Hartenkreten over afscheid

hoeveel zijn er die HUN gevoelens mens ZIJN driften op-geven voor een onbestaande zekerheid onbestaand PRIJZEN een blinkend goddeloos KLOEK RAS-PAARD goddeloos uitdagend…

Sinds het afscheid Weet ik.... Hoe moeilijk ik loslaten kan..... Met hart en ziel gil ik...... Ik wil het niet! En toch..... Is beter zo...... Laat maar los.......…

opgesloten in mijn aftakelende lichaam moe en verdrietig van mijn eigen lijden gulle eindigheid in besloten ruimte verloren vrienden van vroeger hoop op bevrijding van bezetting van pijn en verdriet in overvloed nu wachtend op een stem uit de toekomst afscheid van achterblijvers in een dode ruimte mijn kracht is weggeëbd en uitgeput…

Ik houd van een mens in de verte, die nooit meer de mijne zal zijn. Waar slaapt hij als hij wakker is? In de armen van nevelen en koude oorden? Toe neem me nog één keer mee naar warme steden en lieve stranden. Waar licht in ons op zal bloeien door gouden straten en stralende zeeën. Verlos me van alle pijn in de verte, door jou, door…

dag lieve vriend bedankt voor al die mooie jaren waarin jij mijn maatje was die mij zonder woorden kon begrijpen en voor wie niets te dol was samen wandelen aan het strand je lijf uitschuddend en je natte kop in mijn hand alert op elke beweging die ik maakte trillend van ingehouden spanning gefixeerd wachtend op het stille seintje…

Zijn mond zal niet meer praten zijn hart zal niet meer voelen zijn hersens zullen niet meer denken hij zal er niet meer zijn De aarde zal hem opslokken de donkere dreigende aarde Hij zal me nooit meer kunnen helpen bij mijn grote en kleine verdrietjes Hij zal niet meer blij voor me kunnen zijn Hij zal me niet meer kunnen steunen bij alles…

Jij, dat bijzondere mens! Verliefd op jou, dat is alles wat ik ben Geluk voor jou, dat is mijn hartewens Van iemand houden, dat heeft iedereen, zegt men Maar jij bent bijzonder Niet als iedereen Nu kan ik niet meer zonder Jouw liefde, straks ben ik alleen Zo als jij, Zo lief, zo bijzonder, zo mooi Zo zijn wij niet allebei Jij bent wondermooi…

In de verte vliegt een vogel Nog zo vrolijk in het rond Heeft nog geen besef van wat er komen zal Gisteren leefde ik nog Ik had sneller moeten zijn sneller dan hen Maar ik kon niet meer Er kwam een knal Die was voor mij bestemd En ik kreeg hem Een paar tellen later lag ik op de grond Met pijn in mijn armen en benen Niemand helpt mij Niemand…

als het zou kunnen zou ik de hemel open scheuren om je er uit te plukken ik zou willen duiken naar het dieptste in de zee om je op te halen ik zou de allerhoogste berg willen beklimmen als ik je zo bereiken kon ik zou mijn leven er voor willen geven als ik je kon vasthouden nog heel even ik droom je heel dicht bij mij en als ik 's morgens…

Ziek lig je daar Klaar om afscheid te nemen Alleen Je vecht Vecht voor je leven Angst misschien Je kan niet meer praten Onmacht Lief mens Laat gaan Je mag gaan Je taak is volbracht Vecht niet meer Onmacht Kon ik je maar een beetje helpen Je onrust tot rust brengen Je mag gaan Vecht maar niet meer Alles is goed Kom tot rust Het is…

Ik voelde jouw verdriet Jou tranen die je vallen liet Je prikkende ogen deden mijn pijn Je zou net als iedereen moeten zijn Maar nu, nu ben je er niet meer Geen feestjes, geen plezier Maar nog steeds denk ik aan jou Allemaal omdat ik van je hou Je bent weg bij mij Maar ik voel jou als een engeltje aan mijn zij In mijn gedachten ben je…

Ik weet nog als de dag van gisteren dat we jou ver weg gingen bezoeken. Je was nog zo klein, pas 5 weken oud, maar je kwam toch ruiken aan onze broeken. Sommige puppy's waren verlegen of juist brutaal maar jij bleef voorzichtig eerst even kijken en kwam langzaam aan steeds dichterbij en wilde toen niet meer van ons wijken. Toen was de band…

Lang genoeg heb ik met een pijn rond gelopen... Lang genoeg heb ik de hoop, tijd en energie in jou gestoken... Maar helaas denk jij alleen maar aan jezelf... Het gevoel voor een ander is voor jou niet te begrijpen... Het respecteren van iemands mening is voor jou moeijlijk... Ik had het jou echt graag allemaal willen leren... Ik had het jou…

Als het doek valt aan het einde van onze "leef" tijd maken we de overgang van het aardse naar het eeuwige licht En staan we dan voor Allah, Boeddah of Gods aangezicht? Wat staat ons te wachten, de hel of de hemelpoort daar boven Niemand kan dit ons vertellen Zoek daarom hier de hemel op aarde Laat liefde je tot het einde vergezellen…

Als je een traan van mij zou zijn, zou ik nooit meer huilen, uit angst om je te verliezen…

Het was goed dat ik heenging van de plaats waar niemand mij ooit wilde. Ik spot met je woede over vermeende ondankbaarheid voor de dingen die je mij niet gunde en ook nimmer gij, maar het lot mij gaf. Ik gaf je terug alle dingen die je liefst zelf mij had ontnomen. maar toch vroeg je verbolgen me nimmer terug te komen. Met de tonen…

Ik pluk de woorden van het land pas toen ik ze zag ben ik gaan lopen na zaaien volgt oogsten misschien te laat maar dit is wat ik wou dans met de maan en laat het regenen als het regent en wat dan ik zal je missen laat de deur op een kier het is tijd om te waai…

het ging zo snel trillende rails falend stoplicht een trein…

Huis van steen, huis van hout tranen gekerfd in elke balk vloeken geëtst op elke bout, niets, maar dan ook niets wat mij er nu nog van weerhoud je de rug toe te keren. En misschien komt er een tijd, dat ik denken zal aan al die keren, van vóór de samenzwering van tranen en vloeken. Wellicht krimp ik dan ineen en blijf naar herinneringen…

Meegevoerd op de wind Verdwijn je langzaam Uit mijn zicht Ik klamp me vast Aan dat wat ons Met elkaar verbindt Je trekt steeds meer Mijn handen worden moe Ik moet je laten gaan Zo dichtbij was je Maar nu Zo immens ver weg…

Keihard gevochten Keiharde tijd Kinderwens weg Grijze toekomst Jij zou verliezen Maar niet toegegeven Positief gebleven In 3 jaren strijd Nooit zeuren Geen doodgaan gesprek Jij ging door Tot het laatst gevochten Moegestreden Jij wilde slapen Jij ging slapen Niet meer ontwaken Nu is er rust Geen vechten meer Geen lijden meer Geen pijn…

dag lieve broer mag ik even met je praten even vertellen wat ik voel dat ik je nog steeds zo mis je weet wel wat ik bedoel dat je lieve gezicht nog zo voor me zie je mooie ogen en lieve lach dat ik soms gewoon moet huilen maar denk dat dat niet meer mag jou weggaan is immers al zo lang geleden en de tijd heelt elke wond maar soms…

Maar de dood is slechts de stilte nadat het laatste woord geklonken heeft dat ieder meeneemt met zichzelf en invult in zijn eigen leven. Soms is de leegte prominent vaak ook snel vergeten. Verdriet verdroogt goed om te weten bij je eigen dood.…

zieke merel gevangen in toversteen zilverkleurige schittering op het water zoute tranen langs je wangen zilte herinneringen aan later. bleke huid en doffe ogen boze ziekte zonder mededogen blote borsten met vele draden bange lossers aan de kade. dode merel in je vreemde bed duizend nachten met veel pret drijfzand zonder touwen duikplank…

Woorden hebben voor mij geen nut, ze schieten me niet te binnen. Aan wie zal ik ze moeten uiten Nu ik jou niet meer mag beminnen. Vragen heb ik nog genoeg. Spinsels in mijn hoofd, brandend op mijn lippen. Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen, aan jou kan niemand tippen. Troostende woorden van “het komt wel weer goed” Ze verwachten…

En dan, als elke zakdoek nat, het laatste woord gesproken is, de blikken rusten op de kist, dan kiest zij voor het middenpad. Ze heeft geen plan, het hoofd omhoog, zo zonder angst alleen verdriet Ze kent haar plek, die had ze niet. Weet niet meer wie met wie bedroog Ze heeft een afspraak met de dood, met wat het was, komt nooit meer terug. Ze…

Ik zocht naar de plek Van lang vergeten dromen Reisde de wereld rond Om tot deze plek te komen Veslonden heb ik ze Als kind en escapisme De verhalen van wezens Uit magische mythes Nu rest er niks meer En vertrok op mijn reis Zocht naar de graal Van mijn eigen verhaal Vlak voor het duister Mij in het einde omsloot Zag ik heel even…

Dag moeder, zeg ik, en daar zit je dan, ether in de hoeken van je ogen, ik wil het verwarren met tranen, maar het gevecht met de redelijkheid is allang verloren. Vroeger was ik voor je een open blad, elke nerf kon je beschrijven als een tak van een boom in een park waar de winter geen ziekte was, elke haar had je geteld, elke traan vermeld…

Stap in mijn lichaam en lees mijn gedachten. Raak het maar aan, dat hart dat eeuwig op je zal blijven wachten. Kus mijn lip en voel de tinteling door je gezicht, leg je hoofd op mijn borst en voel het liefdesevenwicht, leg je hoofd op mijn borst en voel hoe het weggaat al je stress, ik kan je niet meer geven dan mijn hart, ik ben ook maar een…

moeder van klein kind stapt samen uit het leven een bericht in de ochtendkrant en ik lees het met kippevel want ..... hoe kon je die stap nemen? ik kan maar niet begrijpen hoe je komt tot je daad zo uit de wereld stapt je familie en vrienden zo machteloos achterlaat was er niemand die wilde helpen of luisteren naar jou hoe wanhopig…