Ik was weer even psychotisch

Ik was weer even psychotisch
(en dat was helemaal oké)

Ik slik al jaren pillen
die mijn hoofd wat stiller maken,
een beetje dempen,
zodat de wereld niet zo hard binnenkomt.

Heel langzaam draaide ik de knop terug,
van 2 naar 1,
van 1 naar een halve milligram.
Op een winterdag dacht ik: nu durf ik verder.

Bij 0,4 merkte ik het meteen.
Woorden begonnen me aan te kijken,
zinnen kregen dubbele bodems,
gesprekken werden raadsels
die ik moest oplossen.

Stemmen waren er niet echt,
maar toch een beetje wel.
Soms lief en geruststellend,
soms vreemd en verontrustend.
Ik wist: nu wordt het wankel in mijn hoofd.

Ik vertelde het aan mijn man,
aan vrienden, zelfs aan een leerling.
“Ik ben instabiel,” zei ik gewoon.
Niet als bekentenis,
maar als feit.
Zoals je ook zegt dat je verkouden bent.

Ik verhoogde de medicatie weer,
eerst naar 1, toen terug naar 2.
De metafysica – grote vragen,
grote betekenissen –
bleef nog even aan de deur kloppen.
Films werden spiegels,
talen werden werelden.
Ik leefde in twee werkelijkheden tegelijk.

Ik voelde een soort collectief onderbewustzijn,
alsof gedachten niet alleen van mij waren
maar van ons allemaal.
Niet alles was onzin,
maar wel veel te groot
om in mijn eentje te dragen.

Dus leunde ik op anderen.
Op hun jij tegen mij,
op hun blik die normaal bleef
als ik het even niet was.
Zij hielden de werkelijkheid vast
als ik haar bijna kwijt was.

Ik gokte erop
dat ik de juiste woorden zou vinden,
en dat als ik die niet vond,
anderen me zouden helpen zoeken.
En dat deden ze.

Nu word ik weer stabieler.
Het is bizar hoe een minuscuul verschil
een verschil in milligram
zo’n enorme golf in mijn binnenwereld kan zijn.

Ja, psychotisch worden hakt erin.
Het schudt alles door elkaar.
Maar het bracht me ook iets:
inzichten, zachtheid,
een nieuw vertrouwen.

Vertrouwen dat ik mag leunen
op mensen om me heen.
Vertrouwen dat medicatie
geen zwakte is,
maar een rand van het zwembad
waar je even aan vastpakt
als je kopje onder dreigt te gaan.

En weten:
ook als mijn denken vreemde bochten maakt,
ben ik nog steeds ik.
Ik ben meer dan mijn psychose,
meer dan mijn pillen,
meer dan mijn twijfels.

Ik was weer even psychotisch,
en dat was
met hulp, met woorden, met liefde
helemaal oké.