Alle inzendingen over liefde

wij zijn toch van alles van het leven van het begin van het eind tot de dood in een bootje stappend dat wankelt, onze voetstappen erin en schommelend beginnend, we zijn fris door kou en gewassen zijn maar ook verward door de vroegte van dit uur en de mist, en dan er doorheen: het zonlicht. Langs het riet en dan los in het midden…

“Het zout is hard nodig voor de wegen En om als samenleving bij te dragen Wil ik u, als medeburger vragen Graag uw eigen stoepje schoon te vegen” “Mijn uitspraak vind ik echt niet ongewoon Ik houd altijd mijn eigen straatje schoon” ------------------------------------------------------------ …Premier Balkenende wil dat iedereen de sneeuw…

vrijheid proeven op zijn vrijest laat je behaaglijk lang uitgerekt gebaar voor gebaar naakt de vaart nemen uit de tijd met de deining mee verrukking slagen naar open zee…

de armen wijd winterweer en zomerwarmte in extremiteit gespreid jij hebt het in de hand voelt en proeft heel lijfelijk causaal verband want lente kruist en herfst huist diep in je hart nog dragen benen de seizoenen in hun gaan van jaar naar jaar maar als de cirkel ooit zal sluiten komen de gespreide armen in balans weer bij…

Levensverwachte gedachtes en incasseringsvermogen. Beide handen op de tegenpolen ondersteunen, dragen de aardse last alles draaiende houden rond een as die niet van haar is. Als we elkaar omarmen in kalmte, omhelst de tijd haar even met stilte.…

Laat mij ziende voelen de geuren van jouw lichaam. Laat mij sprekend horen een deel van jouw bestaan. Laat mij voelend kijken naar elke stap die je zal gaan. Laat mij zien, spreken, voelen, horen nu mijn ogen, mijn mond, mijn handen nog tot mijn jeugd behoren, want later... later zijn het niet meer onze oude lijven die bekoren maar slechts…

in ijs heb ik je vormen bevroren geen natte vingerwerk maar zagen en grof boren met branders heb ik de details verfijnd jou elegantie meegegeven je transparant gelaat gedecoreerd met haar uit sneeuwkristallen jij bent het mooist van allen ontdooien als de lente komt zal je dan ook heel zwaar vallen…

Opgesloten denk ik dat niemand mij mist Op rantsoen,en in gevangenispak Zit ik toch al ruim een jaar in de bak Maar heb me lelijk in Justitie vergist Tsja… wat ze dus in Nederland niet weten Is dat ik altijd dichtbij heb gezeten ------------------------------------------------------------ …Een van de criminelen die op de 'Most Wantedlijst…

niets in mij herkent de tijd van einde nabij in het brandend uur binnen deze torso jaagt het liefdesvuur weemoedig als een traan sluit ik mijn ogen zie jou lachend staan een kus die mij bemint met jou aan mijn zij het dagfeest begint het lezen in de krant ontgrendelt mijn passie zet mijn geest in brand ontremd in mijn denken…

Het meisje met de mooie ogen loopt mijn kant uit, komt nabij -siddering door mijn lijf- Het meisje met het mooie haar kijkt naar mij, ziet mij aan -tintelingen in mijn hoofd- Het meisje met de mooie mond roept mij aan, o schrik! -ben lichtelijk verdoofd- Het meisje met de mooie stem vraagt mij de weg, waarheen te gaan -sta niet…

Schik de geplisseerde rok om je ronde buik gaap, omdat ik je verveel moe bent of onderweg Het regent hagelstenen in mijn hoofd het onweer is niet ver meer af Jij hebt je rubberlaarzen aan ik ren uit alle macht, omdat ik nog niet vliegen kan, zweven desnoods Als je me inhaalt, mijn teerbeminde markiezin hertogin van Carabas…

jij reikte mij de hand het andere land kwam tropisch over je moessonde wat droog ik lachte licht bewolkt maar samen hielden we de wind aflandig jouw witte stranden hoeven geen betoog mijn golven zijn niet al te hoog zo blijven wij verstandig…

Kijk me eens aan... diep in mijn ogen. Zie je dat? Zie je die warme gloed? Dat is het vuur, oplaaiend in mijn hart. Die vlam heb JIJ ontstoken, zonder nadenken... Het gebeurde opeens toen jóuw vonk oversprong en werd ontvangen door mijn ziel.…

Het bonte van de witte kraag van het goudgele vocht verwarmt bedwelmend het bestaan van de geest. En dat ondanks de kou van dit zoete nat. Proost.…

Voor het leven vervloekt ik wil niet dat je nog langer schuilt in de bescherming van de nacht probeer het licht weer te laten branden in je ogen laat al het grauw nu maar verdwijnen het zat te lang verankerd in het ritme van je leven te lang werden jouw gedachten vermoord blijf niet langer zoeken naar een reden van de…

we keken naar dezelfde bloem door tijd en zon geschapen om te bloeien jij vond haar kleur wat vaal de stam niet recht maar een spiraal met ongelijke bogen ik zag het krullend blad met stekels aan het einde het onooglijke zwarte hart maar zij heeft alle biotopen overleefd is uitverkoren zoals ook poëzie slechts in een paar gedichten…

Je kan me hebben maar ik wil je niet. Want waar de wil is in de geest daar fluit de duivel mee. Al was het water nog zo warm je hart zo koud en niets voor mij.…

Liefde kan je weerloos maken zo zwak en emotioneel liefde kan ook sterker worden alleen het woord zegt al zoveel Het kan je in verwarring brengen bezorgt je slapeloze nachten want ergens diep verscholen blijf je steeds naar liefde smachten En je wilt het blijven delen want het is zo heel dichtbij een mooier woord bestaat er niet en…

Weet jij wel hoe vaak je mijn hart doet opspringen gewoon omdat: jij "jij" bent, gewoon omdat ik mezèlf ben, veilig en geborgen in jouw armen waar dan ook ... Weet jij wel hoe ontzettend gewaardeerd ik me voel bij jou gewoon omdat: ik "ik" ben, gewoon omdat ik mezèlf ben, stralend en gelukkig in jouw armen waar…

Eens, op een keer, ben ik verdronken, er kwam geen water aan te pas. Mijn lot was feitelijk al beklonken, ik wist zelf niet meer wie ik was. Ik had toen echt niet durven dromen, dat er nog redding komen zou. Maar toen heb jij mijn kleine engel, door mij je liefde te schenken mij nog mij net, van die verdrinkingsdood gered…

Ze kneedt de klei, in ogen van verwondering door ranke schoonheid, geroerd door slanke handen, water gereinigd uit de schaal van broosheid, zweet gestileerd in onschuld, de vorm ontstijgt de ziel van het creatieve denken, te zweven in onbreekbaarheid en licht laat dolen in een hogere vorm, ontleedt in betrekkelijkheid en deelt het…

je schuift het sneeuwgordijn opzij treedt ijskoud op in volle glorie kristallen schitteren op je japon gedragen door de wind je sprankelende lach is zon je zweeft en slecht in sporen op de baan zien we jouw ronde zwieren staan ik weet je in mijn armen zij zullen jou verwarmen smeltend zal je sterven en wij heel snel jouw lente…

toendertijd was mijn sterven ver ongekend het eeuwige schaduwrijk verlangen zocht enkel de mooiste ster ik was onderweg naar gelukzaligheid kom dan toch x ik rekke mijne tonge tot vele ellen lang met zoet zal ik haar bestuiven wees niet bang, kus mij toch immer; mateloos en ongedwongen x het is ook zo spoedig binnenkort…

Ik blijf bij jou als een haan, wat sukkelig stoer hou ik de wacht wel, al doe ik me stoer- der voor dan ik echt ben... Vierkante stukjes ijzerdraad omringen ons als een new-age hotel ontworpen door een heel getalenteerde architect. Al waait het nu hard door de gaatjes, blijf toch a.j.b. bij mij, want ik kan je echt niet missen.…

mag ik je winterslapend storen de somberheid van korte dagen kan mij niet bekoren wil de witte vlokken voor je vangen ze draperen op je warmrode wangen laat het licht maar breken in het smeltend ijs haar kleuren verschieten uit het grijs om in het ontluiken van de zon je ogen te ontmoeten met hun eerste lentegroeten…

Deze strenge winter zorgt voor veel pech Ik heb last van sneeuwblindheid, dus slecht zicht En nu ik luister naar het weerbericht Houd ik mijn blik maar moeilijk op de weg Volgens mijn oogarts heb ik niets te vrezen Want blikschade is heel goed te genezen…

Ik denk dat poëzie iets is als vingerafdrukken op het venster, waarachter een kind dat niet kan slapen te wachten staat op de dag. Uit aarde komt nevel, uit verdriet een soort ach. Wolken zorgen voor vijfentwintig soorten licht. Eigenlijk houden ze het tegen. Tegenlicht. Het is nog te vroeg om nu te zijn. Maar de rivieren vertrekken alvast…

ik raak je aan je schrikt vindt dit nu het verkeerde ogenblik maar klein contact van huid op huid intiem zonder geluid kent geen beperkingen het is verstaan met elkaar gaan het warme tonen van welgevalligheid in openheid zonder geboden de wereld laten zien dat wij elkander mogen…

ik zie je strakke billen trillen als je achterwaarts op een stoel voor mij poseert je draagt een maagdelijk kleed dat valt over jouw ingesloten figuur die enkel onzichtbare tepels etaleert van een kennelijk frêle natuur lange lokken vertolken een sensueel verlangen dat mij naar een scheppende hoogt drijft mijn palet dwingt echter…

ik speel geen muziek maar mijn melodieën zijn toch herkenbaar schilder noten en balken in kleur op het doek dirigeer frêle vormen het schilderij is mijn symfonie vertolkt naar klassieke normen…