Alle inzendingen over liefde

oh je bent zo lief zo lief voor mij nee ik vergis me niet of toch wel vergis ik me dan toch je overlaat me met kado's ik denk dit is verkeerd het gaat niet goed je dwingt me dwingt me tot van alles waar ben ik in beland in het leven van een loverboy hoe kom ik hier uit ik ben de hoop al verloren ik kan het niet meer navertellen…

Graaf niet dieper ploeg geen voren trek die strepen niet laat het rollen denk aan gisteren een dag van je leven uitgetild boven het alledaagse jij bent weer aanwezig opgesloten in mijn zijn waarom betrek je mij erbij ben ik de uitverkorene jij weet het nu goed de weg ligt voor ons we gaan samen op pad de steilte is onmetelijk…

een markante kop het lichaam iets gebogen ogen gecharmeerd van licht de hand op schilderstok het vaste ritueel in lange vingers het penseel een vlotte streek op het grote doek realiteiten doen het goed maar uit het wit van extra licht gaf hij zijn vormen perspectief hij schaduwde dimensies uit de mist was onze laatste magisch…

jouw beeld nu nog helder op mijn netvlies gaat al vervagen hoelang nog gaat het duren hoor ik je vragen hoeveel uren voor ik jou voor altijd verlies want lief zo zal het gaan toch?…

Op de vloedlijn van de zee Waar de nacht kwam praten Hielden we het samen met z'n twee Héél zalig in de gaten…

wanneer ik na een diepe slaap het breekbaar mooie van mijn droom in het ontwaken verder draag de klaarte van de dag mij de vleugels van de vlinder laat dan is dat omdat levensvreugde ligt vervat in de naaktheid van de gestalte die mij wakker tracht…

weer sneeuwt het in bevroren geesten de klaarheid van de maan heeft afgedaan bedekkend wit effent de streken waar cultuur de bakens uit heeft staan je winterslaapt in hart en nieren freewheelt door de dagen heen maar als gedachten gaan ontdooien zal lente zich na sneeuwruim gaan ontplooien…

Ik weeg bijna niets, ben amper aards of stoffelijk Zie me aan mijn kind, kijk in mijn ogen en volg je hart: mijn liefde, -onbaatzuchtig- waarachtig en niet vluchtig is dan voor jou, -als dat is wat jij zou willen- ik hoop dat die keus de jouwe is, want dan ben jij het, die mij kan tillen.…

Een genre van twee in die ene Een tijdsbeeld van ver en zo dichtbij. Jane Birkin - Quoi http://www.youtube.com/watch?v=4PtPIEW3Dh…

Naakt onder de mantel van jouw liefde wil ik wel sterven. Maar laat me liever leven - laat mij smelten als een deken van sneeuw over de warmte van je buik. Zoeter dan honing zul je smaken, wanneer ik je zachtjes open met mijn lippen. Wees gerust: we zijn verstrengelde lianen, stemmige snaren voor een duet van tranen in de wind.…

Een zachte blik, Een blij gelaat. Een vriendelijk woord, Een goede daad. Al lijkt het weinig wat je schenkt, Je geeft soms veel meer dan je denkt.…

Jouw liefde heeft zich afgekeerd staat met zijn rug naar mij toe minachting spreekt hieruit maar liefde blijft het mijn liefde bloeit als nooit tevoren groeit ongekend onstuimig spiegelt zich in jouw gezicht dat afgewend afwijzend is jouw liefde moet aanwezig zijn het uiten is er niet verstikt zich in jouw brein je kan alleen gesloten…

we hebben van de zon genoten in erotiek de warmte gepeld de bruine huid zat als gegoten is later toch weer snel ontveld jij was mijn prijs uit vele loten ik heb de kansen niet geteld pech had al zijn kruit verschoten het toeval bleek op je gesteld je hebt me met je wolken toegedekt wilde geen mooi weer meer spelen je ware aard is stormend…

De reis om het ultieme te bedenken in woorden zint naar een rijm als echo van oorden. Het boeit onderweg dit labyrint van taal wordt het een gedicht of toch een verhaal? Hoe diep kan men graven, hoe ver moet men gaan, om woorden te vinden wat bezielt dit bestaan? Het is knus en gezellig hier dichters tezamen of hangt het naar…

Weet je hoeveel ik van je hou? Weet je hoeveel ik om je geef? Weet je hoeveel geluk je me doet beleven? Ja is daarop het antwoord, ik zie het als ik je ogen lees! Zo liefdevol en zo vol van Glinsterend geluk Als een heldere zon aan de blauwe lucht Als ik je ogen lees, zie ik de liefde voor mij In je ogen zie ook de reflectie van mijn ziel…

Bij het omslaan van de krant soms teder dan weer fel Tijdens het wandelen (aan het strand) bij het plakken van een band hoewel Maar nooit schel wel onvervalst muzikaal en als ik muisstil ben in mijn hoofd althans ogen gesloten... wordt er gefloten…

Hier lig ik weer, aan de rand van mezelf, dicht en dringend tegen je aan. Ik ken je bressen als mijn broekzak, ik weet waar je linies liggen en waar ze lekken, ik weet wanneer je bodem brandt en hoe en waarom, ik ken het knielen, het breken, het scheuren, de scherven, de schoonheid zelfs van het er samen sterven, als oude vijanden, hand in…

Mijn lief ik zie je lijden, je lijf schreeuwt een protest. Je licht is uit je ogen, en je houding zegt de rest. Ik wil je zo graag helpen, maar je laat me dat niet doen. En ik weet dit is jouw weg, je zult het zelf moeten doen. Liefde vraagt soms afstand, ook al kost me dat veel moed. Dit is jouw weg, en ik weet even niet, wat ik kan doen…

gevangen in mijn gedachten zweef jij vrij rond begrensd door de liefdeskrachten gevoelens omgezet in woorden stuur ik veilig door bedoeld voor jouw levensoorden gevonden door jouw vragen stel jij ze oprecht bevrijd van alle lichaamslagen…

zag je naderen op marmerwit een rode roos in het decor van blauwe lucht magie met lentelicht zonnig straalden donkere ogen het slanke halsje iets gebogen neusje in de wind je verschijnen was het dansen van een kind het is jouw lach die mij betoverd heeft mijn mysterie zo lang ik leef…

Soms leven we ons leven en denken er niet bij na. Maar al het moois op deze wereld wordt je niet zo maar gegeven. Je zult moeten vechten voor wat je graag wilt. Je zult moeten strijden voor de enige echten. De mensen waarvan je weet dat ze in jouw leven horen. Je zult voor ze moeten strijden en zorgen dat je ze nooit vergeet. Dan kun…

Op de koffie, weet je nog? netjes tegenover elkaar Uit eten, de dag er na vijf keer halen, bij de wok Naar het strand, schelpjes zoeken langs de waterlijn Je smalle vingers, jouw lieve handje in de mijne De zee, het zand, alles zonovergoten, wij zacht tegen elkaar aan En al kussend, je ogen gesloten liet je mij begaan…

...zou ik hoog kunnen vliegen, op thermiek en luchtgolven wiegen, over daken en boomtoppen scheren, over bergen en dalen en meren, op de hoogste rotspunt neerstrijken en de wereld uit de hoogte bekijken... Maar ik zou zoveel kostbaars verliezen als ik verplicht werd voor vleugels te kiezen. Wat zou ik schreeuwen en roepen en huilen als ik…

je sneeuwde in het afscheid nemen vlokte kristal in dwarrelwoord stapelde in wit bedekken wat onze oren iets te vaak hadden gehoord in vlagen vervaagden je stappen naar de trein de sporen dubbelden omdat ik bij jou wilde zijn de laatste kus smolt op je lippen jij vertrok en ik bleef buiten zwaaide naar besneeuwde ruiten…

Mischien moet ik wel terug gaan naar de nacht naar binnen als buiten niets echt leeft of het licht vergeet hoe het zich een baan naar buiten breekt door wanden afgewerkt in gebroken wit laat dat dan een groot donker gat achter? en verderweg in de ruimte vinden wij niets meer dan een pad dat uitgestippeld voor je ligt waarin wij verdwijnen…

Ruim twee jaar lang heeft het geduurd, welgeteld Toch kan zo’n beslissing niet moeilijk zijn “Heeft het dier er last van? Of heeft het pijn?” Domme Kamervragen worden er gesteld En vragen omtrent de woordbetekenis Of mierenneuken nu ook verboden is ------------------------------------------------------------ …Seks met dieren wordt strafbaar…

In een dal van duisternis ploeter ik mijn bewustzijn voort ik zucht en ploeg verder pijn behoeft geen woorden aanraking verstikt mijn gevoelens en klap dicht door te veel liefde die ik nooit eerder kreeg als je niet kunt kijken voorbij jezelf en ik de woorden zwijg die ik had moeten zeggen _toen de duisternis mijn ziel binnen…

rechts van de zeeschelp troost een lippenpaar dit brengt mij bij haar kleine wil die door de ether ruist (wat was, wat is, wat komt) juist dààrom van mij tot jou, ik ademzucht achter raadselige rozen die hebben meer kracht dan elders dit is geen einde nog vergeet dat niet op onze mond 't is altijd daar zal altijd in mij zijn die…

Ik deed de ramen wagenwijd open zodat de vogels naar buiten konden vliegen. Maar jij probeerde met je ogen de ramen weer te sluiten. Onze wereld werd voor even overstroomd door een lange schaduw. Nu, in de rust en koelte op ons huisterras kijk ik glimlachend naar de lieve pelgrim die mij vergezelt.…

je stopte was er in het stille wuiven van je opgestoken hand zag je schouders rechten snel schudde je weerbarstig haar weer scheidingklaar liep door met opgeheven hoofd jezelf vermannend in vage hoop het stille wuiven had slechts één getuige…