Netgedichten over haiku

Het torenvalkje zit op een paal, kijkt rond, wacht, en duikt naar het gras.…

Elke ogenblik raast de tijd buiten zinnen telt elk ogenblik…

in huis een boeket zonnebloemen zodat het binnen warmer schijnt…

een slechte zomer bijna geen gast te zien in het bijenhotel…

Mild geroezemoes op het terras aan de plas. Een trage zomer.…

Het opkomend licht passeert de laatste uren van de duisternis…

De eik staat eenzaam, hoog en slank, in bladertooi, op het heideveld: beeld van een groene druipkaars, trillend, luchtig, vrij levend.…

treinstation Leuven - een treinchef wijst haar spoor vijf - met zijn boterham…

Uit de eikenstronk groeit nietig, met levenskracht, een berkenboompje,…

met hardhouten kop geschorst voor gans het leven krimpen mijn wortels…

geblust verlangen eenletterige mantra’s bezweren branden…

versoepelingen toen de stijfte reeds aandrong spontane koprol.…

Uit de rechte haag, kort, hoekig geknipt, steekt één wilde, blauwe bloem.…

de dood denk ik steeds eindelijk begrijp ik haar maar hij blijkt erger…

schijnbewegingen hoogte choreografie van de kunstvlieger…

Soms is het hoofd zwaar van al dat loden denken wachtend op wat lichts…

aan de strijkstok van viooltjes hangt niks hij strijkt slechts de kleuren uit…

met vaste vleugels dit vertrek zwaarder dan lucht stijgend bewogen…

Omringd door boeken reist de bevlogen lezer door veel verhalen…

soms zie ik even wie ik mogelijk kan zijn genezing in zicht…

geen dierenschedel wordt hier bedoeld, wel mezelf na tweemaal falen!…

Tussen stoeptegels zwaait het ontkiemde boompje sierlijk in de wind met zijn vrije, losse top, 't voetje stevig vastgeklemd.…

Doorn van rozenstruik aureool van eeuwen strijd hoop in druppels bloed. Het ‘zelf’ zonder vorm, de dood niet te verzwijgen, dat is pas beleven. Moeizaam duwde ik de levensstenen omhoog, toen stond de weg in bloei.…

DIE HAIKU DICHTER (haiku) hij strooit de letters als bloemzaadjes in het rond en alles valt goed…

in de beeldentuin fluisteren ze met elkaar is het verbeelding…

woestijnmonniken verzinken meditatief in oase-rust…

Volle moederborst begeerlijk voor een mensenkind altaar van de zon. Haar mond ontvlucht, tanden als witte vogels in gewit brokaat. Nachts betaal ik tol in armen te begraven uit licht op te staan Tussen de lippen lonkt een overrijpe mond daad van verlangen. Hartslag als bloesem om haar boezem te vullen, weer in pijn gemorst.…

in de beeldentuin spraakmakende sculpturen verbeelden hun taal…

Mijn God waar zijn ze lieveheersbeestjes of houdt hij ze liever thuis…

Vier jaargetijden (Tanka) De zomer verkleurt en heeft zijn geur verloren de herfst staat voor de deur dan winter geen sneeuw geen ijs een lentevogel vliegt op. Diepe wateren Sneller dan de wind vluchtiger dan een zeemeeuw slapende golven. Hoofd boven water De economie hapert water tot aan de lippen kopje gaat onder. Let's…