Netgedichten

netgedicht (nr. 87.902):

De vergeten helderheid

ooit spraken wij helder
woorden met betekenis
bouwden zo gedachten
die bruggen bouwden

nu zweven wij mistig
in zinnen van lucht
verdwaald betekenis
in doolhof strandend

waar taal anker was
een baken van houvast
drijft zij nu in wolken
wollig alles verhullend

wat glashelder was
is nu damp op de ruit
de zinvolle stilte
sterft in grijze ruis

wie zal nog spreken
zoals water stroom -
zuiver, tastbaar
waar waarheid woont

... Vaagtaal is als mist: je ziet dat er iets is, maar je hebt geen idee wat. Het belooft beweging, maar verbergt richting. Het is het rookgordijn van mensen die weinig te zeggen hebben. Wie vaag praat, heeft vaak iets te verbergen – of niets te zeggen. In vaagtaal verdwijnt de waarheid als voetstappen in zand.

Dit gedicht legt een scherpe verbinding tussen taalvervuiling en het verdwijnen van waarheid: waar taal ooit helder en verbindend was, is zij nu mistig, wollig en verhullend. De opeenvolgende beelden - van bruggen en ankers naar mist, damp en grijze ruis - tonen hoe vaagtaal niet alleen communicatie vertroebelt, maar ook vertrouwen en verbinding ondermijnt. De laatste strofe roept nadrukkelijk op tot helder spreken: taal die stroomt als water, zuiver en tastbaar, als tegenkracht tegen bestuurlijke en maatschappelijke mistvorming. ...

Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
10 januari 2026