Netgedichten over liefde

Verlangen kwam niet zomaar voorbij - het was er al innig en eerder herkent het mij en een ander tot wij. Nooit is het plotsklaps ineens - het sliep slechts lichtjes om ondanks de zwartheid te zien in wij.…

Zachte tonen klinken, walsen teder dansend naar het licht handen raken vol van liefde juiste snaren verbinden leven voor het leven stil slaan andere handen kruisjes op het drumstel van de tijd terwijl de roffel doorklinkt in de aderen van bestaan speel jij jouw opus magnum in het beloofde nieuwe land…

niet de plaats waar ik jou baarde het meest door mij bemind mijn kind meer de grond waarop jij aardde waar mijn liefste cel de ware vond…

In de luwte van de bomen met je rug leunend tegen een hek en je ogen gesloten dwaalt milde herfstzon over je gezicht. Zo moeiteloos als dit licht te kunnen bewegen. Overal te zijn. Langs en vallend over het water. In het Eemskanaal, de Curare en de Amigo op gepaste afstand van elkaar volgeladen tot de boorden varend naar Delfzijl.…

enkel wat zachte kruimels en strelende zinnen gemorst op geurend mos getuigen nog van schijnbaar dromen waar onder nevelige bomen een oude minnezang weerklonk iets van liefde voelbaar werd zo onbevangen weer hervonden…

een meisje speelt temidden van het koren de middag golft van warme zonneschijn zij duimt zichzelf in slaap en wordt herboren met op haar arm het lachende konijn zij streelt het zachtjes langs de lange oren en vraagt zich af of dit een droom kan zijn ze zwijgt omdat geen mens haar hier kan horen dan op haar arm het lachende konijn met knuffelen…

Zware ademhaling Gewicht drukt op mijn borst De handen om mijn keel Trekken aan de band Om mijn hart Strakker Steeds strakker Jouw stem geeft mij zuurstof Jouw kus verdooft mijn pijn Mijn lichaam Voor even herenigd Met mijn ziel Eén helder moment Zonder onzekerheid Ons lot is zo ver weg En dan ineens dichtbij Zo tastbaar Als…

Het klinken van de glazen vullen de leegte de nacht brengt de kwetsuur -met witte lijnen bezegeld- in de vroege ochtend aan het licht Hartgebroken op een nuchtere maag je moet operatief verwijderd worden hij neemt alleen mijn temperatuur op Koortsig stoot hij jou voor me af Een naam en nummer op het blaadje Meer ben ik niet voor mijn kwakzalver…

Hij houdt van mij van mij alleen van mij alles ben ik voor hem niets bestaat behalve ik zonder mij kan hij niet leven hij houdt van mij hij wurgt mij met zijn woorden zijn gebaren met zijn liefde gedachten van liggen bij hem in zijn warme armen hij wurgt mij Het benauwt mij hij mij mezelf loslaten laven in liefde zweven in de…

Je was te vroeg gestrand. Achterover leunend, hand woelend in haar, Stond je gelijmd aan de wand. Ik zag hierin een wenkend gebaar. “Kom maar” vulde ik gretig in Maar de wens verfde de droom In gebroken wit, ik tuimelde er midden in Een fata morgana, een pop van chroom Die ik nu nog schandelijk, schadelijk bemin Zo leg ik gulzige woorden…

de oudheidkundige met een neus voor wat bijzonder is schoolt het meisje bij en amos keert de ogen af van poppenspel naar koperslak glanzend in de morgenzon hij propt zijn zakken vol met aardewerken scherven hij slingert slakken over ‘t veld terwijl de man en het meisje krimpen op de horizon Zonneleen 38 zie www.abelstaring.tk…

Ik pel het vel van mijn gedachten omwikkel mijn woorden met een zacht stukje huid blaas mijn adem in jouw handen schraap het eelt van mijn ziel keten het gewicht van zinnen vast in mijn gevoel waar het verstand elke letter telt dicht mijn ogen in de jouwe waar verborgen taal teder ontluikt en omhelst wordt door regels nooit…

In wazig zicht zie ik blauwe ogen ongelogen zeggen zij ik hou van jou in mist verloren woorden wil ik horen zachte klanken in de ochtenddauw waar de herfst zachtjes haar weg baant door gevallen letters op weg naar de ijzige kou van weer een nieuw seizoen in het onstuimig leven…

Ogen schieten raak onrustige gebaren verraden bewogen zinnen verwaaid in beleefde uren Ik kom pas los in ons jij en ik terwijl elk woord geleefd verdriet spreekt verpakt in een geschenk van het verleden Nimmer was grijs zo grauw, in gelopen passen richting nu waar noord het westen niet meer draagt maar loslaat in de wind…

Ik schrijf namen in de zandkorrels aan mijn voeten eerder schreef ons bos het verleden met een grote dikke tak die paar woorden, verregend voor de zon verscheen Ik zit met beide armen rond mijn kniëen geslagen en wacht rustig op wat komen gaat, golf na golf verdwijn je in zout de stilte in mijn ogen ziet jouw silhouet gaan vastgenageld…

ik proef lente in je herfstkleur voel de warmte nog in zomers leven zie de zon en ruik je geur je opent voor me in een voorjaarskleur ik zocht je bron om me te laven jarenlang verborg je je talent en vele gaven er komt geen winter meer de kou zal je niet deren sneeuw en ijs zijn slechts plezier jij laat je niet bezeren herfst…

Op blote voeten, dunne enkels stond je daar genageld in het zand heb ik je beslopen achter het geluid van water in de voorjaarsnacht zag ik het lonken van je ogen wilde ik je beminnen in het onberekenbare van je blik een oogwenk het was te laat om het tij te keren…

Samen sjouwen we maat na maat 'dronken' door het leven. Prinses en prins, kop en kok. Jij in rok en ik nog even, leunend op het leven na de daad.…

Ontvlammen jij en ik niet licht? Van origine zijn we vonken Het liefste zijn we vreugdedronken Ooit waren we een zeegezicht Universeel in evenwicht Branding die altijd heeft geklonken Ontvlammen jij en ik niet licht? Van origine zijn we vonken En onbewust er op gericht Wat Jungiaans is weggezonken En in de kosmos heeft geblonken Boven te…

Weet niet of je ademhaalt, je voelt warm aan in het licht van een straatlantaarn, dat door de gesloten gordijnen schijnt, om je mond waarvan ik alle ruimtes en grenzen ken Vannacht werd ik wakker en keek ik je aan terwijl de onrust zich zette in mijn hart en met het kijken weer langzaam verdween Zo maakte jij mij als nieuw in een droom…

Een syndroom van de Vitebskij prospect Vindt bij mij plaats Op weg naar mijn huis. Op bezoek bij de Nevskij prospect Krijg ik Nevskijprospektkoorts. Zoals een lichaamsloze geest Zo dwaal ik door de nacht En hoor muziek van het Wiener Wald. De muziek past zich aan Aan het ritme van mijn passen. Ach, wat een verdriet en wat een genade…

ik was en scheer mij glad mijn lijf geurt inspireert mijn zinnen zweet na van het warme bad momenten schieten mij te binnen ik snuif de geur en daarmee beelden van door de jaren heen hoe wij ons minden streelden en genoten steeds aaneen ik scheer mij glad en was mij weer opdat jij komt -------------------------------------- “ik was…

De lucht is oneindig, de zee is diep. Mijn geheimen kende jij niet. Wat - in Gods naam - wist jij van mij? Voornaam, achternaam… Slechts wat ik zei. De lucht is weggevlogen, de zee is weggestroomd… Ik heb niet gelogen - wij hebben gedroomd.…

Ik, die ben in bomen uitgebroken tot groei, tot takken om te strelen, Ik die stukgelopen ben op hars en schors en het kussen van rasp Ik die van je houd tot aan de faliekant van jouw huid Ik wil staan als een gevlochten rondom aan de tuin die je bent…

Misschien zijn handen een vanzelf penetreren van liefde. Misschien ook vouwen handen zich gebaren: schelpen, artisjokken, en zeggen zij: liefste, lig in mijn holte. Wuiven of buigen de vingers zich naar elkaar over? Wordt lichtval een diefstal van schaduw? O handen, o hardheid, o liefde, spreek toch van verlossing tot…

ik danste onder de sterren en zag dat je keek naar mij ik voelde een warmte van binnen mijn hart was licht en heel blij ik hoorde muziek in mijn oren en wist, het is bladergeruis en onder die hemel van sterren voelde ik me helemaal thuis ik keek naar de rust in je ogen en wist, 't is zo puur wat ik zie ik danste met jou op een afstand…

zij liet haar lippen rusten op helder wit papier zes woorden die haar kusten “mijn lief was jij maar hier”…

Zij stierf gedurende haar leven Met regelmaat duizenden doden Hoe ze ook trachtte mee te geven Met weer-, natuur- en andere goden De wolken zweetten zure regen Haar voorhoofd motregende pijn Het water werd pas rode wijn Na ‘t lezen van zijn ‘je genegen’ Haar lijkwade viel op de grond Ze stapte naakt het zonlicht binnen Rekte zich uit,…

nog zomert het in golven wiegt je lach je ogen stralen branding jij bent de warme zee die ik deze nazomer zag je kleurt zon in zomerbruin, haar oogst is voelbaar op het zand waait nog groen in goudkleur langs het duin het blauw loopt vol met zachte herfsttinten geel dat zongerijpt een koele ode klinkt aan eerdere volheid in bezinken…

Ik draai mij om en zie je staan overdonderd laat ik mijn liefdevolle blik rusten in jouw intens blauwe ogen gedachten vliegen woorden voorbij handen willen vatten, grijpen in het ledige duister, waar zinnen ooit neergelegd om glimlachend te bezinnen verweven worden tot een laatste gebod, helaas nooit door God geschreven schreeuw…