Alle inzendingen over liefde

Mijn gevoel is verward, Het zegt veel tegelijk, Vooral op de momenten, wanneer ik in zijn ogen kijk. Het kan niet, Wat wij doen, Het is onmogelijk, maar dan geeft hij weer een zoen. Ik wil voor altijd bij hem zijn, mijn leven in zijn armen, maar dan komt weer die pijn. Verwarring, onwetendheid, is dit echt wat ik zocht? De keuze…

Toen ik omkeek was er licht waar ik dat niet had verwacht hieraan had ik nog nooit gedacht jij was er in een goud doorzichtig kleed je keek me lang doordringend aan ik voelde me heel opgelucht en slaakte een diepe zucht de streling van jouw blik vervulde mij met dankbaarheid ik trilde, zweefde van geluk voelde mij een rijker mens de vervulling…

ik brak de tijd in stukjes stilte reeg ze draadloos tot een wereld rust waarin moeten tijdelijk ontbrak men alle haast vergat enkel oog had voor elkaar in een lief gebaar een hand voldoende was voor goed verstaan de tijd zal helen in koortsachtig verder gaan maar stilte deelt nu ons bestaan…

Nu ben ik gek op alles Op je ogen en je haren Op je lichaam en je lach Op grapjes en je kusjes Als je slaapt en overdag Ook als je brood smeert Als je eet en als je praat Dezelfde kleur, dezelfde smaak Hoe kan het dat ik jou niet eerder van zo dichtbij heb meegemaakt? Woelend door je haar en handen op je zachte huid Ik voel me in een…

Ik koester tedere gevoelens voor u Weet evenwel dat een amoureuze escapade Onmogelijk zal zijn… Ik word bijkans gek van begeerte Naar u, uw geest, uw lichaamssappen, Liefde, hartklop, uw zijn U bezit dat waarop ik jaloers ben! Mag ik u bezingen? Het maakt mijn lust alleen maar groter U geheel te bezitten, helemaal Van mij, niemand…

jij hebt de hand die naar de korenbloemen wijst blauw bloeiend in het veld ogen die mij paden laten zien die ik nooit belopen heb een stem oplichtend in geluid van ons gezamenlijk gebed lippen die nooit nee hebben gezegd zachter kussen dan fluweel daarom heb ik heel lief je hart gestolen want jij hebt zo eindeloos veel…

Zonder jou Hoe kan ik leven zonder jou Hoe moet ik verder zonder jou Hoe veel ben ik waard zonder jou Hoe schijnt de zon zonder jou Zonder jou ben ik verloren Zonder jou wil ik niet zijn Zonder jou is er geen licht Zonder jou ben ik dood Geef alles weer zin met jou…

Er is geen hoop meer voor ons de tijd voorbij Blijf maar weg, ga maar heen zwelg maar in wat niet is Nooit zal zijn laat mij los, laat mij gaan zwelg dan opnieuw In wat wel was maar nooit weer zal zijn…

ik wil doder zijn dan jij ook kouder de bloemen koelen ouder ben jij dat witte die zo rust kus de stilte op je wang ik ben te warm en niet bang huil graniet en steen ik ben alleen maar zo alleen met jou…

het strand draagt ons gewicht zweeft boven water slechts dat, want onze liefde is, maakt licht gebogen rond mijn schouder ver weeft jouw stem de traagheid van de opgekomen maan haar baan volgt duizend golven in een warme liefdesnacht morgen wacht maar houdt zich lang verborgen…

jij en ik zitten tegenover elkaar kijken samen in onze ogen en daarmee in onze ziel je blauw groen herinnert mij aan de zee, de zee ik verdrink er in de aanspoelende golven strelen jij bent zacht, een zucht die mij leven schenkt op de duinen van jouw lippen geen helmgras maar teder mos, dat wij kussen met open ogen een overweldigende sensatie…

Dit is geen roep om hulp het is een moment van stilte waar ooit draden van eenzaamheid werden gesponnen fluistert nu de wind in mijn oren piekeren is een eenzaam zwevende gedachte wanneer mijn denken dromen worden zij die stilte vrezen hebben nooit hun hart gelezen liefde weerspiegelt mijn harmonie van binnen maar behoed…

het koor zong rood zakte langzaam weg het orkest speelde de blauwe symfonie hij dirigeerde met vriendelijke lach rechtlijnig de kleuren in flarden muziek het applaus was dood hout met koperen echo’s stervend in groen alleen het publiek viel uit de toon zij dansten stilte in de coulissen van hun geest…

Het gaat er niet om na mijn dood beroemd te zijn maar in de hemel. In liefdes geluk, zoals nu al een beetje, verliefd en geliefd.…

de wortels waren gaaf de jonge stam droeg trots een weelderige kruin maar aan de voet ontsproot een nieuwe loot die onbelemmerd groeide een tweelingstam die zonder steun al naar de hemel reikte het leken twee gelijken maar de jeugd schoot uit waar behoudend rustte de tweestrijd is gedaan de jonge loot zal verder gaan in het dragen…

Als zomaar mensen je willen oppeppen om je uit verdriet of misère te trekken hoef je daar niet altijd op te reageren maar wat je voelt zal je eraan herinneren dat liefde daarin altijd de ondertoon heeft de liefde die altijd ieders leven zin geeft het geeft je op z'n minst een beter gevoel dat is ook onmiskenbaar veler mensen doel Opgedragen…

wij hebben de duinen zien bloeien als gift van de zon en de zee eerst het lichtere paars dan het zomerse geel de wind speelde mee verlieten de drukte van zaken en stad kozen de stilte van het glooiende pad in het zand bij laagwater tekenden sporen de lijn een horizon verder zal het rustiger zijn elkaar bij de hand in een tocht…

Van de bijbel herinner ik me vooral de vergelijking van borsten met druiventrossen, wat ik een vreemde vergelijking vond, want al die ronde druiven lijken niet op afgevlakte borsten en daarom was de schrijver van het Hooglied voorzeker een metafysische surrealist. Laatst had ik het heuglijke genoegen om nog eens de bolle bollen van een vrijgevige…

Grote onschuldige ogen, teder kinderzieltje, hartje van puur goud klein handje, dat vol vertrouwen Papa's grote hand vasthoudt ‘papa, als ik later groot ben, doe ik alles net als jij, Alles wil ik later weten van de wereld, net als jij’ klein zacht handje, vol vertrouwen in papa’s hand, nog niet wetend, zo onbewust, van de grote wereld…

Kom maar mijn kindje in mijn armen hier op aarde Ik houd je vast neem je mee koester je Ik je moeder in vadergedaante Jij uit de warmte van dat enige echte warme moederlijf in mijn sterke armen die je voelen in je zachtheid in je hartenliefde je ontvangen Jij die me voedt in mijn vrouwelijke liefde…

Ondanks de kou heb ik het warm ik voel me lekker in m'n vel wij wandelen samen arm in arm terwijl ik jou mijn droom vertel. De sneeuw kraakt onder onze schoenen vlokken dwarrelen dansend neer natuur lijkt zich nu te verzoenen met het plotse winterweer. De grijze lucht raakt haast de grond een merel lijkt nog zwarter zwart ver, heel ver…

Elke keer dat ik aan je denk Ben ik trots op jou, mijn babe En telkens als ik je vasthield Dacht ik dat je dat begreep Men zegt dat onze liefde Zeker snel overgaat Maar ik weet zeker dat ik jou En jij mij nooit verlaat En schatje was het fout Niet te weten hoe het verder zou gaan Nee, het was toch niet zo fout We kunnen samen…

ze bloeit de heldere hemel geeft nog wat respijt maar in de kou van schemering raakt zij haar kleuren kwijt het hart bevriest in ijzig raken van de wind bladeren krullen in het wiegend kraken van de stam onder een volle maan laat zij in eerste vorst haar oogst aan leven gaan…

Geef je hand aan een hand om je eigen hand te ontdekken geef je hart aan een hart om je eigen hart te ontdekken geef je ziel aan een ziel om je eigen ziel te ontdekken geef je geest aan een geest om je eigen geest te ontdekken eigenlijk is dit geven van liefde aan een ander om te ontdekken, dat dit kan met elk/ander…

ik kende de lach die jij de buitenwereld gaf hoog gehakt joyeus gekleed schoonheid die niet onder welbespraaktheid leed jij droeg glamour en wat glitters op de blote huid wist ingetogen dat de hoge heren bogen als een knipmes voor jou en het kruis maar kende ook de lach die ik weer vond in het album dat jij leven gaf met een elan…

je dacht dat geven je leven was zij hebben alles genomen je kracht en je lach jij kon het niet meer aan bent er aan onderdoor gegaan jouw bron is na jarenlang wellen droog komen te staan nu zijn er alleen vragende ogen niemand om je heen jij hebt nemen moeten leren met kleine stappen proberen wat anderen geven te accepteren…

geef mij de stenen die je vindt wil de gedachten zien van generaties lang hun zicht in het weerkaatsend licht heeft ze gerond door water wind en ijs zijn ze schitterend gepolijst zo kwamen de lagen bloot van hun vloeibare dromen samen zijn we ooit ontstaan maar alles is een eigen weg gegaan nog scherpt de rots en…

Op een dag, misschien is het wel een nacht dan haal ik je, en je weet het dan treed ik je tegemoet in het licht, en haal ik je uit het duister je hebt hier zolang naar verlangd mijn lief je hebt hier zo veel jaren op gewacht wie had dat ooit gedacht, mijn nooit gedachte hartendief op dat heilig ogenblik, aanschouw jij eindelijk mijn…

ik las veel sprookjes in je ogen met handgebaar en lach vertelde je het warm beleven de kleine wereld die alleen aan kinderen is gegeven monsters die wij tegenkomen in nachtmerries en dromen horen daar niet bij toch schemeren zij in donkere randen als mist in tranen vloeit jij mijn schouder vindt en ik het kind in je…

De stof trekt de stof, de geest trekt de geest aan, liefde trekt liefde. Dit hele systeem is zonder begin en einde, naar het me toeschijnt. Evenwichtsstoornis verstoort het hele systeem van toenadering. Lichamen vallen, geesten duizelen deuzig, de wereld vergaat. Ik drink wat koffie om balans te herstellen en glimlach naar jou.…