jou oë geteken jou siel jy is nu lankal dood dan jy geleef het maar jou woorde spreek vir ewig van liefde en eenvoud vir jou wêreld baie delikaat jy is een ongerep blommetjie tot barstens toe vol om tot nou te bloei en verder meer mooi…

zag je handen bezig in hun dagelijks gebruik je neuriede en lachte af en toe voluit in het poetsen van de meubels blonken jaren van tevredenheid jij had je plaats gevonden een groot gezin dat groeide naar een nieuwe tijd het huis is leeg heb in stilte afscheid kunnen nemen toch zwaaide jij nog even…