Alle inzendingen over emoties

Een klavertje vier een koekoek die roept geluk bij de hand een reiger die landt jij en ik opgepast een ganzerik…

De vogels op de daken vertellen het ontwaken van weer een lente in 't verschiet. Hun stille silhouetten willen alvast hier zetten het beeld van "stop 't verdriet", dus zingt mijn ziel met luide tonen, ze wil alvast in vreugde wonen en wanhoopt zeker niet.…

Foto's van mijn geboortedorp zo'n honderd jaar geleden grindweg tussen rijen bomen langs kaarsrechte kanalen Turfschepen in 't bruine water de smederij van m'n grootvader veenbaas te paard voor 't café pezige mannen met pet en spade graven met kromme ruggen kanalen steken turf van dageraad tot schemer hun loon halen in 't café duurt al…

daar zat hij dan verblijd in een koele rotanstoel nam tevreden teugen van een goede Franse wijn te midden van Cohiba-wolken zo moest het leven zijn hij tapte met zijn voet het ritme van bravoure en jongensmoed dat hem terugbracht in gedachten bij de lieve wijze mannen die hem zeker maakten en zag zijn pa en opa weer in een roes zo…

doorweekt in het leven tot buigens toe word poëzie ten vondeling gelegd rond de mate van het mogelijke kijken we onbehulpzaam toe in het handschrift van uitstel ik waag er geen frase meer aan ik kan mijn schrijfspieren wel verroeren, alles blijft toch achter in éénzaamheid in de steek gelaten, in een land met veel dichters…

toen dansten we nog vanzelfsprekend door de muziek geleid naar hogere sferen waarin niets of niemand nog bestond alleen wij en de muziek het voortbewegen leek zo gewoon een eeuwigheid geleden dat we dansten we praatten toen vanzelfsprekend in woordeloze stiltes naar toekomst en verleden over alles en niets alleen wij en de stiltes…

en toen, andermaal, zeeg de stilte er ontbrak lippentaal overdonderend de allengs ingeslopen kilte het klare licht groeide donker dicht verbetenheid enkel op zwart gericht ruimten met verstomde gedachten wirwar van spinsels die de werkelijkheid verachtten…

Ver van jou ben ik veilig verwijderd van de pijn waar zelfs de ongelukkigste mensen gelukkig kunnen zijn ver van jou...…

Donker Duister Nergens licht Ogen Luister Jouw gezicht Glans van tranen Hartepijn 'k Verlang Om weer bij jou te zijn Vergeten wat er is geweest Blik vooruit Nieuw levensfeest…

Een keuze is geen keuze als je geen keuze hebt. Als je overmand wordt door gedachten en je bloeiende leven verlept. Niet kiezen is een keuze, wel kiezen ook. Een keuze om niet te willen kiezen doet je keuzes opgaan in rook. Toch bestaat er geen keuze als je niet anders kunt. De keuze wordt voor je gemaakt, als de keuze je het leven niet…

Zij omhelst het houden van schiet gaten in laatste loodjes breekt breuk met veraste taal toch zwijgt zij en blijft zwijgen omdat verleden geen licht meer doorlaat…

Hier dit deel van mij gekregen van jou neem het terug en leef Nee, niet gaan ik ben er nog niet aan toe ik had je zo graag het leven cadeau willen doen…

hij was nog zo jong de ruige adonis die mijn ziel beroerde toen hij mijn hart bezong wat was het toch dat mij diep ontroerde ikzelf was al vergrijsd reeds lang gearriveerd in het zogenaamde leven de wereld bereisd met weelde omgeven. hij keek me uitnodigend met grote open kijkers aan mij zuigend in zijn stralende lach elke…

Terwijl mijn voeten Verder zakken In het drijfzand Van emoties Begrijp ik De constellaties van de sterren Krijg ik Inzicht in wiskundige problemen Zie ik Het ontstaan van leven Maar mijn gevoelens Begrijp ik niet…

En weer ontwaken in het morgenlicht dat gul gestrooid werd over daken, en weer de nieuwe dag begroeten die als een vage schemer nog zoveel verborgen houdt; maar dankbaar om het onvermoede en nooit herhaalde uur dat nu begint en tot in eeeuwigheid zal duren.…

Mijn leven is als een schip in nood, er lijkt een gat in geslagen. Zal dit mij meenemen naar de dood? Zal dit mij blijven plagen? De redding lijkt zeemijlen ver, lijkt te laat te komen. Mijn bagage des levens ligt her en der, lijkt verder uit elkaar te stromen. Is de redding toch nabij? Wordt het gat gedicht? Het water staat al tot mijn dij…

Donker is niet donker, zwart niet zwart genoeg. Zelfs de dood lijkt te vermoeiend, al lijkt het daarvoor niet te vroeg. Leegte is niet leeg, mat niet mat te zijn. Alles wat je voelen moet, doet alleen maar pijn. Er is niets maar dan ook niets, maar zelfs dat is nog teveel. Leven lijkt op martelen, en dat is ook mijn deel. Moe zijn is niet…

De sierkers bloeit ragfijn alweer een pril geluk als sneeuw zo teer het maakt mij vredig keer op keer…

ik loop voor de muziek uit dat doe ik wel vaker speel op mijn oude dwarsfluit het largo van mijn eeuwig verdriet in mijn rug voel ik de trilling van de trommelaars met koude rilling gepaard in weemoedig gelid, het geluid van de klarinettenbroeders ik loop vooruit de tragiek in mijn benen geaard de laatste gang, gedragen, van mijn…

gewoon even samen zijn jouw armen om me heen niets en niemand die ons zal storen stil bij elkaar zonder woorden jij en ik gewoon even samen niemand gelooft in ons waarom mogen wij niet gelukkig zijn?…

Huilen doe ik zij hebben mijn eenheid in stukken gescheurd verspreid over duizenden zijwegen en twijfel in mijn hart gestrooid…

mijn ogen richten zich op jou als felle lichtflitsen in de lucht schrik ik op uit mijn gemijmer probeer je zoete geur op te snuiven waar ik mij relaxt in laat vertoeven het maakt mij één zonder een richting op te gaan van sluipweggetjes pendel ik voort in de fluisterboot van jouw geheimenissen...…

heel langzaam worden ze weer blauw al blijven ze gebroken maar een kleine opening reflecteert wat licht, laat zien hoe het zou kunnen zijn een aarzelende zonnestraal waagt zich aan het grijs met een fragiliteit waar zelfs de hemel van gaat blozen en als zelfs dát grijs kan verkleuren wat houdt jou dan nog tegen…

Haat dat ben ik. Sommigen vinden mij gewoon raar. Ze vinden mij dom en sloom. Ze vinden mij niet goed snik. Ik haat iedereen vrienden ouders broer. Ze beledigen mij of behandelen mij als een kind. Ze vinden mij aardig. Maar ze doen kut tegen mij terug. Ik haat ze en toch doe ik aardig. Mijn ouders behandelen me als een stuk klei dat ze kunnen…

Een enkele vogel in het morgenlicht dat stilaan vroeger ons komt groeten vertelde dat de lente komt, al kan ze nog wel even wachten. Hoe wonder toch dat ieder jaar opnieuw dezelfde dingen weer gebeuren maar telkens met een ander, nieuw akkoord. De grote symfonie van 't leven wordt nooit herhaald, altijd is er iets anders: een warme tederheid…

Schoorvoetend liep ik naar de telefoon toetste de nummers in eindelijk vond ik de moed om jou te bellen de zoemer ging over vijf zes keer en ik wachtte met een brok in mijn keel maar het bleef stil er werd niet opgenomen de moed zakte in mijn schoenen tranen sprongen in mijn ogen driftig veegde ik ze weg morgen probeer ik het weer…

ik zeg even gedag laat zien dat sinds de vorige keer we waren toen samen in die ijzige sfeer ja, ik maak er maar van gewag, elkanders ziel doopten in stinkende teer onze woorden kleefden aan tongen met pek we waren kemphanen met een opgezette nek en ik tegenover jou stond, mijn lijfde trilde toen jij, ja jij mij naar het…

Zoek mij niet op plekken waar tranen zijn zoek mij niet op plaatsen van verdriet en pijn Zoek mij niet in de schaduw of in de donkere nacht zoek mij niet in open velden of plekken van onmacht Maar zoek mij in het licht zo helder van geest vind mij in stille harmonie waar je nog nooit met mij bent geweest Ik laat me wel vinden door…

Het spiegelt wanneer de klok op zeven slaat terug naar docenten en het toen gunstig lot, uitbundig op het schoolbord. Niemand is veranderd. Alles is veranderd in het midden van de tafel. Ik luister, witte wijn helpt de stemmen omhoog schakelt oude liedjes aan nieuwe. Navelsex, potloodshorts, chevrolets en milf’s werpen…

Eigenlijk is dit mijn stil geheim omdat er over spreken zoveel commotie brengt vaak afschuw er over in heel veel ogen dan te lezen ook onbegrip soms word ik ook wel waarschuwend toegesproken mijn schrijven naar de jongens overzee die in de gevangenis hun leven moeten leven ik begon er al heel wat jaartjes geleden mee Zie ze als mijn…