Alle inzendingen over overig

Er zit veel zon in het zout op mijn huid, ja proef -- waar ik vandaan kom.…

Het landschap ontwaakt in aarzelend ochtendlicht -- ademt nog stilte.…

Boomtoppen schudden de nevel af, krijgen kleur -- massa, en een stam.…

In stilte is tijd niet te meten, de tel niet -- aan iets te ijken.…

Ver weg - de wereld, hoog - de muren om het erf -- vaal - het ochtendlicht.…

Aan een parachute zweef ik de dag in, ik sprong -- uit mijn hoge droom.…

Ik ben een Denker, ik reutel niet, maar ik zoek -- echte vibraties.…

De Aanpasserij: ook jij wordt hier gelukkig -- gemaakt. Kom binnen!…

Ik slip, glijd vertraagd af op mijn verplettering -- De tijd breidt zich uit.…

Elk moment is een deur die openstaat of dicht valt sommige deuren staan op een kier daar is meestal iets mee Draaideuren zwaaien koude mensen naar binnen schuifdeuren lopen op rolletjes klapdeur in je gezicht De ochtend opent haar deur de middag duurt zo lang de avond is voor liegfde de nacht sluit haar dijen.…

De zon gaat midden op de straat staan, roodgloeiend -- zijn hete adem.…

Leef in een eeuwig heden, of blijf keer op keer -- een lesje leren.…

Zout in de koeling, levertraan in de olie: auto winterklaar!…

Zij was als Hadewijch die met Nu Noch Verborgen schoonheid bood in stil geschreeuw Mystieke verzen, voor de Vlaamse Leeuw Ontwaken zou in fierheid - geen bedrog Met mercantiele munten, Veneziaanse Geslagen naar believen en behoefte Voor kooplui, dieven, handelaars, geboefte Maar het patroon van Transalpiniaanse Budgetten en berekeningsmodellen…

Is hij zo machtig? Dat geloof ik niet! Daarom -- zal hij me straffen!…

Vloeibaar pulseer ik schokgolven genot, ik jaag -- getijden in zee.…

Ik vermoed een koe in de wei 's avonds laat, daar -- die zwarte vlekken.…

De verwarming blijft koud, maar ze doet erg haar best -- Ze loeit en ratelt.…

nu haar thuisloos hart de roestige bodem van het verleden raakt ruikt zij de zoete lucht herinnert ze zich hoe stil het was dat daar de betekenis lag…

Ik ga met hem mee, opgewonden, nieuwsgierig -- vooral naar mezelf.…

Vakantie toen: storm, regen -- kon het nog maar eens zo tegenzitten!…

Lentekathedraal: wijd open staan de deuren -- van de beukenlaan.…

Gelukkig zijn is durven dansen met één been -- boven de afgrond.…

Daar stonden we dan, op een afstand, maar toch, een man en zijn gedichten en ik, een jongen nog, of net niet meer. Ik kende zijn gezicht maar ieder woord van hem was vreemd. Later, thuis, alleen, heb ik gehuild bij de gedachte dat de man en niet de woorden, de zon en niet het licht, en dat hij nooit iets anders is geweest…

Alleen. Tussen eenzame harten onbegrepen anderen begrijpend met aandacht, mijn wachtwoord de hoofdsleutel in mijn genen Spartelend deed ik het al verder kon ik nog niets als baby, als volwassene zou niemand het moeten afleren zou niemand het moeten opeisen wanneer hij zich gekwetst voelt door gekwetsten, verongelijkt door de wereld…

Ik leef mijn portie van de eeuwigheid, een kreet -- doet mij huiveren.…

Uit het hart schrijven luistert nauw, elk spontaan woord -- kan een misser zijn.…

Wat heb ik nodig? Weinig. Helaas is er veel -- te weinig weinig.…

( brocante avant la lettre ) een ongehoorde hoeveelheid zooi tentoongesteld op de markt grijpgrage vingers vonden altijd wel iets van hun gading zo was het toen en zo is het nu nog alleen heel anders…

Zon op de dakrand, eronder lijleiden wij -- een schaduwleven.…