Alle inzendingen van peter+paul

Geen konijn uit een hoed, geen antwoord op ieder verdriet. Wel iemand die naast je komt zitten en ook je stilte ziet. Die grenzen stelt, maar jou niet afwijst. Die na een ruzie toch weer naar je uitkijkt. En wie zo vaak een ander draagt, heeft zelf ook iemand nodig die niet om wonderen vraagt. Misschien begint ‘vertrouwen…

Je kijkt naar iets dat buiten deze tekening ligt. Daar waar het papier nog leeg is, blijft je blik een ogenblik rusten. Een losse lok valt langs je wang. De rest is opgestoken, zorgvuldig bijeengebracht, alsof je straks de deur uit moet maar nog niet weet waarheen. Wie jou tekende, heeft vaak haar hand boven het papier gehouden. Er…

Je hebt je groot gehouden, ook toen je kleiner wilde zijn. Je legde om wat kwetsbaar was een ketting, schakel voor schakel, om niet opnieuw te breken. Wees zacht voor wat je heeft beschermd. Er waren dagen dat je niet anders kon dan vasthouden, doorgaan, de adem hoog bewaren in je borst. Maar niemand kan een leven lang alleen maar inademen…

De avond heeft de velden toegedekt, de huizen houden licht voor ons bewaard. Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders alsof je mij voor even thuis verklaart. We hoeven nergens eerder aan te komen, de weg mag langer duren dan gedacht. Er is nog zoveel waar ik van kan dromen, maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht. Mijn hand vindt jou…

Er zijn geen woorden voor een dag waarop de wereld verdergaat, terwijl voor jullie alles stilstaat en niemand weet wat te zeggen. Twaalf jaar. Er had nog zoveel mogen komen: een volgende zomer, een groter paar schoenen, gewone dagen, nieuwe dromen. Nu is er een gemis dat niemand kleiner kan maken. Een lege plek aan tafel, verdriet in…

De dag legt zacht zijn kleuren neer, het licht omarmt de wolken nog één keer. De stad wordt stil, de hemel gloeit, alsof er goud door alle uren vloeit. Wat zwaar was, mag nu lichter zijn, de avond draagt de laatste zonneschijn. En in de warmte van dit stille uur blijft liefde branden als een zacht vuur.…

Je hoeft niet sterk te zijn vandaag. Kom zitten, met je jas nog aan. Je mag de woorden laten rusten, ik zal niet zomaar gaan. Een kind hoeft niet de wereld op zijn schouders mee te dragen. Het mag een toren bouwen, huilen, spelen, vragen. Soms begint ‘veerkracht’ klein: een stoel, een warme boterham, iemand die naar je luistert en blijft…

De zon legt warme handen op de schouders van het land, strijkt langs de rood geworden blaadjes, raakt het water aan de kant. Een boom buigt zacht zijn takken, het riet beweegt en komt tot rust. De wereld hoeft nog nergens heen, de dag heeft haar nog niet gekust. Er hangt wat nevel op het water, een dunne sluier, teer en licht. En tussen…

Dezelfde datum. Dezelfde dag. Vierentwintig jaar geleden. En toch is dat ene telefoontje soms maar één ademtocht van het heden. Dat kuttelefoontje, pa. Daar is geen mooier woord voor nodig. Jij was er - en ineens niet meer. De rest klonk even overbodig. Nu kijk ik naar je foto. Je lacht, je ogen bijna dicht. Ik zou zo graag…

Kom, blijf nog even aan het water, waar het licht de bomen raakt. Ik schuif wat dichter naar je toe, je hand ligt open in de mijne. De wolken drijven langs hun spiegel, een gouden rimpel breekt het blauw. Je wijst me waar de nevel opstijgt; ik kijk, en kijk dan weer naar jou. Er zit een blaadje op je schouder. Ik neem het weg, je buigt…

Het regent zonnestralen tussen takken, blad en lucht, alsof de ochtend zachtjes fluistert dat de nacht weer is gevlucht. Over het gras ligt gouden stilte, een deken van geduld en groen, waar dauw nog even blijft vertellen van het donker van daarnet. De bomen staan als oude wachters, hun stammen diep in mist gehuld, maar…

Er lag een beschikking op papier, met woorden die zwaar kunnen wegen als deuren die dichtvallen. Maar vóór die regels, vóór het besluit, vóór alles wat niet meer anders kon, lag een brief. Niet aan een dossier. Niet aan een nummer. Niet aan een probleem dat opgelost moest worden. Aan jou. In woorden die niet te…

Vijf jaar geleden stonden jullie stil om samen verder te gaan. Er was de zee, er was de wind, er waren mensen om jullie heen. En midden in dat alles zeiden jullie ja. Sindsdien hebben jullie geleerd hoeveel liefde in gewone dagen past: in een maaltijd samen maken, een hand op een schouder, een nachtzoen als de dag niet…

Er zijn dagen waarop de pijn eerder wakker is dan jij. De kamer heeft geen kleuren meer, alleen nog als een trilling bereikt een stem bereikt je soms. Ik zal niet zeggen dat het wel goed komt. Je hebt recht op woorden die de waarheid niet ontwijken. Maar ergens in jou wonen nog de mensen die je liefhad. Niet als een troost…

Sinds die dag is niets meer vanzelfsprekend als voorheen. De tijd beweegt soms sneller dan het hart en hoofd aankunnen, en wat ooit moeiteloos ging, vraagt nu geduld, moed en aandacht. Er zijn dagen waarop woorden zoeken, beweging wachten laat, of vermoeidheid als een zware jas over de schouders valt. Dagen waarop de wereld…

Ik kwam van school, zette mijn fiets in de schuur. Door het raam zag ik jullie staan, alsof de kamer iets wist wat ik nog niet wist. ‘Ga even zitten, lieverd,’ zei mama. Maar ik bleef staan, geleund tegen de tafel, toen zij vertelde hoe weinig tijd er over was. Ik zei alleen: ‘O.’ Niet omdat het klein was, maar omdat ik geen woorden…

Verjaren is dansen door de tijd, een pas naar wat nog komen gaat, een glimlach naar de toekomst, een warme blik op wat je achterlaat. Je danst langs herinneringen, langs mensen die je nooit vergeet, langs mooie dagen, soms wat verdriet, langs alles wat je heeft gevormd tot de mens die je vandaag bent. Soms gaat het licht en onbevangen,…

Voorbij de ruis begint het echte gesprek. Niet daar waar iedereen het snel met elkaar eens is, waar woorden keurig aansluiten en de verschillen verdwijnen onder een laag van goede bedoelingen. Maar daar waar het schuurt. Waar belangen hun eigen taal spreken, waar stilte soms harder klinkt dan wat er gezegd wordt, waar…

Twaalf jaren mocht je bij ons zijn, veel te kort, veel te vroeg voorbij. Een kind nog, met je eigen lach, maar voor altijd: onze Danboy, jij. Al tweeëndertig jaren zonder jou, maar nooit werkelijk ver weg. Want waar de stilte soms het hardst klinkt, is het jouw aanwezigheid die iets zegt. Je leeft in duizend kleine dingen, in een herinnering…

Boaz – elf jaar Elf kaarsjes staan te stralen, elf jaar vol dromen, groot en klein. Van straat tot veld, van doel tot stadion, waar zal jouw volgende wedstrijd zijn? Met Sparta diep in hart en hoofd, rood-wit als jouw kompas, weet jij van elke voetballer precies wie waar de beste in was. Je kent hun namen, hun specialiteiten, hun voetenwerk…

Negentien jaar geleden kwam jij erbij, een klein meisje, bijzonder en blij. Met grote ogen keek je de wereld rond, en voor ons vanaf het begin goud waard. Je groeide van meisje naar jongedame, met een eigen wil en een eigen naam. Je hebt je mening, je stijl en je kracht, en precies dát maakt wie je bent en wat je brengt. Je leerde, je groeide…

Gefeliciteerd met jouw nieuwe jaar een ronde kaas op de plank van de tijd, nog glanzend van gisteren of vandaag, maar smaakvol door wat het leven brengt. Want zoals kaas dat doet rijpt een mens langzaam, in tijd en rust. Niet haastig, niet volgens een plan, maar door alles wat je voelt en leert. Er is het jonge, zachte begin, licht…

In de zachte adem van de avond waar het water langs riet fluistert en bomen hun verhalen dragen in een taal die niemand ziet, staan wij tussen het groen stil de lucht nog warm van zon zijn kleuren gevangen in touw en hoop, klaar voor een reis door blauwe luchten. De eerste ballon, vol van verlangen, droeg stil ongezegde woorden,…

Baasje staat buiten, sigaartje in de hand, alsof hij iets oplost dat niemand echt begrijpt. De rook kringelt traag, de tijd lijkt stil te staan, alsof denken belangrijker is dan bestaan. Dan komt Nacho, zonder plan of bezwaar, gaat naast hem zitten alsof hij het begrijpt Hij kijkt even op, met zachte blik: “Waarom zo moeilijk…

Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw, een datum die blijft fluisteren in ons hart. Hier beneden zouden we kaarsen branden, vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg. Maar jij woont in die stad boven de wolken, waar dagen geen einde kennen en licht nooit dooft. Toch ben je hier. In elke adem van de wind, in elke stilte tussen onze…

Jullie werk begint waar cijfers ophouden, in deuropeningen, op bankjes in portieken, tussen formulieren en vergeten verhalen vangen jullie elke dag een vallende mens. Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte, door straten waar de zorgen langzaam groeien, leggen een hand op schouders vol papierwerk heel gewoon: iemand tot zijn recht laten…

Je bent nog jong. Misschien hoor je te dromen, te dwalen, te lachen zonder zorgen. Toch kies jij, elke dag opnieuw, voor een ander. Met een luisterend oor, een helpende hand, een warm hart en een liefde die nooit om applaus vraagt. Je draagt wat voor velen onzichtbaar blijft: zorg, verantwoordelijkheid, en hoop. Niet omdat…

Wij zijn geen eilanden geen losse kusten in een stille zee, maar lichamen die trillen op elkaars nabijheid, stemmen die antwoorden zoeken in het geluid van de ander. Wij worden gevormd in de aanraking van de wereld, in het zachte duwen en trekken van wat ons bereikt. Wie zich afsluit, verliest niet alleen de ander - maar ook…

Pa, de week dat jij verdween werd de lucht ineens een droge zee van stof. Het leek alsof de tijd zelf over Capelle waaide, een grauwe storm die alle kleur uit de straten blies. Ik liep door kamers vol stilgevallen spullen, Jouw bril, jouw pen, jouw jas die nog een schaduw draagt. De wereld ging gewoon door, maar in mijn borst woelde…

Op school ben je echt een karakter, de leraar zweert, je bent een sieraad. Maar bij de voordeur breek de meter, alles stoort en de sfeer wordt kwaad. Die paardenbloem was wild geplukt beveiligd tussen de tassen en de stress. Nu mist er één blaadje en je bent gespannen, dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat. Je kijkt niet zomaar…