Netgedichten

netgedicht (nr. 87.875):

Winterwonderland

De ochtend breekt als een fluistering open,
boven Capelle ademt de hemel blauw,
het licht schuift langzaam over stilgevallen daken
en veegt de nacht uit de vijverrand.

Het water draagt een spiegel van december,
een streep van ijs, een zilveren litteken,
waar eendenpoot en schaatsspoor
als ongeschreven zinnen blijven hangen.

Bomen staan bedachtzaam aan de oever,
hun takken vol herinnering aan zomerblad,
nu enkel lijntjes in de lucht getekend,
wachtend op een nieuwe bladzijde van het jaar.

De zon hangt laag als een gouden belofte,
breekt open in een fontein van licht,
legt warme handen op een koude wereld
en tilt het bos een moment uit de tijd.

De wereld wordt een wit omkaderd sprookje,
waar elke stap een zachte krak laat horen,
en je adem als kleine wolk vooruitloopt
alsof de winter zelf je naam uitspreekt.

Hier mag je even verdwijnen in het glanzen,
tussen rijp, reflectie en verstilde rimpels,
tot je voelt hoe stil geluk kan zijn
als de dag ontwaakt in dit winterwonderland.

... Winterwonderland
Winterochtend boven Capelle: ijs als zilveren litteken op de vijver, bomen in potloodlijnen tegen een blauwe hemel en jouw adem die als een kleine wolk vooruitloopt – pure verstilde magie. ...

Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
8 januari 2026