Alle inzendingen over liefde

wit sluierde langs muren golfde en danste in een maagdelijk feest jij bent er geweest deelde het hemelse kramen van plezier kleurde uit licht nuances in begroeten ontmoeten van leven dat brandend pigment gaf aan het intense nemen en geven zacht sluier je weg danst in het wit van de muren je oneindige uren…

Ik adem de liefde die ik krijg omarm deze met twee armen laat los om weer vast te pakken waar verleden weer heden wordt. Nee, ik kus niet je lippen maar knuffel je warm omdat je lichaam mij meer geeft dan dat je mond kan zeggen.…

( voor Kristine Hemmerechts ) Je bent een literaire vrouw, die ouder wordend alsmaar mooier wordt en begeerlijker dan het model voor Aphrodite. Je stem klinkt zo ad rem en hartverwarmend, zo typisch Belgisch en uitgelezen, scherp als van een strenge meesteres, maar ik ken je. Ik droomde dat ik ooit met jou in een warm bad jou werd en…

Er zijn vele soorten liefde, echter: er is maar een soort haat!…

Je tilde me op ‘k was van de grond het duurde maar even ik was echt helemaal los je zette me neer terug op de grond weer op beide benen ik sta weer op de aard En als je me vraagt hoe was het te zweven hoe vond je je tochtje nou, ’t was het best wel waard!…

aangeraakt door een hand zo zacht en zo liefdevol geraakt in het hart ze brengt je hoofdje op hol ze laat je draaien ze laat je spinnen nooit gedacht dat liefde en het gevoel nog zou overwinnen een streling een aanraking, een gevoel elk verliefd zieltje begrijpt wat ik ermee bedoel…

mogen vreemde ogen dwingen in afhankelijk zijn kennen baarden en sluiers slechts het ware uit de woestenij oog om oog is niet van deze tijd strijdt tegen alle menselijkheid toch dient de linkerwang zich niet van harte aan als rechts geslagen wordt vergelding doet weer opgang als deemoed is vermoord…

Zag de foto van jouw zielsportret bij de vrouw die jij ooit trouwde maar jij ging toch met mij naar bed sliep met mij onder winterse regen in seizoenspatroon van duisternachten bedreven wij liefde, als zwervers met hier en daar dauwdruppels en handgemaakte tranen voor het gelukszweet al die keren dat we elkaar zagen op die foto van…

Het publiek wilde wat snijdends daar was ruimte voor, zoals de sterren bescheiden in hun licht de maan zonder jaloersheid het donker schonken Een kus met liefde gegeven op beide wangen, omdat zij eenzaam waren Zij zegt dan dat het lief is voelt als een warmwaterbron…

Duizend engelen hoor ik jouw naam zingen. Een smal pad van duizend wolken naar de hemel bouw ik . Twee vallende sterren als cadeau voor je neem ik.…

Ze keken naar de schepen die uit de Westerschelde kwamen. Het gesprek stokte vaak en dan zochten ze koortsachtig naar herinneringen. Hij zei tegen haar dat hij toen hij net zeven was in het gedrang bij het uitgaan van de school gevraagd had: ‘Wil je met me gaan?’ Toen deed ze alsof ze het niet gehoord had, nu glimlachte ze vaag en begon te vertellen…

als ik je hartje steel ben ik dan een dief als ik je hartje verover ben ik dan een piraat wat als het gevoel groter is dan het woord wat als het ongesprokenen plots heel veel wordt verteld wat als onze harten de woorden gaan bepalen die over onze lippen rollen wat als we overstelpt worden met een gevoel dat je niet verklaren of bevatten…

het was geen dooien maar ontwaken weer even ademhalen na het winterslapen vogels horen fluiten in de onderkoelde wereld buiten een warme leven stroom die ons meevoert uit de eerste lentedroom…

Ik dacht altijd dat liefde tastbaar was een trendy hebbeding in de zakken van je jas een knijpbal of een speeltje zo dom was ik zo'n stijve frik die in het donker dwaalde een Don Quichot die al wat groots en edel was beroofde van zijn waarde want koning, keizer, admiraal de liefde kennen we allemaal je vindt haar in de kleine dingen…

Nachten lang wacht ik op vlinders die mijn huid bedekken Als een fluwelen jurk trek ik ze aan, langzaam In een voorzichtig schrijven ontmoet ik jou In ogen die boekdelen spreken over bewaarde geheimen Magnetisch en tijdrovend maar niettemin levenslang boeiend klinkt vlinderslag in zacht geruis: je zingt het gemis en laat…

bruggen zijn gebouwd tunnels gegraven bergen geslecht dalen gevuld in een leven vol dagen was het ravijn wel zo diep en het graniet onbegaanbaar bleef de rivier in al die tijd echt onbevaarbaar mogen wij wel de aarde trotseren of is leven van elkaar leren…

weest u er op voorbereid dat u te eniger tijd de vrouw van uw dromen zult ontmoeten maar beseft u wel dat u dan op dat moment uw zelfbeschikkingsrecht naar de vaantjes hebt geholpen…

ik zie je niet maar je bent wel bij me voel je in de druppel regen op mijn kin hoor je in het vlagen van de tegenwind jij zet mijn stappen naar jouw huis je blonde lach bereidt me al een warm thuis…

Ze keek naar me alsof ze mij tot in het diepst van mijn ziel kon doorgronden en die vrouwen vind ik best een beetje eng, normaliter, maar zij deed het liefdevol. Door de sneeuw gleed ik bijna uit, maar als een stoïcijns ridder fietste ik door de zwarte smurrie feilloos verder, langs een debiele zigzagversperring richting mijn veilige vesting…

sneeuw schijnt vegen in een gezicht zwicht voor een vergeten kindertraan in grijsgroene ogen die de waarheid spreken geeft licht aan woorden die liefde verbreken…

Kijk niet zo naar me, als we met de anderen aan de tafel zitten, omdat ze dan kunnen zien dat we verliefd zijn. Zoen me niet zo luid in het openbaar vervoer, omdat de anderen kunnen horen dat we van elkaar houden. Raak mijn gevoelige plekje niet meer aan, omdat de anderen kunnen ruiken, dat we net naar bed zijn geweest, schat.…

Ik zag je lopen In mijn droom Je werd wazig Mijn antenne uitgestoken Maar je was te ver weg Geen bereik Ik zocht verbinding Bij de mast van verlangen Drie balkjes, twee balkjes Verbinding verbroken Je was al Over de grens…

in samen klinken gaat ons geen toon te hoog wij componeren dirigeren in een lieve lust stemmen steeds beter af na klein improviseren ons applaus is stilte als de echo is geweest een feest dat wij in rust en a capello vieren…

4 Jaar lang was je alles voor mij, Je liet me vanaf het begin niet meer vrij. Het was een droom. Het mocht niet, Het duurde zolang voordat je mijn gedachten verliet. Ik liet een laatste snik, Tenminste, dat dacht ik. Ik heb een lieve vriend, Dat had ik na dat wachten wel verdient. Al gaat het uit doet het hem veel verdriet, Wat moet ik doen…

Bij het plukken van de hazelnoten bleef jij vastgevroren staan schoof op handen, knieën en voeten zelfs toen, kon jij niet verder gaan Het was moeilijk te geloven, dat jij voelde dat ik nog steeds van je hield Daarom sprak ik het hardop uit in kapitalen hoe pervers het lot van jou en mij kon zijn Ik op twee benen en jij…

Als in kleurrijke krijtkringen die ontboezemingen cirkelen vogelvrij opgetekend in liefdes lot ebt grauw geroezemoes weg in zacht getinte werelden in smaken van verschil in de taal der verschijnselen als in een wasem van verloren woorden streelt jouw adem terug naar het hart der dingen naar heftiger getijden die de maanstond…

mijn verlies toegegeven gevonden voorwerpen gebeld daar zegt men dat er tot heden ten burele van 't depot gevonden goederen nog niets is binnengekomen dat in de verste verte lijkt op een verloren liefde... maar dat ik het natuurlijk altijd een volgende keer mag proberen en dat ze mij zullen verwittigen wanneer er iets is binnengebracht…

je bent een woud nog onontgonnen ik ben de reiziger die de paden mag maken waarlangs je zult gaan reizen naar ongekende verten met de vader van je kinderen ga maar leef maar het is zo voorbij…

Draken , in de schemering ging ik temmen . Handvol tamme kastanjes bracht ik voor je . Onbekende scheppen met de leegte van de nachten beladen, in jouw haven liet ik zinken. Roze orchidee met mijn handen maakte ik weer levend.…

Stilte, jij bent mijn liefde. Jij bent mijn stille Toeschouwer achter mijn ogen. Vanuit Jouw zachte schoonheid groeit een brede glimlach. Ja, het zijn er wel duizenden die mijn hart met rozenparfum onderdompeld. En alles wat aan mij vastkleeft wordt met deze mooie stilte schoon gewassen. Mijn ziel blijft achter vrij…