Netgedichten over humor

Het krioelde en het wemelde van dwaze dorstelingen die -gezeten aan de toog hun onkruid schoten in het nat waar ze gestrekt en scheef gebekt hun smart aan lappenlaarzen hingen en genoten van de labbekak die dronken iets vergat Ze hadden voor de maan gedanst in grote lanterfantenkringen want ze bleven zonderlingen die hun lol hadden gehad…

Bij ouder worden Groeien onze oren, zegt De geriater Tijdens sterven fladderen We er mee naar de hemel…

ik zorg er voor, klantvriendelijk afstoffen stofzuigen dweilen afwassen en na gedane arbeid ga ik naar huis waar alles, zoals altijd, weer eens is blijven liggen…

M’n niet bijbelvaste neef Simeon de bekende geestenfluisteraar is ingehuurd door de kardinaal als pilaarheilige in de kathedraal Leven als ‘n god in Frankrijk een appartement op een pilaar vers gebakken ovenwarme brood gewijde wijn van ‘n goed jaar Euforie en wijn ’n wankel brein in paniek halen ze hem naar benee als hij predikt…

ik heb je aangeklikt maar niet gelezen onvolprezen laat ik je gaan jij hebt het wel geflikt laat mij nu eens bovenaan staan…

Gelukkig nieuwjaar, gelukkeg nieuwjaar. Gelukkug nieuwjaar, glukkoeg weer daar. Gelukkag nieuwjaar, geloekkug weer maar. Gelukkog nieuwjaar, glukkul niewaar.…

ik schrijf in de ochtend, middag, avond en zelfs 's nachts en nimmer bereik ik de voorpagina, want Kerima, Julius en Driek dringen voor, zelfs Wil heeft dat streepje eigenlijk vind ik het best, zo ontdek mij maar in de marge…

kom laat onze kilten tillen aan de overkant van de rivier hoor nu al de meisjes gillen dansend van plezier toch ga ik er liever heen in mei dan rijmt het met rokkentillerij…

En hier lag ik dan met haar gelegen in ons beider blootje en ik zuchtte van de liefde en een eindeloos bestaan ze rookte zichtbaar nog wat na toen zij daar rond dreef in dat slootje waar een laatste druppel zonlicht ooit ten onder is gegaan De nacht was doodstil aangebroken toen ze stierf - mijn Margootje en ik fluisterde de paarden nog…

Kijk hem daar nu vrolijk spelen in de tuin daar met die vlinder sprak zijn oma in verlangen hij wordt vast ooit bioloog Waarna de kleine opgetogen weer naar binnen kwam gevlogen en hij hield zijn kleine handjes voor zijn oma iets omhoog En oma zag tot haar verbazing daar twee grote vleugels liggen die hun lijfje moesten missen en ze hield…

ik wens u stervensveel geluk ook ga maar dood niets tegen in te brengen…

Met mijn neus tegen het venster keek ik naar haar naakte weelde die zij stiekem met mij deelde liggend achter thermopeen het was de ochtendzon die zacht haar roze huid met glans bespeelde en ik waande mij de zon die in verlangen haar bescheen Op stoute schoenen sloop ik binnen om haar éénmaal nog te kussen en ik boog me ondertussen in genot…

JeePee speechte in Manhattan spontaan die yankees in uw NY Yankees Stadium komt van the oer old dutch name Jan-Kees Hudson nam hem mee in the Golden Age was echter good old Jan-Peter mee gesailed de Yanpeters hadden hier nu gespeeld * Ze vroegen waar haalt-ie het vandaan de zaal klapte uit haar dak zo'n humor uniek een curiosum politicus…

Een kraaghagedis sprak straalbezopen toen hij een vrouwtjesdier zag lopen: "schenk mij nog maar een glaasje gin, dan zuip ik haar er ook nog in".…

Ze hoopt dat singles bellen, een prins met een rendierslee, dat die leuke macho om de hoek, haar vraagt voor het kerstdiner. Slechts haar moeder komt nu op bezoek: "kerst valt weer niet mee".…

hij had genoeg van haar elke dag weer hetzelfde liedje geen moment rust, altijd omgeven door haar gekakel de priemende ogen, de rauwe keel die ze alsmaar schraapte het greep hem bij de strot hij draaide haar de nek om vanavond eten we kip…

Tijd voor een goed verantwoord dus goed doordacht gedicht dat volgens kenners pijnlijk en tegelijkertijd verheffend is Over het strompelen in de tijd de kou in al mijn botten streeds strammer gaat mijn pas en donker is de weg Nee, 't moet nog pijnlijker: de "rugzak" wordt nu ook te zwaar en trager wordt het lopen aan het eind mijzelf…

zij kneed mee haar ellebogen op uwen rug, drukt trapezius uiteen en maakt u schouders weer gelijk nen verse biefstuk van ver ziet ge ze komen op dinsdagmiddag mee haar zetel een kijkgat waar uwen kop in past, dan lacht ze parmantelijk en vraagt wat ge het liefst wilt op welke plek ze mag masseren het zweet staat in mijn handen die vingers…

ze liggen in melk en puur neven mekaar, achter glas op een dun papierke tussen eikels en kastanjes het volk kijkt en peinst, wijst mee open mond naar het zoet, trekt een grimas en stiefelt stillekes binnen dag meneer, dag madam wilt ge eens proeven misschien ’t is gezegd, ze zijn smakelijk gevuld mee witte crème op een koekske, hapt…

Ik wilde 1 lijn trekken, men liet mij verrekken, zolang zelfs dat ik 123 niet wist dat ik de derde had gemist.....…

Toen ik de man met de verrekijker zag keek ik van verre in de kijker, voor de kijker dichtbij. Zag ik hem knipogen of kneep hij een oog dicht voor de kijker. Hij was te ver weg voor mij. Ik liep hem tegemoet, hij moet mij scherper hebben gezien, toen hij me overeind hielp zag ik hem van dichtbij, de verrekijker leek een oogje dicht te…

onmacht en frustratie cirkelen als gieren boven de betegelde woestijn boven die eenzame persoon het broze geluk van de vroege ochtend het gevoel dat het nog wat gaat worden vandaag dat alles in een stap weggevaagd nu de gieren zich storten op de nietsvermoedende het gevoel overvalt hem van woede van helaasheid van natte verse sokken…

Een vette worst zonder zuurkool zonder ketchup zonder mosterd zelfs zonder broodje Happen maar hij bijt vast niet terug Servetje bij?…

wat de observator onderscheidt is surplus aan opmerkzaamheid kraakt het bed onder zijn vrouw die zich klaar maakt in een vouw met van buiten soortgelijk geluid hij zal het meteen determineren bijvoorbeeld als schielijk verteren door muizen van een rol beschuit…

de vorst zit aan de grond, na rijp beraad is besloten dat de wintervakantie naar Lech voorlopig in de ijskast gaat…

de vorst zit aan de grond, na rijp beraad is bestloten dat de wintervakantie naar Lech voorlopig in de ijskast gaat…

In grootheid hoog gestegen kijkt hij op ons neer Het is een hele klim Vierhonderd vijfenzestig treden We kunnen niet meer, maar het uitzicht is een zegen: van Amersfoort tot Lopik Kijken naar omlaag Voel het draaien in je maag Wat zie ik tot mijn schrik? Vlug naar beneden, kom Vierhonderd vijfenzestig treden Het is niet zo slim, zelfs…

oh, poldermeisje wat ben je mooi met je glanzende huid ogen omfloerst door volle wimpers zo verleidelijk krullend je zachte lippen die smachtend wachten op een flinke pik hooi…

Paarse vogels Zweven boven het rode gras Dat zich verzet tegen de wind Maar desondanks diep Buigen moet voor De hemelse aanwezigheid Dronken schapen Achtervolgen koeien die Niet meer schrikken als een Soortgenoot plotseling ‘boe’ roept maar kirren als Baby’s die net zijn gaan slapen De droom van Een onthoofde kip die op het punt…

in een oogopslag van slag de dag dat ik jou zag uit het goede hout gesneden je contouren, hoe je oogde ik smolt als warme was ik was verknocht, verkocht voelde je roomwitte huid en heb je meteen genomen zo zacht deinend onder mij ontvouwden zich mijn dromen maar onze relatie begon te kraken jij kon de last niet langer dragen sprong soms…