482 resultaten.
Geen hoekstenen
netgedicht
1.0 met 155 stemmen
523 er zijn geen
hoekstenen
meer in onze
samenleving
het is gedaan
met rechte
lijnen die elkaar
kruisen waar
het venijn niet voor
elkaar zal buigen
geen fundamenten
maar draagvlakken
die de samenhang
versterken en
met rond verbinden
waar de natuur
het samen gaan
propageert wil
de mens zijn grote
blauwe voetstap
in hoofdletters…
spot
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
699 wrang is de spot
in het licht van de ochtendzon
waar mijn god blijft het avontuur
is al wat blinkt helder klinkt
schijn venijn en apenzuur
lachen moet
moet niet
lach niet
als het moet
koester in de lach
je diepte van verdriet
onverdiept gaat het niet
zet de spot op jezelf
bespot de gedachte aan het zelf
zelfspot is om het even
je…
Dat sierlijk rankt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
505 ik ken
het breekpunt
van glas dat
sierlijk rankt
op slanke voet
maar meer nog
de verleiding
van warme schijn
het vloeibare geluk
maakt alles stuk
want verlangen
heeft een dorst
die nooit te lessen is
ook als het ach en wee
al moeizaam wordt geslist
aangeschoten zijn
herbergt groot venijn
juist op de roze wolk
knapt het glas…
Een laatste sneer
netgedicht
4.3 met 54 stemmen
416 ze weet ze
feilloos te vinden
mensen die met
schrapen de wereld
steeds hoekiger maken
waarvan woorden
de verbondenheid
verstoren in het
vriendelijk en respectvol
omgaan met elkaar
een laatste sneer
dan verdwijnen
nooit iets positiefs
in het onverwacht
verschijnen als surprise
ook hun afscheid
opmerking glijdt
vaak vol venijn…
Hun schepping voorbij
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
485 de beitel spleet
zag scherpte aan
vallende scherven steen
venijnige bassen
zongen in hameren
het donker breken van tijd
hoge tonen
ketsten in lijden
hun schepping voorbij
jij verafgoodde god
in het pogen zijn
volmaaktheid te evenaren
liet eva herrijzen
maar zij was geknakt door
die ene fataal brekende klap…
vreselijk die knutten
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.091 vrouwtjes ongehoord
zoals die prikken
nooit zoemen ze zwijgen
ontiegelijk gemeen
zoals dat geteisem boort
ze zijn zo duivels klein
dat ik uitvergroot
pas echt waarneem
hoe harig vol venijn
die monsters me bedreigen
waarachtig van kop
tot teen maar op één ding ingesteld
en dat is mijn bloed zuigen
niks natuur dat is geweld…
Goed en kwaad gewist
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
598 het licht is gebroken
de poorten van hel geopend
goed en kwaad gewist
nu sist en schuifelt
gebroed met
opgekropt gemoed voorbij
de apocalyps gemist
gist angst en pijn
als venijn in het bestaan
radeloze ogen
breken in onvermogen
om verder te gaan
de klok is blijven staan
toen de mensheid
aarde de das heeft omgedaan…
Zijn ware aard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 ik wil oogsten
maar de velden zijn leeg
in schraalheid nog restanten
venijnig stuift
de droge wind
het zand op duinenrijen
het groen
dat welig tierde is al
decennia lang aan het verdwijnen
als het oog van een orkaan
is de woestijn ontstaan
zijn strijd woedt op de flanken
als het stof is neergedaald
toont het eindelijk zijn…
BELANGRIJKHEID EN POTENTIE!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
621 Importantie
wordt gedragen
op de vleugels
van potentie
van de kracht
van ieders bestaan:
'zie mij eens gaan'
'zie mij eens staan'
Als die kracht,in feite
“die tijdelijke macht”
intrinsiek afzwakt
worden het veelal
vleugels van chagrijn en venijn
zich vijandig, zwetend, wetend,
verhullend waartoe de mens
in feite naartoe wordt…
Mijn mooie vergezichten
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
3.898 uit te halen
Zucht van opluchting bij gebrek aan gemis
Het valt nauwelijks te vertalen
Nog steeds in diepe gedachten verzonken
Maar de sleur is er zeker uit
Was te lang naar ongeluk aan het lonken
Nu sta ik op en verdeel de buit
Niet langer is regen mijn zonnenschijn
Of de stad vol lege gezichten
En ik geniet niet meer oprecht van het venijn…
stapel koppen voor de weg omhoog
netgedicht
2.8 met 28 stemmen
2.899 koppen
voor de weg omhoog
zet voeten in
oogkassen zonder zicht
kaken grijnzen
onder het gewicht
schreeuw en vloek
hoek genadeloos
graai botten bij elkaar
beklim het paradijs
versterf de dood
met oud en grijs
schop en trap
om uit de rotzooi in
de hemel aan te komen
dromend daar alleen
te zijn, de beste op het
hoogste stapeltje venijn…
lip op lip
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
684 na wang op wang
komt lip op lip
een ander intens bezig zijn
neuzen zitten in de weg
bloed stuwt vol venijn
een spel van golven
op kusten gespeeld
waar mensen rivieren zijn
en passie wordt gedeeld
zacht vermengen zielen
in een dansend aureool
één speelt de eerste,
de ander tweede viool…
Hoe ver moeten wij gaan
gedicht
1.8 met 31 stemmen
7.667 Waar is dan rust; waar kruipt de slang
niet meer naar de dichtstbijzijnde,
de weerloze; waar ligt zij stil,
zonder haar venijn?
Voorbij het boze oog.
Voorbij de zwarte vrouwen van de evenaar
huilt de hyena nog.
---------------------------------
uit: 'Van eenheid de breuk', 1991.…
VERGEZICHTEN.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 uit te halen
Zucht van opluchting bij gebrek aan gemis
Het valt nauwelijks te vertalen
Nog steeds in diepe gedachten gezonken
Maar de sleur is er zeker uit
Was te lang naar ongeluk aan het lonken
Nu sta ik op en verdeel de buit
Niet langer is regen mijn zonneschijn
Of de stad vol lege gezichten
En ik geniet niet meer oprecht van het venijn…
Te Laat
netgedicht
3.6 met 24 stemmen
1.431 Het is nog niet over fluistert zij
Ik heb je liefde nog altijd nodig
We hebben nog die kans
Haar hand streelt vragend mijn dij
Rillend onderga ik dit alles
Verstard kijk ik haar aan
Zie haar vreemd liefde bedrijven
Gepassioneerd is zij vreemd gegaan
En terwijl mijn lendenen verstijven
Doet geilheid verdoven mijn venijn
Dring ik diep verdwaasd…
Bij het verscheuren van een nooit verstuurde brief
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.198 De letters staan er nog,
maar samen met het zinsverband
verdwijnen resten van 't venijn
geruisloos in de prullenmand.
't Geheel is nu niet meer
dan de bekende som der delen;
begin nou alsjeblieft niet weer
zo vreselijk op te spelen!…
Met gebalde vuist
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
520 weer vlagt het doek
strak in de heersende wind
de echo’s van duizenden kelen
zijn gelukkig verdwenen
stenen beelden
met gebalde vuist
vormen nog het decor
van wat teloor is gegaan
maar aan de grenzen
van het plein speelt venijn
alweer de dubbelrol van
lotgenoot en vriend te zijn
niet confronterend
toch gedwongen en met pijn
weer…
Ik ben alleen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
415 De regen tikt zacht
Ik staar naar buiten
Zoek naar jouw vlagen
In de forse bries
De klok beweegt traag
Tijd doet pijn
Zonder jou
Wil ik hier
Niet meer zijn
De ijskast leeg
Mijn kleren in het rond
Blikjes op de tafel en
Blikjes op de grond
Nu jij hier weg bent
Heeft schone schijn
Zijn venijn verloren
Ik ben alleen
Met niemand…
EEN ANTISLAM VERS
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
882 Al dichten dichters vaak met erg veel venijn.
Ze uiten hun verzen, vaak lyrisch, soms banaal.
Maar het gaat om de essentie, het spelen met de taal.
Met taal als kanaal, kan men zijn spinsels kwijt.
Maar moet er dan zo nodig een beste zijn door strijd?…
Zag ogen vragen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
482 hij beet
ik hoorde botjes kraken
zag ogen vragen
om nog meer
uiteengerukt
tot een behapbaar stuk
werd zij verdeeld
onder de dragers
in snelle mars
trok de kolonne
dwars door het land
stilte kreeg de overhand
uit alle richtingen
kwamen de stromen
naar de hoge heuvels
van hun dromen
zij zijn klein
maar boordevol venijn
mijn termieten…
LAIS CCCXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
474 meewarig de zwijgende dolfijnen
gebaren: weinig vin en veel venijn. en
zout legt de zon van de zee op zijn huid,
en roepende scheepshoorn, zeemeeuwgeluid.
wonden die gutsen, golven die lonken
gieten twijfel in een vaststaand besluit:
het moet hier uit, dit schip is gezonken.…
Hun hoge hoed
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
687 zij waren spelers
in dezelfde scene
het spel kenden
zij ondertussen wel
alleen de intonatie
en het stemgeluid
verraadden deze avond
de kwaliteit van hun huid
hun blikken
troffen niet elkaar
daarvoor waren zij al
veel te lang een paar
de ogen bespeelden
het publiek deelden
met hen leed en lief
maar toch met happy end
het venijn…
Rebellerende tonen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
586 er is iets
dat me al tijden
vreselijk irriteert
eerst vaag
en onbewust
heb het nooit gesust
dacht ermee
te kunnen leven maar
het heeft nu stem gekregen
sist indringend venijn
spreekt tegen wat
goed zou moeten zijn
het lijkt luider
te worden door
rebellerende tonen
is tegendraads en
opstandig in attaqueren
van het gewone…
Gebroken hartjes
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
1.781 Mensen zeggen soms
schelden doet geen pijn,
maar een geest voelt
zeker wel venijn.
Spirit kan worden gebroken,
soms door een enkele zin.
Een wond is dan geschapen
en bloedt dan binnen in.
Hartjes kunnen helen
maar soms wordt een geest
nooit echt meer dezelfde,
als hoe hij is geweest.…
De Stotter-tik
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
754 De sssssstotter-tik
is een venijn,
ssssssteedssssss alssssss ik ietssssss
tik, blijf ik hangen
op die verrekte ssssss.
Vingerssssss zoeken woorden,
waarin de ssssss
niet issssss.
Maakt het lassssss moeilijk
te verwoorden op papier,
dat ik ssssssprekend niet
sssssstotter, maar
alleen hier.…
Stedelijk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.341 Allerlei groen venijn -
distels en chichorei,
hondroos en varkensgras -
loopt in ruigten te hoop
tegen bouwplan en waterpas,
koop en verkoop.
Het land biedt weerstand
aan de sleutel in de hand.
Bouwrijp weiland is
een contradictio in terminis.…
Stem
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.438 Stemmen zeggen veel
hoe karakters zijn
oprecht en functioneel,
overheersend of vol venijn.
Ik word verliefd, verlegen
van een aangename stem
maar het valt vaak tegen
als je ontmoet, haar of hem.
Uiterlijk is niet belangrijk meer
als je elkaar hebt aangehoord
het komt hier dus op neer
't is de stem die mij bekoort.…
VERWEER
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
967 het onderschatte fenomeen wrok
schiet lukraak zijn pijlen af raakt
mijn hoofd het venijnige gif dringt
door tot in de kleinste hersencellen
doordrenkt de positieve impulsen
verlamt goede bedoelingen sterkt
kwade gedachten werpt begrip en
invoelingsvermogen verre van mij
de erosie van de toekomst start
als de geblakerde resten van het
gemankeerde…
Winterse gedachten
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
541 nog sneeuwt het
winterse gedachten
haalt felle hagel
venijnig zijn gram
maar verdrinkt
in de milde regen
wij schaatsen op
het ijs dat niet kwam
ik zie lente
in je ogen kleuren
als je zacht
ontluikend lacht
de zon klimt
iedere dag iets hoger
in het subtiel
verkorten van de nacht
toch zal ochtendvorst
de ruiten rijpen
gelukkig…
samen zijn wij niet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
655 voor hun vragen heb ik geen tijd
want het is geen belangstelling maar
venijnige nieuwsgierigheid
voor het eerst, zijn wij niet samen
neen, samen zijn wij niet.
en mensen huilen voor mij, want
ik toon totaal geen verdriet.
( schande )…