Alle inzendingen van peter paul

Vier keer tien en zeven keer een, ja — het leven telt gewoon door. Sommige jaren zijn licht, andere zwaar, maar jij bent er gelukkig nog, met het hoofd omhoog en het hart vol. Je hebt drie wonderen grootgebracht, ieder met een eigen manier van zijn. Noa met haar richtinggevoel en warmte, Joshua met kracht en een eigen wereld…

Ik was weer even psychotisch (en dat was helemaal oké) Ik slik al jaren pillen die mijn hoofd wat stiller maken, een beetje dempen, zodat de wereld niet zo hard binnenkomt. Heel langzaam draaide ik de knop terug, van 2 naar 1, van 1 naar een halve milligram. Op een winterdag dacht ik: nu durf ik verder. Bij 0,4 merkte ik…

sla slag om arm werp wolken van woorden zeg alles en niets dat niemand ooit hoort verkoop de illusie van richting en daad zonder te weten welke weg jij op gaat verwarm de vergaderzaal met soep zonder smaak serveer plannen in mist vier de loze spraak verhef het onduidelijke tot strategisch beleid maak van mistflarden een toekomst…

Je blaft in mijn hoofd, zonder huur, zonder schaamte, zet je laarzen op mijn gedachten. Je gilt harder dan gezond verstand, overschreeuwt elk fluistertje hoop, tot er alleen nog echo is. Je noemt je zorgzaam, maar je redt me kapot, redt me de afgrond in, in naam van veiligheid. Je bent geen demon, je bent een bange hond…

ooit spraken wij helder woorden met betekenis bouwden zo gedachten die bruggen bouwden nu zweven wij mistig in zinnen van lucht verdwaald betekenis in doolhof strandend waar taal anker was een baken van houvast drijft zij nu in wolken wollig alles verhullend wat glashelder was is nu damp op de ruit de zinvolle stilte sterft in…

De ochtend breekt als een fluistering open, boven Capelle ademt de hemel blauw, het licht schuift langzaam over stilgevallen daken en veegt de nacht uit de vijverrand. Het water draagt een spiegel van december, een streep van ijs, een zilveren litteken, waar eendenpoot en schaatsspoor als ongeschreven zinnen blijven hangen. Bomen…

De Boskapel ademt wachten, hout en steen houden hun adem in, tot jij je handen heft en stilte zich tot klank bekent. Welcome to all the pleasures, fluistert het koor in warme golfslag, de strijkers tekenen zachte bogen langs de randen van de tijd. Twintig jaar aan stemmen staan onzichtbaar achter jullie rug, oude toonladders in de spieren…

Een grote, zware envelop valt op de mat, alsof het verleden zelf met een plof mijn huis binnenkomt. Stapels papier, zinnen die om mij heen cirkelen als een defecte zweefmolen zonder monteur in zicht. Ze vroegen om woorden, om nog meer uitleg, om hokjes die ik niet kende. Telkens weer bevestigen dat dit voor mij is…

Dakloze mensen dragen de winter niet alleen op hun huid, maar in hun botten, in de naden van hun dagen, waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft om naar binnen te komen. Er zijn nachten waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel. Waar een bankje een bed wordt, karton een matras, en een extra paar sokken het verschil…

72 jaar Niet als een mokerslag, maar als een warme jas: hij past, met zakken vol herinneringen, gelach en zachter verdriet. Je liet los met open handen, handen die groter werden van alles wat ze doorgaven: liefde die van vorm verandert, een huis voller dan het leek. Melse Sound, niet weggegeven maar doorgegeven…

hij woont in Herpt een stip op de kaart maar in zijn hoofd staan alle luchthavens van de wereld gewoon naast de dorpskroeg hij is nooit zomaar ergens hij landt zet zijn glas neer schuift een stoel bij en voor je het weet is je leven een verhaal waar je zelf verbaasd naar luistert hij kent zalen van binnen van gordijn tot nooduitgang…

Er kwam een moment dat de wereld te luid werd en tegelijk te klein. Woorden stroomden door me heen alsof iets ouds eindelijk zijn stem terugvond. Ik sprak vanuit mijn hart en merkte dat niet iedereen oren had voor die taal. Wat ik bracht, werd gezien als te veel, te diep, te vroeg. Handen sloten zich waar ik open was gebleven. En zo…

Hij noemde zich groot en legde zijn angst in mijn kinderhanden. Wat hij niet wilde voelen, kreeg mijn naam. Zwak, zei hij. Bang. En ik werd het, zoals een kind wordt wat het moet zijn om te blijven bestaan. Ik droeg zijn schaduw als een jas die niet paste maar wel warm hield. Ik kromp, ik beefde, ik brak mijzelf tot hij zich heel…

Tien jaar loop ik door mijn hoofd, altijd iemand voor me uit, altijd iemand tegen mij in. Ze zegt wat ik niet deed, beschuldigt mijn adem, vult stilte met beschuldigingen. Ik zeg dagelijks sorry voor daden die alleen hun stemmen kennen. Soms denk ik dat ik leef tussen twee gevangenissen - de hare en de mijne. Ze…

Her-inneren is zacht terugkeren naar de kamer achter je ogen, waar gedachten hun schoenen uitdoen en het hart weer ademhaalt. Daar, achter het gedoe van de dag, ligt een stoel van stilte die altijd op je wacht. Je hoeft niets recht te zetten, niets te bewijzen, alleen maar even binnen te komen met lege handen. En als je dan zit,…

Mam, wil je de auto even stoppen, hier, langs de weg waar alleen de lantaarns luisteren en de ruiten doen alsof ze niets gezien hebben. De wereld schuift nog na in het sidderende stilvallen van richtingaanwijzers en gedachten, jij kijkt opzij en in je ogen hangt een vraag die ik al jaren ken: “Wat is er, lieverd?”…

Iemand zegt dat het leven niet meer lukt. Geen lijst, geen vakje, geen score vangt dat. We zitten, ademen, luisteren. Het verhaal komt, met haperingen en stiltes, met tranen en zuchten — en precies dáár leeft iets van hoop. Hoop is geen belofte. Het is blijven, ook als de ander niet meer kan. “Dan draag ik…

Vandaag is er taart met een perfecte bite, en applaus dat precies op tempo blijft. Geen hol geklap, geen valse noot — dit is feest in zuiver stereo-geluid. Michael, zoon van Ton, erfgenaam van toon, opgegroeid tussen kabel en microfoon. Waar stilte al muziek voor je bleek, hoorde jij toekomst in elke piek. Pa legde ooit de basis, strak en…

Tussen wat was en kan zijn Een recept voor morgen Er zijn dagen die zich nauwelijks laten afronden. Ze blijven hangen aan de rand van het jaar, als licht dat weigert te verdwijnen. Misschien wil het nog even blijven - omdat ook wij aarzelen voordat we verdergaan. We kijken terug. Niet om het verleden vast te grijpen, maar om te…

Ze zei het zo vaak dat het bijna een gebed werd: alles een plekje geven. Alsof verdriet zich laat neerzetten op een plank, in een lade, tussen de theeglazen en het servies van een leven dat ooit eenvoudig was. Maar elke ochtend stond ze op met de zwaarte die nergens wilde rusten. Over welk plekje ging het eigenlijk— waar laat je een moederhart…

Er zijn ochtenden waarop de onrust als warme lava door mij heen zakt - niet boos, niet fel, maar zoekend naar een plek om even neer te dwarrelen. Dan teken ik cirkels, logo’s, lijnen die niets van mij willen, behalve dat ik er ben. Ik leer dat herstel niet loopt, maar wiegt, golft, me soms neervlijt in een mellow mist waar series mij vasthouden…

Wat men breuk noemt is soms slechts een opening die te lang is genegeerd. Niet alles wat barst wil terug naar vroeger. Sommige lijnen ontstaan om licht te geleiden. Aan tafel ligt ervaring opengevouwen: code naast compassie, structuur met adem. Een mens die systemen leest en daarin mensen blijft zien. Wat uiteen viel werd geen…

We dachten eerst: kennis woont in rapporten, in grafieken met nette assen en besluiten met voetnoten. Maar toen schoof iemand aan met modder aan de schoenen en een verhaal dat geen samenvatting kende. Een ouder, die zei: het gaat over míjn kind, en ineens werd de tafel groter en stiller tegelijk. Een jongere, die niet vroeg om oplossingen…

In elke mens een stille bron, een kern die ouder is dan naam of tijd. Mystici fluisteren door de eeuwen heen dat wij meer zijn dan losse golven op de zee. Het licht dat door de ramen valt verkleurt in vormen, maar blijft hetzelfde licht. Boeddha onder de boom, Eckhart in zijn cel, het zijn sporen van één en dezelfde stilte. Niet van…

Als een kleine heer zit hij daar zijn hoed een kroon van zachte flair, het lichtscherm schildert op zijn huid een glans die alle twijfel tegenhoud. Zijn ogen, groot van verwondering, reizen door een digitale kring, alsof de wereld daar hem fluistert “Jij hoort er ook bij, makker.” Zijn handen rusten op het toetsenbord, maar haastiger…

Fitgirl door mijn psychose, een nieuw begin - ik til de dagen nu met andere spieren. Waar eerst stemmen door mijn kamers dwaalden, stappen nu mijn voeten ritmes in de straat. Ik leg de sigaret neer als een oude huid, adem lucht in die naar onderweg ruikt. In de sportschool worden spiegels geen vijand meer, maar ramen naar een toekomst…

Vijftien kaarsjes op een rij, en eentje knipogend, speciaal voor jou Een jongen die groeit, met kracht in zijn lijf, en met een hoofd dat soms sneller schakelt dan opa’s hele harde schijf. Bij Sparta duw je, ren je, vlieg je vooruit, met modder op je knieën en vuur in je huid. En zelfs als de bank soms zachtjes lonkt, sta jij weer op het veld…

Wanneer je leven kantelt door een storm in je eigen geest, moet je de draad terugvinden die ooit zo vanzelf sprak. Ze noemen het persoonlijk herstel - maar het is eerder een stilte waarin grote vragen opstaan: Waarom ik? Wie ben ik nu? Waarheen leidt dit pad dat zo anders loopt? In die vragen schuilt groei. Niet als rechte lijn, maar…

Ik leef op vijf milligram - een vederlicht gewicht dat mij toch draagt. Stabiel, zeg ik dan, alsof stabiliteit nergens knarst of stilletjes bijt in de rand van mijn dagen. Maar elke drie maanden tikt een rekening als een klok die harder is gaan slaan. Eerst 150, nu 190 - bedragen die groeien als de zorgen die ik niet vroeg. Ik leg…

In deze donkere dagen, waarin de maan wat lager hangt en het land zich hult in kruidnotenwarmte en kaarslichtzacht, komt Sinterklaas niet alleen met pakjes, rijm en rijmend woord, maar met een wens die groter is dan welke strik ook dragen kan. Voor jou, voor mij, voor iedereen die Nederland thuis noemt - en voor iedereen die Nederland nog…