Alle inzendingen over algemeen

Ik geloof dat ik maar niet geloof Dacht ze stralend Haar tenen wiebelden bij het idee Dat zij morgen op zou staan Als niet gelovend mens. Ik geloof niet in de dingen Die mij laten lachen, zei ze stralend. Ik geloof in dat ik lach. Vol ongelovig starend Trachtte de menigte te vatten Hoe dit ongeloof kon zijn. Want hoe kan iemand niet geloven…

Dan klapt hij dicht zwijgt… hij weet het niet gedachten in zijn hoofd tollen of staan stil Maar zij voelt boosheid zich niet serieus genomen interpreteert zijn stilte als onverschillig negeren Tenslotte doorbreekt hij met: ik weet het echt niet Waarop zij dan briest: waarom zeg je dat dan niet stilte is erger dan de storm…

Druppels racen om wie het snelste valt, om eenmaal beneden samen te klonten, gevangen in elkaar. Van hun gezamenlijk lot nog geen weet, en ze zakken traag, onder mijn vinger scholen zij samen, onwetend hoe de zwaartekracht hun bedroog. Vanuit het groot geheel keert er nimmer een terug; ze vallen omlaag, nooit omhoog…

De reuzen uit de oudheid Verlaten ons niet Ze staan ons bij in ons verdriet Oppergoden Toen er nog niks was Toen de verhalen ontstonden Zo helder als glas Een offer brengen Om een dienst te doen Jouw afdruk in de wereld Elke stap die je zet Is een nieuwe weg Naar eenheid Die weer leidt tot verdeeldheid Dat weer leidt tot chaos Sturende…

bij tegenwind ledigen woorden zich in hardvochtige lucht de gangen van het oneindige blijken door tomeloze tijd versperd tussen doornen van meedogenloos heelt de mildheid van een moment misschien verbeeld ik me dit alles, ik zoek scorend vermogen, godin ja jij, ook al lijkt je huid vermomd, genoeg is, mijn hart op je mond…

Op het containerpark sjouwt hij een krat vol dia’s : Canadese graansilo’s, kinderen met chocomonden en schrijverskoppen. Ik ken hem van lang geleden. Beleefd knikt hij in tweeën. Of we de brokken zullen lijmen, beelden retoucheren. Maar een omkeerfilm is enkel positief en altijd transparant. Dag blijft dag en kleuren houden de warmte van…

De goudzoekers Vonden op de planeet Sterrenstof Het orakel was geschapen Want de duisternis Kwam Met het licht Sterrenstof danst overal tussenin De slang waakt…

Letters, woorden, tranen aan een zijden draadje blaadjes van een bloem: houdt hij nog van mij ? Zoeken, draaien, woorden op een schaaltje, blaadjes van een bloem: houd ik nog van hem ? Al die blaadjes van die bloemen afgerukt en weggegooid voor ‘t eeuwig vragen spel van ja of nee.…

Eerlijkheid is de sleutel van vertrouwen... Die je niet kan laten bijmaken als die gebroken is. Vertrouwen is iets wat je moet opbouwen, maar met één leugen verliest Een leugen kan zoveel kapot maken, Véél meer dan dat je lief is. Als het vertrouwen is gebroken zal het nooit meer volledig terugkomen. Sommige mensen vinden het nodig om te liegen…

Het oude van dit land Oma met de breistokken Opa aan het werk De pastorie Het café na de mis Katholiek zijn Of anders Het gekissebis Het dorp De boerderij Verfijnde mensen De elite De stad Nu is iedereen vrij Vrij om te denken en te geloven Er is een kaars die zal doven…

Geef mij een zweefstand waar ik met behagen kan vertoeven op de rand van grond onder de voeten en het eeuwig zijn daarboven. Laat me op mijn uiterste gemak beide beelden vredig bestuderen. Laat me eindeloos overwegen waar ik me wil bevinden. Geef mij een zweefstand die mijn veilig huis wil zijn.…

het stemt droevig de naamloze dode het verzwegen kind de naar binnen gekeerde ogen van de vergeten man de krassende strepen van het rode potlood de verdwenen weg naar huis de dreiging voor het onweer de achtergebleven appels in het gras de leugens van ver weg en dichtbij de donkere toonsoort van nagelaten woorden de droefheid…

De aflandige koers is een verschil in hoogte, een smalle watergang stromend over hellend vlak, merkbaar als een dunne lijn van verhang, als nevelbalsem voor een schrale zon. Het debiet van pijnwater is kracht zonder zwaarte, is hemel tussen aarde en oevers, is dimensieloos als drijven.…

Alles heeft twee zijden de grootste lessen zitten in de diepste dalen Jouw (over)lijden ga ik voor mezelf vertalen naar een boodschap waar ik mee verder kan ZOEK JE PASSIE EN VOLG DIE DAN Niet langer worden opgejaagd door wat anderen van me willen niet langer worden overvraagd door de maatschappij met haar grillen Stop, genoeg,…

Zie ik rijen rechte bomen die keurig mooi op hoge pootjes staan langs nette rechte wegen waarlangs de sloten langzaam gaan. Steden met rechte straten en autos rechts en links bij al die nette rijtjeshuizen en stenig aangelegde tuintjes. En onder al die lijnen van rechtschapenheid vraag ik me af is er nog ruimte voor barmhartigheid…

Zijn lege woorden slokken de ruimte gulzig, stelen momenten. Dat waren de mijne. Als sporen van zijn stroom vervagen, slaat hij wanhopig terug, maar in lucht is er geen houvast. Paniek’rig het laatste woord, Maar geruisloos was zijn val. De stilte kwam en bleek zijn ballast.…

De weg vooruit kan niet moeilijker zijn dan wat er aan vooraf ging. Je draagt de littekens van het leven, die bewijzen dat je kunt overwinnen! Kijk eens in de spiegel en vertel eens wat je ziet? Ik zie een sterk persoon die al vele hindernissen heeft overwonnen. Ik zie iemand die een levenspad heeft gehad met veel zijwegen en heel veel hobbels.…

Je kop stoten tegen de winkelruit om je heen kijken of iemand het ziet of zogenaamd niet heeft gezien zelfs dát is niet het geval je probeert het nog eens…

De hele wereld een asiel. Vluchtelingen op de aardkloot geworpen door machteloze goden. Zonder handen, zonder voeten, tandeloos Een touw om niets aan vast te knopen. Een mouw om niets op te spelden. Maar wel een aapje Ja verdomd een aapje.…

Liefde en de aarde Frankrijk Praag Amsterdam En de brandhaarden Waar fikt het Wat is niet uitgeblust Er woedt een hevige strijd Om volkeren Om naties De laaglanden Waar de koeien razen In het landschap Grachten Idolen Riolen Treinen Kinderen op de fiets sloten en mussen Een prieel in de wereld…

de dag is aangeroerd boven de huizen drijven natte ijzeren wolken op straat gaan auto’s aan een onzichtbaar snoer gedreven niet spreken het is al benoemd het gaan regelmatig overslaan van een spatie stilte en dan de vloed van grommend geroes donkere ramen weerspiegelen het verloop alleen gestoord door studenten in een rondvaartboot…

Franse Gold Rush Euforische kreten klinken op. Vechtpartijen rond de oevers voor het beste plekje. Koud, winderig, geen tafeltje dekje. Maar slechts afzien en ontberingen ten top. Dat alles heeft men over voor een grammetje goud. 's Avonds verstijft van 't bukken; teleurgesteld, stram en koud.…

De dagen van ons leven zijn als een symfonie waarin we de tonen van liefde en verdriet als akkoorden weven En is ons lied volbracht geven we het weer door aan ons nageslacht die hun eigen symfonie zullen schrijven en zo zal de cirkel van het leven altijd blijven…

Één van de moeilijkste lessen in het leven is loslaten, of het nou schuld is, verraad, woede, liefde of verlies. Verandering is nooit makkelijk, we vechten om vast te houden en we vechten om loslaten. Het is één van de moeilijkste dingen in het leven, wanneer moet je vechten, wanneer moet je opgeven, wat moet je vasthouden en wanneer moet je loslaten…

Een buurtbewoner van twee vogelhuizen verderop als vondeling onder het raam ze wou waarschijnlijk zonder te tikken binnen komen één geluk haar borstje was altijd al rood…

Hoe zij verstilt tot glanzend water tussen randen groen na de reis onder bomen. Dood als persoonlijke vijand, vrouw als rivaal. Wat gaat hem de lente aan bij het lied van de aarde? Hij gaat neer in de ring nadat hij voor haar zong. Nu klinkt de stilte. Spiegel, omfloerste trom.…

Er zijn drie dingen in het leven die nooit zullen terugkeren: tijd, woorden, kansen. Tijd is het meest kostbare wat we iemand kunnen geven, want de tijd die we iemand geven kunnen we nooit meer terugnemen, want de klok kunnen we niet meer terugdraaien, die tijd is vergeven. De woorden die we gebruiken kunnen een mens maken en breken, met onze…

Een stalen spiraal Bewoog als een wonder Omhoog Zijn ogen glinsteren Van plezier Ik verklaar wat ik waarneem Maar zie direct De magie vernietigd Moe, met ogen bijna dicht De bocht om gereden In diepe sneeuw Zonder problemen Wie anders dan het Licht Kon zulke hulp hebben gegeven Mijn heldere tekst Maakt diepe sporen Van verdriet…

in de boom zwerven krijsende spreeuwen van tak naar tak door het wijd gespreide huis waar ze wonen opgenomen in een verward gesprek over het uitgesteld vertrek dan als na een schot stort de trillende wolk vleugels los een zwarte vlaag scheert over laag na laag zwenken formaties smal breed elkaar opdelend overvleugelen ver weg vliegen…

wat is de volgende stap, tot welke zee wendt de vloed zich in afwachting van opstand en berusting tot nader tegenbericht, met blikken van; ‘wat nu weer?’ vragenrondes, workshops, dialoogsessies, dagsluiting nu het nog kan zonder gezichtsverlies, bergen in beweging of diepten zonder vaste grond en schimmen die niet verzaken, vlekken…