5397 resultaten.
TWEESPRAAK.....?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
592 Zij zei:
'houvast heb ik
aan mijn geloof'
ontstak bij schemer
gewijde kaarsen
Hij zei:
'voorwaar
het is
geen apekool
dat ik beloof,het is
het paradijs'
Ik zei:
'je brengt me
nu toch
van de wijs,is
aarde - nu
niet ons paradijs
de inlossing van beloften?'…
24
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
479 Wanneer ik 24 word
Zal ik weten wat ik eis van het leven
Doelloze dromen die stoppen met zweven
Wanneer ik 24 word
Zal ik alles weten over iets
En iets weten over alles
Wanneer ik 24 word
Draait de wereld niet meer rond mij
Kom ik terecht in een heuse 'maatschappij'
Wanneer ik 24 word
Ben ik een man met een job
Loop ik…
doof of blind
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
437 was een kwestie
in de kroeg terwijl
we buiten rookten
onder een blauwe hemel
ben je liever doof of blind?
oude vraag uit onze kindertijd
toen we nog oefenden in denken
zoveel jaren later
zijn we het nog steeds niet eens
als ik kijk is het ondragelijk
wanneer ik hoor even onduldbaar
om niet te zien of te horen…
Boek van de waarneming
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
501 Op zomaar een dag
waarop je hart van papier is,
komt de tijd je tegemoet
als een blanco pagina.
Op een verloren dag
delen onze bekende personages
hetzelfde nu, maar voltrekken
onze verhalen zich niet synchroon.
Op een goede dag
onzichtbaar voor de waarnemer
komt onverwacht het ruimtelijke ogenblik
helder als de schreeuw van een meeuw…
waarde van het denken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
490 iemand staat op een brug en
denkt naar beneden springen
denkt hij de kat zit
dan dagen zonder eten
denkt hij spring toch want
het leven is te weinig waard
denkt hij die afspraak
die men na moet komen
zoekt hij naar een mooie zin
om naar de overkant te lopen
kom, we gaan verder…
Je schaduw zal vergaan
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
672 zwijg je handen
woorden werken
ploegend in gevoel
blik op later
vage dromen
toekomst zonder doel
droom je zwijgen
leeg je zinnen
harten worden koel
leef je uren
zonder dagen
op het randje van bestaan
flits het leven
uit je ogen en
je schaduw zal vergaan
we zijn cirkels
om onszelf
zonder ooit te raken aan…
Ik verdronk te vaak
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
935 jouw woord
was wet
een gebed voor mij
als ongelovig rationeel
was wel religieus
in filosoferen
het onbekende beredeneren
niet kerkelijk traditioneel
jij ving me op
met hoop en liefde als
ik de diepte ging proberen
ongeweten en niet functioneel
ik verdronk te vaak
jij reikte mij de hand
toen ik eindelijk bad en
bracht me het beloofde…
In Holland staat een huis.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
515 Woont u in een flat met uitzicht over zee,
een vrijstaand huis, omzoomd met bomen
of zeven hoog, met droombalkon?
Je bent een koning in je woning.
Wees blij met wat u heeft bereikt,
het is aan u gegund en met ruime mate.
Maar het mooiste huis staat overal,
in straat of steeg en berg of dal.
Het is een levend huis
in oud model gehuld,
maar…
Denkbaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
616 Op de grens van twee seizoenen
zag ik het eerste levenslicht.
De zomer maakte plaats, met planten die nog bloeiden
een eerste blad getooid, met goud en licht.
Geen wolkje aan de lucht, geen wind geen regen
de eerste storm, die in stilte hoorbaar was.
Hoorbaar waren ook, de laatste warme dagen
als stemmen die zongen, het lied van de dag.…
Meervoudig ik
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
418 Wie ik was
Ben ik stil aan
Vergeten
Wie ik ben
Weet ik al
Helemaal niet meer
Altijd zo dicht
Bij mezelf gebleven
En elkaar toch
Uit het oog
Verloren -
Slechts één regel
Nog vat alles samen:
Ik besta, wij bestaan…
Grondzaken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
477 Langzaam keert
de dag in mij
stram trek ik omhulsels aan
bedek essentie
als een wezenlijk aspect
hoe klein
kan deze wereld zijn
loom draait, verwaait
het licht diffuus en volgt
rond de contouren van
mijn aard
het samenraapsel van
mijn zaken
is dat nu echt
het leven waard
een nieuwe stap
het buiten lucht
vervlucht mijn geest…
Jaargetijden
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
503 Bruin dwarrelt het ooit
zo groene leven langs me heen.
Het dekt de wortels die het in
vervlogen tijden samenbracht
en sterft er nu, alleen
Ik loop langs afgesleten paden,
enigszins verblind
door de schoonheid van het zonlicht,
dat traag door kaalgeslagen takken
een nieuw, verloren, evenwicht hervindt.
Het is de wind
die hier als bruid…
Poëtisch
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
542 Aan de waterkant
ziet de dichter dichterlijk
chique reflectie.…
Wie zoekt zal vinden
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
543 Wat is verloren,
werd niet gezegd,
was te laat,
bleef achter,
haalde het net niet?
Viel er niet te rijmen,
paste niet in een gedicht?
Waar zijn de
ongelezen woorden
die ik achterliet?
Wat komt er uit een aarzeling,
de tweesprong van twijfel,
een links of rechts,
wit of zwart
goed of fout?
Zijn ongebruikte momenten
voorgoed…
Blijvend van aard
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
542 Kolos was mijn naam
uit 't diepste van de aarde eens gewrocht
de handen groot, vol kracht en faam
en staande met de armen wijd geheven.
Beschutting bood ik wie het zocht
voor zonnesteek, of storm en regen
en vele wegen hebben naar mijn staat geleid
symbool van kracht en moed, om naar te leven.
En meende altoos er te kunnen zijn
als vorst…
Tijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
531 Grijs verheft de dag zich in haar nieuwe ochtendgloren.
Het kader van mijn raam weerkaatst nog licht,
vreemd hoe helder grauw kan zijn.
Nog net uit bed, bezie ik onbedekt,
hoe mensen zich in nevels hullen.
Haastig kaatst het voetgeluid,
dof en onbedwongen.
Het is alsof de regen in hun verder huilt.
Er is geen tijd.
Of alles, om het hier…
STILTE
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
462 De ingesponnen roes
die stilte kan voortbrengen
vraagt geen crisismanagement,
veeleer flaneerkunst en draagkracht.
Stilte is als een onderduikadres
waarin de schraapzucht naar profilering
met zachte hand wordt ontschorst
tot onbewimpelde zelfbespiegeling.
Ontkoppeld van zweverigheid
en verstrengeld in herbezinning
vindt men het onversneden…
Straattoneel
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
516 Schraal wentelt de dag zich in het flauwe zonlicht.
Door de eerst gevallen druppels van het grijze wolkendek,
bezie ik opnieuw het zo bekende tafereeltje van mijn straat.
Dezelfde mensen lopen, als een figuratie van het leven,
over hun eigen, platgebaande wegen.
Ik hoor de uren die de kerk in de verte slaat.
Dof klinkt het geluid.
Gedempt…
Winterreis.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
570 Ik kwam tot u met vlokjes in de nacht
uw slaap werd niet verstoord bij 't weven.
In één nacht tijd het kleed zo wijds gespreid
en al uw beelden nieuwe vorm gegeven.
Stilaan gewend aan dit bestaan
maar smeltend uit uw tuin gegaan.
Naar poldersloot en groot kanaal
herboren om in vrijheid heen te gaan.
Als water van kristallen fris en rein…
Essentie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
437 Het scheurt.
Voorzichtig, langzaam,
tergend traag.
Langs de transen,
door het bouwwerk van mijn levensloop.
Dwars door stapels fouten,
verrotte houten fundamenten,
even vele pracht momenten,
craqueleert het tot het barst.
Het knarst,
het wringt,
het volgt de nukken van de wind.
Het brengt mij weder,
tot het teder schijnsel,
van…
Die ene keer
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
589 Dat klare licht
Die ene keer –
Een groots inzicht!
Maar ’t doofde even snel
En scheen nooit meer…
Illusies
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
517 Traag sijpelt de zon door de laatste flarden van het eens zo grijze wolkendek,
wit omrand rafelt alles naar het blauw.
Ik zie de stralen goudgeel blinkend zuchten,
zoveel luchten,
het is een sluier die hier wijkt..
Niets, echt niets,
is wat het lijkt.
-
De aarde ruikt,
verliest zich terug in haar bestaan.
Ademt groots naar heel ons grondvlak…
Voorjaar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
562 Traag wentelt de dag zich in de vroeg geboren eerste lente zon.
Enigszins loom kijk ik, zonder zicht op wil en vrij van alle mijmeringen,
langs de borders van mijn vijver waar het leven zich ontknopt.
Stil en bijna schuchter ontworstelt het groen zich uit haar lang verworven slaap.
Met de wortels in het oude, reikt de hoop weer naar het blauw.…
Discutabel
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
490 We praten.
Delen, in gedachten.
Bouwden forten.
Dansten vluchtig in die luchtkastelen,
waar de ijlheid ons,
uiteindelijk,
benauwd.
We stichtten vuren.
pookten woorden tot een brei,
slechten muren,
totdat wij,
in minder meer,
geworden zijn.
-
Ik zag je, naakt.
Voelde je, als nooit tevoren.
Ontbloot van alles keerden wij,…
Cirkels
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
539 Groot, klein.
Oneindig reflecterend,
stralend, kloppend en pulserend,
met hun draden,
zo ragfijn.
Cirkels.
Ze kruipen,
draaien, vliegen,
wegen door en in de tijd.
Ze raken in de randen,
kleuren in elkaars verlangen,
lichtten in de ander,
zonder vorm,
of kennis van respijt.
Vrij.
Zoals het lot.
Zoals de zomerzachte klanken,…
Nu ik 66 ben
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
465 Mijn handen zullen nooit geweren zijn
dan zou mijn lichaam een apparaat wezen,
ze zijn eerder een wieg voor lief jong grut
een aardenwerken schaal voor een mooi bloemstuk.
Vandaag was het toch even als of een flits insloeg
mij even op stang joeg al was het maar een flits
het wilde verbinden alsof waren twee delen een rits.
Maar nee ik ben…
Weg
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
555 Ik zal
mijn weg gaan
mijn weg vervolgen
de bocht in gaan
Misschien
uit de bocht
vliegen
niet jokken, liegen
Ik zal
mijn pad gaan
boos soms
zelfs wel verbolgen
Want het pad
blijkt niet
altijd geeffend
.......vrij baan
Zon noch maan
zullen
'n onbegaanbaar pad
...immer verlichten.…
Verkenning
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
609 Tik of tak meet tijd
waar de tijd blijft, goeie vraag
is het toen, wat past?…
Voorbij ---- de reis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
589 Voorbij ---- de reis
van landschappen ---- gedachten
van zeeën ---- denken
van bergen ---- verwerken
naar het diepe ---- van oceanen
Reis je nog verder ----
dieper ---- naar het hart
en verder ----
dieper naar binnen
naar de Ziel
daar ben je
Thuis…
Pelgrim, onderweg ben je
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
744 Met één voet op aarde
de andere vooruit
gaande voort
in een tijdloos tempo
om dan opeens
met twéé voeten
pas op de plaats
als vastgenageld staan
het is té veel
té mooi, té groots
overweldigend, hemels hoog
dat alles te omvatten
te kunnen bevatten
dringt diep naar binnen
maakt van jou, peregrino
een ander mens
nog mooier, voor Altijd…