17694 resultaten.
Één van duizend nachten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
539 Schrijven van mijn hand
zoekt bevend de lijnen
die ik zou lopen door schaduw
van lommerrijke lanen
beschenen door maanlicht
omfloerst door kransen
van kleuren besprenkeld
met sterrenlicht
fonkelend door tere lover
inspirerend tot gedicht
en in heldere beken
sprankelende weerschijn
van nachtelijke romantiek
spiegel uit “Duizend en één…
Tandarts
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
451 De tandarts heeft de vrije hand gekregen,
Die Edith Schippers is best wel naïef.
Want plots is het gemiddelde tarief
Met een procent of negen flink gestegen.
“Ons medici gaan prat op goede zeden:
Er wordt hier nooit in eigen vlees gesneden.”…
Je sprankelende glans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
653 zie je glinsteren
zonnetjes spiegelen
tegen de kant
in het voorbijgaan
koel je de hand die ik
naar jou heb uitgestoken
jij watert af
van grote hoogte
helder als een beek betaamt
maar in je gaan
langs stad en land
dooft je sprankelende glans
ondoorzichtig en vervuild
stroomt het menselijk visitekaartje
schaamteloos het zeegat…
Haar lach bloeide op
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
488 haar handen
hebben bloemen gegeven
vaak nog in de knop
na het ontluiken
kon je de geuren ruiken
haar lach bloeide op
soms was de hulde
een antwoord op morele schulden
die wij niet hadden ingelost
zij heeft ons grootgebracht
met alle liefde en kracht
die zij in het kleine lichaam had
te snel is zij gegaan
maar haar ogen zullen…
Haren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
916 In het bedaarde gepensioneerdendorp Haren is een verjaardagsfeestje volledig uit de hand gelopen.…
Boogkromme
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
419 Het ligt zeer voor de hand
om verlichting te vragen
aan de zielsgetrouwen
die al het gewicht dragen.…
Majestueus
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
472 de kale rots
smelt aan mijn handen
spreekt vloeiend over haar ontstaan
de eeuwen lijken
ongemerkt aan haar
voorbij te zijn gegaan
zij kent de oude talen
heeft generaties lang zien vechten
voor hun toekomstidealen
majestueus verheft
zij zich in de woestijn
met aan de voet een lichte pijn
daar verbrokkelen haar lagen
door erosie…
In dialoog
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
489 nog heb ik de regie
over alle stemmen in mijn hoofd
controleer hun woorden in dialoog
maar als zij vrij associëren
grenzen van taal gaan uitproberen
grijp ik in met harde hand
geen tegenspraak in letterland
dat is ontaard in babylonisch
onbegrip en drammerij
voor straf het alfabet
in mantra’s die rust geven
alleen stilte brengt het…
Elan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
540 Men legde wegen
naar de horizon,
bouwde torens
in de wolken
het geld stroomde
in de vaart der volken
Er was een tijd
dat alles zo maar kon
het tijdperk verdwaalde
en de horizon is verdwenen
‘s winters werd het te heet,
kleur nam de benen
het ei van Columbus leunt
op een nieuw elan
van duurzaamheid, verbondenheid
op handen…
Innig
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
605 Grote gebaren
wilde lokken
ronde borsten
korte rokken
rode lippen
zachte handen
kousen benen
gave tanden
guitige ogen
zwarte schoenen
warm lijf
heerlijk zoenen
openlijk flirten
innig dansen
ritmisch opgaan
gegrepen kansen…
pijn
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
877 Het is balen
ik moet weer een hulpmiddel halen
de reuma legt mijn handen stil
het is iets wat ik echt niet wil
bij alles hulp vragen
de pijn die doet mij klagen
zo zit ik eigenlijk niet in elkaar
maar ik heb het nu even zwaar
ik blijf wel positief
maar mijn lichaam is nu gewoon niet lief
een dagje zonder pijn
dat zal toch heerlijk zijn…
Donkere decibellen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
650 het is een spel
van hand en geest
in dirigeren
wordt muziek een feest
hoge tonen
is de weg gewezen
met een korte rust
in blijven zweven
een forse slag
maakt jacht
op donkere decibellen
om wat te versnellen
pauken roffelen
zwepend de finale
de dirigent slaat af om
in stilte zijn ziel terug te halen…
Terwijl het leven langzaam wakker wordt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.379 In liefde geschreven voor mijn oudste zus Hennie
Terwijl het leven langzaam
Wakker wordt en in dit
Late voorjaar ook de vogels
De lente weer herkennen
Ligt voor jou het einde
Langzaam op de loer
Leven dat stil aan
Lijden werd en zichzelf
Begint op te geven -
Ik hou je hand vast
Om je tot in de eeuwigheid
Niet meer los te laten…
Een klare lucht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
542 ik wil de tijd
niet breken
wel graag de zegen
voor dagen van bestaan
geen pijn
of onderhuids venijn
een lach die lente brengt
en warmte schenkt
je handen strelen
in eindeloze uren
lijnen volgen van namen
die na ons kwamen
een klare lucht
waarin de wolken verglijden
een kus voor eeuwigheid
als ook de tijd is afgelopen…
een visie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
596 Ik zag een hand terwijl ik verdronk,
Maar pakte hem niet, ik was te slap.
Tot Hij me weer het leven schonk
En me eruit trok, met een boodschap.
Een boodschap om een visie te bouwen.
Nu schaats ik weer over het ijs,
Op Hem is het waarop ik zal vertrouwen,
En niets brengt mij nog van de wijs.…
De vroege vormen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
483 warm glijdt zand
door mijn handen
op het eindeloze strand
zag bergen
rotsen en rivieren
in trage stroom passeren
deeltjes kwarts
door zee gedragen
en aan land gebracht
nog vol herinnering
aan hun bestaan
de vroege vormen vergaan
stukjes uit de scheppingstijd
opnieuw geboren
delen in dit tropisch paradijs…
In dwars gebogen koppen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 kilte beet onbegrip
in zongekleurde sluiers
rafelde verwachting tot angst
gebed ontwarde
geen knopen met
het vouwen van de handen
gezang weerkaatste demonisch
de vervalste melodie van
naastenliefde en toegewijd zijn
toch daalde
voortvarendheid
in dwars gebogen koppen
hun tongen spraken
de talen van elkaar
in het opgaan van de…
In het wilde weg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Ik heb licht gemaakt
zodat je het kunt zien,
het ligt voor de hand
dat we in de steek gelaten zijn.
Bovendien zijn we in een situatie
waarin we niet weten
of we op vrije voeten waren
toen we elkaar naar de mond praatten.
Zie je die ezel?…
zotheid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 het gras in zomerkleed verkleurt
de dijk
aan één kant water, aan de ander
wast een plas wat witte vogelveren
en een oude zwaan
staat op de weg
haar borsten blootgelegd voor
kroost en warme handen
bij het komen en het gaan der tijd
weet ze, dat -haar zorg ten spijt- het gras
naar koude winters geurt…
Ongeloof
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
616 Het geloof zegt,
dat kinderen ziek mogen worden,
het geloof zegt,
dat men een aantal malen op zondag te kerke moet,
het geloof zegt,
dat leven, in de hand van God is
als je kind ziek wordt, is dat zijn wil.…
Rouwt afscheid
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
515 waar stilte
ademt in de
laatste tekens leven
rouwt afscheid
in het alom
aanwezig zijn van pijn
er is geen strijd
maar een serene rust
van overgave
de hand
voelt warm in
bevestiging van samen
nog klonk je naam
in de herkenning
van zijn laatste blik
inkeer ademt stilte
heel zachtjes
sluit ook zijn gezicht…
En nu groet ik jullie.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
828 verwelkom mezelf terug
dichtkunst van mijn hand
als een reïncarnatie
de lezers begroetend
daar ben ik weer
maanden vervlogen
weken waarin letters
geen woorden vormden
ik spin nieuwe woorden
in de kleuren van de herfst
beginnend aan het pad
van inspiratie
hallo welkom terug
in mijn wereld
welkom, welkom
prachtig mens…
zonlicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
645 met hoofd gebogen
tranen in ogen
't licht valt over m'n donkere haar
't is net een donker waas
waar men niet meer uit kan komen
om van nieuwe resultaten te dromen
ik voel met mijn handen
naar dat ongrijpbare licht
het geeft mij
totaal geen zicht
op het leven
op de strijd
droomt gij ook wel eens van vrijheid…
Een eigen lauwerkrans
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
509 ik wilde bladeren
van de bomen plukken
voor een eigen lauwerkrans
zij vielen als
vanzelf in mijn hand
een godsgeschenk
maar kleurden
in opstandigheid
tegen mijn witte huid
ik had niet
de serene blik
van uitverkoren mensen
mijn armen waren
ongeschikt voor het geven
van genade en geschenken
dacht een profeet te zijn
maar weet…
In het verschiet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 zag je hand
in het donker
langzaam verdwijnen
je armzwaai
lichtte nog even op
toen de auto ging rijden
terug in
de hal van het huis
ontbrak er een schaduw
de kamer was leeg
in het gevoelloze
schijnsel van lampen
keek naar de klok
die zonder te leven
de tijd weg leek te geven
een doelloze avond
in het verschiet
zonder jou…
Ogen als spotlights
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
473 je stem speelde toneel
het geluid kleurde decors
in adem donkerde schaduw
handen regisseerden het licht
terwijl je ogen als spotlights
op mensen waren gericht
jij bracht vervoering
passie tranen en pijn door
zo intiem met ons samen te zijn
in de melodie van het leven
enkel door zelf alles te geven
met stilte als hemels refrein…
grip op het hier en nu
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
517 zaadlozing
gelukkig had ze nog potgrond
wat een aardse liefkozing
wachtend op de zonnebloemen
en de volgende lading zaad
groeide het meisje belopend mee
ze spinde in haar spinneweb nog een draad
al de herinneringen in vakjes
zie de foto's ingelijst aan de wand
van al wat is en wat was, verzamelt ze plaatjes
zij houdt zo haar leven in haar hand…
Temperamentvol gesticuleren
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
465 ik heb altijd
de warmte gezocht
van jouw handen
ook al waren
je vingers onrustig druk
in temperamentvol gesticuleren
samen zochten we
consensus en rust
sloten zacht in begrijpen
na jaren ervaren
was een blik vaak genoeg
voor dezelfde toon
we wisselden gewoon
energie en omarmden
elkaar in close harmony…
Innerlijke vrijheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 “Het koninkrijk is uitgespreid
over de aarde,
maar de mensen
zien het niet”
Als je de moed hebt
om met lege handen
bij je medemens te zijn
Als je voelt
dat aanwezigheid
meer is dan geleerd zijn
Als je weet
dat alleen barmhartigheid
een antwoord op lijden is
Als je mensen welkom heet
je open stelt
zonder te oordelen
Dan pas…
Onze sporen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 je sporen
zijn niet meer te vinden
op het schelpenstrand
gebroken
liggen ze op mijn hand
restanten van hard leven
ze kleuren droog
vallen op door
de vorm van hun boog
het knisperen
klinkt gelijk
in overslaande golven
de zee
neem ik mee
in het grijsgroen van je ogen
de schelpen
leg ik terug waar zij horen
op het zand als onze…