Alle inzendingen over mystiek

La Notte ( De Nachtmerrie ) als een donkere peilloze schaduwloze brutale insluiper komt hij zonder zich aan te kondigen binnen neemt – als een willoos secreet – bezit van je diepste ongekende machteloosheid verleidt je met zijn zoet gevooisde klanken hij voert je mee zonder tegenstand naar onbekende verten hij heeft je zwakheden…

Ken jij mij, ken ik jou, of blijft er altijd iets geheim?…

slot Ze bleven nog even zitten in de schaduw van de boom -Ik heb thuis nog een ritueel flesje wijn van een bijzonder goed jaar staan -Klinkt goed, heb je ook nog van die verrukkelijke chocola? -Ja, meer dan 90% magie -Kom op, we gaan onze geslaagde opdracht vieren -Je weet niet bij welke volgende maan we elkaar weer zullen treffen -Of…

O -vervolg- O De nooduitgang leidt naar een rustig plein waar het bonte gezelschap zich verzamelt Zij haalt haar bezem tevoorschijn -Volg ons maar naar de anderen Een vreemdsoortige sliert stijgt op, snel verdwijnend -Hoogste tijd voor nog een feestje -Ja en morgen de finishing touch Ze kijken naar de snel naderende maan waarvandaan de…

Schemer valt Als lood op een suikerspin Asfalt vloeit In dikke druppels Stijf staat m’n lijf Van staal en glaswol Ooit rolde hier water M’n knieën knikken Mijn enkels verweken Paars schijnt mij de hemel Toe en helblauw de vloer ’t Godsbeeld kruisigt Zichzelf en ’t dak wankelt Want geen muur torst voor eeuwig Duister kietelt Prikkelt…

O -vervolg- O Een bontjongen en bontmeisje staren naar de wonderlijke rij die uit de winkel komt Zij kijkt de twee strak aan -Die van jullie hebben we nog niet, willen jullie ze ruilen voor deze amulet? Ik zie dat jullie veel liefde nodig hebben Bovendien is het toch altijd te warm voor bont Ze haalt een amulet en de veldfles uit haar…

Niet alles kent woorden al het weten dat er is Verhuld in gelaagdheid verdwijnt het in aarde Daar drukt de wetenschap van het kennen zich uit Kennis groeiend in edelstenen onder de druk van eeuwen waar het stille zwijgen heerst.…

O-vervolg-O Hun dans slapen ze uit in de schaduw van overhangende rotsen -Kom, er is water en eten nodig Ze loopt naar de rand van een krater giet tien druppels uit haar veldfles op wat maanstof maakt met haar vingers een bolletje modder -De waterspreuk graag Terwijl hij de woorden spreekt gooit ze het bolletje in de krater Waar het…

0-vervolg-0 -We missen nog wat dieren, maar eerst deze groep wegbrengen Hij knipt met twee vingers op twee handen In de lucht verheft zich langzaam een vreemdsoortige langgerekte rij in de richting van de volle maan gemengde geluiden vullen de lucht Toevallig in de buurt aanwezigen spraken van ufo’s, zeer buitenaards Aan de donkere…

0-vervolg-0 Koele wind strijkt door hun haren rug voelt koud, hart verwarmd de nachtvlinder begeleidt een bijna perfecte landing Als een paraplu vouwt ze de bezem op steekt hem in haar wijde cape Het is rustig op de snelweg op de vluchtstrook liggen de restanten van wat de mensen zoal wegdoen tussen kleine en grotere dieren die niet…

0-vervolg-0 De besprenkelde dagpauwoog siddert even met een voelspriet geopende ogen kijken rond vleugels worden uitgevouwen voorzichtig bewegen ze Aan het eind van het ritueel fladdert een vrolijke nachtvlinder betoverend mooi om hun hoofden in het tegenlicht van de maan -Kom mee, het is tijd Ze vult ondertussen een veldfles met…

Gespietst op de doornen van een rozenstruik is de laatste fladderdans van de vlinder geëindigd haar vleugels inmiddels geschroeid door de zon Zij bereidt een geurend brouwsel van een eeuwenoud recept al generaties als geheim bekend voor middernacht moet alles klaar Hij bereidt de spreuken voor die nodig zijn voor het ritueel elk woord…

zijn sprong in verte-ogen, toen hij stil verdronk in blauw en dieptes las, als zachte dauw rond zomers gras het was een vreemd moment daar tussen stenen, waar ik werd herkend als meer dan enkel buitenkant in mijn hand de kleine tekens van wat ooit mijn wereld was…

Het zoete beleg, was niet te versmaden, druppels aan de kin bewezen, dat smaakpapillen aan het werk waren, kwijlend liet ‘t zich vervolgens raden, dat ‘t ondanks de leeftijd, wijzer was, een slab te dragen!…

hoe zelfverzekerd, ingebed in een weten van een oorspronkelijk bestaan het is mijn Vader die mij voedt met Zijn liefde en wijsheid en mij leidt naar de rijkdom van mijn koninkrijk koningin van dertien onderdanen geef mij uw handen opdat zij mij evenwicht en rust schenken van waaruit ik kan dienen…

een meerminvrouwe zoekt naar woorden in de woordenbron Melusine verwacht haar in haar ware gedaante duikt zij met voelende vinnen in een diepe poel de maan kust haar schouders als zij weer oprijst bomen staan beschermend rond bewogen water…

Uit haar schoot weerklonken sirenen, gezang zonder woorden, stapte ze uit haar ziel, wenkte met de ogen en haar lippen - vast besloten, alsof ze mij haar zegen gaf, “ Wacht met wikken niet te lang, er ligt een niet ontdekte vrucht te rijpen met een honingzoete pit." Die kunnen rotten als je het juiste woord niet vindt, maar zullen…

Ik wou, ik wou wat iedereen wel wilde, ik zag en voelde terwijl ik rilde, ik dacht ik zag ik droom maar toch, met open ogen is alles weer gewoon. Ik wou ik wou, dat ziekte niet bestond, ik zag ik zag, gewoon in het rond, dat er mensen doodgaan, zomaar. Ik droom een droom, waarin alles heel gewoon, normaal en synchroon lopen zal, maar…

( bij een vrouwelijk beeld, Tureng Tepe, 3000 v. Chr.) Na ruim vijfduizend jaren spreid jij alsnog je armen naar mij uit, hoewel je armen met stompen een klerenhanger nadoen en een van je tere voeten is afgebroken, bekoor je mij met je zoete gulheid. Je gezicht ziet er niet zo fraai meer uit, die zou in een griezelfilm niet misstaan, maar…

ijle gewichtloze stralen verzilveren de vroege morgen uit schemering gezeefd door de donkere nacht is daar de dageraad hij strekt zich uit over slapende velden dekt de gewassen toe die nog staan te dromen glijdt over water wat rimpelloos vlak de koele diepte spiegelt verzonken in rust kleurt de lucht bleek en de beemden blauw…

De nacht. Als het ritme van de nacht zich aan mij heeft bloot gegeven reis ik af naar mijn geboortegrond. Oneindige ruimtes in een tijdloos bestaan. Daar... heb ik jou herkend. Als het venster van de nacht zich sluit, en mijn bewustzijn achterblijft rest mij alleen nog de herinnering van mijn werkelijkheid.…

Jij alleen kent mij ten diepste jij hebt me getroost toen ik meer dan dronken heftig gevloerd aan diggelen lag. Jij geloofde nog in mij, terwijl ik mezelf opgaf. Jij wist me op te beuren, terwijl ik als een vis op apegapen lag in de benauwde vissekom die ik bewoonde. Jij vree met mij in een bizarre locatie. Ze hadden het zó volledig mis.…

(1700 - 1550 v. Chr. te Kreta) Ze heffen hun armen om ons te zegenen met hun bevallige benen als wortels van woudreuzen diep in de aarde gestoken, hun ogen wijdopen gesperd, in diepe trance, en via hun hoofddeksels in direct contact met hun andere wereld, de godinnenwereld. Een houdt met gespreide armen twee slangen vast in elke hand, oppermachtig…

de haard vertelde dat het vuur door Finse handen was gebouwd gerangschikt volgens oud gebruik stonden stammen rond hun einde, koud nog in hun zelfgesponnen licht slechts een zwakke gloed tekende wat goud op elk tot rust geplooid gezicht vol liefde speelden twaalf snaren duizend sterren zongen in de nacht bijeengebracht door slechts…

Hoe lang duurt het, voor een eitje de goede hardheid heeft, hoelang duurt het voor de piepers gaar zijn, hoeveel tijd zit er in de was wegstrijken, hoeveel tijd schijnt de zon. Hoe lang duurt het leven, hoe lang duurt de dood. Hoe lang duurt liefde, hoe lang duurt een kus, hoeveel tijd zit er in een compliment hoelang duurt…

Zonnebloed gutst over een spiegelgladde zee naar de ingetogen kust en brandt de cadans uit mechanische ijver van klerken op het land waar het vloeibare goud door de loopgraven van ingesleten patronen danst de weerlozen smeden broze pijlen en richten ze zacht op het zonnehart…

Over de donkere velden in mijn geest loopt een man met dichtgeknepen ogen in een storm van zand Zijn gezicht rood en verbrand In de verte ziet hij het zoveelste licht vijf zonnestralen op zijn gezicht Ogen verblind door zand en felle straling wat ontneemt hem zijn openbaring? Verward vraagt hij zich af hoe ben ik hier beland? en steekt zijn…

zoals zij garen spint uit ochtendgloren en weer kan lachen naar de maan verbindt zij draden uit haar midden naar alle dingen die bestaan wordt zij opnieuw geboren zij reikhalst gretig naar de zon en hijst zich uit haar dal omhoog uit nevel van voorbije tijd schildert zij een regenboog van eeuwigheid tot waar 't begon…

Tien jaar geleden ben je weggegaan Je reisde naar het Land van Horen Zeggen De reden wist je niemand uit te leggen Je bent daar als een ander opgestaan Je kreeg er vleugels en mocht gadeslaan Hoe wij hier onze weg af bleven leggen Niemand van ons wilde zich jou ontzeggen We waren enkel met onszelf begaan Zeg eens, mis je de gele kleuren…

Een rimpeling in zachte ogen waar het levenswater uit zuivere liefde stroomt Ze spreken een zelfde taal als die van de waternimf die aan de rand van mijn geheim woont dat diep in het hart verscholen ligt en alleen toegankelijk is voor de zachtmoedigen en voor de stille zielen Hier ontspruit mijn oorsprong de dans die het leven verbeeldt…