Surplus

De Boskapel ademt wachten,
hout en steen houden hun adem in,
tot jij je handen heft
en stilte zich tot klank bekent.

Welcome to all the pleasures,
fluistert het koor in warme golfslag,
de strijkers tekenen zachte bogen
langs de randen van de tijd.

Twintig jaar aan stemmen
staan onzichtbaar achter jullie rug,
oude toonladders in de spieren,
adem die de weg naar boven al kent.

De sneeuw van Elgar valt heel even
over de banken, over ieders schouders,
bedekt het alledaagse met glans
en laat het hart nog één keer wit zijn.

Een lente ochtend schuift naar binnen,
Milne waait door de hoge ramen,
waar ga ik heen, zingt elke noot,
en niemand hoeft het echt te weten.

Dan roept de nacht zich binnen,
Rheinberger legt een donker fluweel
over bos en veld en binnenmensen,
een stilte vol belofte van weerklank.

Bacchus heft zijn glas in Andriessen,
het koor lacht in goed geoliede meerstemmigheid,
ambitie met rimpels,
de jaren klinken als gerijpte wijn.

Je baton is nauwelijks zichtbaar,
het zijn je ogen die tellen,
een wenkbrauw die een maat verscherpt,
een glimlach die de inzet zachter maakt.

Hier wordt geen leeftijd afgemeten
in decennia, maar in crescendo’s,
in hoe een stem na vijftig plus
pas echt zijn diepte durft te tonen.

En ergens tussen psalm en madrigaal,
tussen Dance en Lullaby,
merkt niemand het exacte moment
waarop afscheid de muziek binnenloopt.

Het is geen slotakkoord maar een fermate,
een uitgerekte adem boven het koor,
waar ieder nog één keer voelt
hoe jij hun stemmen hebt geleerd te landen.

De Boskapel sluit haar deuren niet,
zij vouwt ze om dit uur heen,
bewaart in balken en gewelven
het trillen van jullie laatste samenklank.

En als de echo langzaam zakt,
blijft er iets rechtop staan in de stilte:
een koor dat weet hoe het verder kan,
en een dirigent die in elke stem
nog jaren zacht zal doorklinken.