Alle inzendingen over maatschappij

Van die kleine dingen onbelangrijk als ze schijnen zullen de zon net iets mooier laten schijnen, de kleine dingen op deze aard, zijn veel, veel meer in gewicht waard, dan goud ooit doen zal.…

drop deze hollandse kaasmeid bij de bollen verslindende dagjestoerist dump dit hollands welvaren op klompen in de gare bus kleefklinkers met brandende handjes je bént moeders trots en dat zul je blijven ook, jij, kind met je kanten kapoets, geappliceerde bumper hoe ostentatief je je keurig gekapt koppie nu ook van haar afdraait omdat…

De mensheid is in het hedendaagse veel te veel verwend en aan alle luxe dingen met groot gemak gewend. Koffiemachines, magnetrons, televisie en internet, ja zelfs internetshoppen of een elektrisch bed. Voor de kids staan de magnetronmaaltijden al klaar, ouders werken, laat thuis, is toch geen bezwaar? De mensen hebben het allemaal veel te…

Het oninteressante is concreet als een hond. Vorstelijk als een rog, uniek als een kikker, Het oninteressante is sentimenteel als een vlo, Ruimhartig als een baviaan, zacht als een raaf. Laten we de dierenwereld verder vergeten... Het oninteressante is aandoenlijk als een tas, Abstract als een koekje, schoon als een bril. Het oninteressante…

Hij die zonder zonde is, werpe de eerste steen. Er zijn nogal wat mensen die zonder zonde zijn, geen steen ligt meer op zijn plek. Overal waar je kijkt zie je gaten in het wegdek!…

Ik kom uit mijn dorpje: ik kom om wat brood; Ik dool door het slijk en de slibber der straten; Mijn kleed is gescheurd en mijn voeten zijn bloot; Mijn moeder is krank en mijn vader is dood: Wij schreiden zo luid, maar het mocht ons niet baten. Heb meêlij, heb deernis, mijnheer en mevrouw! Och, sluit niet uw oren zo koel voor mijn klagen…

mij bevangt een lichte walging bij positief het wenkend perspectief ontdaan van werkelijkheidsgevoel gaat men daaraan tenonder verliest het temperament tot groots en ook meeslepend leven treedt nillens willens toe tot pak met vest het korte permanent gaat elke kerst naar oma in Epe op de Veluwe die inmiddels ook bij god…

We wonen in een schaduwland waarvoor geen taal of tint bestaat het witbleke zuigt er hartstochtelijk de kleuren van kindergezichten terwijl een molen stil en star de uren naar de einder waait Alle dagen zijn daar deuren naar eindeloze wegen die zonder bestemming voort waggelen op weg van eergisteren naar de welvingen van 't onaantastbare…

normen vervagen het wordt ze niet meer geleerd is een jungle van de sterkste zoiets heiligs niet meer geëerd tegenwoordig zijn het kelderboxen alwaar de daad wordt verricht zelfs vanaf zeven is niet choquerend onverschilligheid leesbaar op hun gezicht op haar dertiende al stomdronken werd ze genomen door die jongen nu rollen tranen over…

Zij die niets weten, zijn aan het zweven zij die twijfelen, nog over te halen, zij die doelbewust hun keus al hebben bepaald twijfelen niet, zweven nog minder zijn niet meer over te halen, mooi toch, zekerheid?…

Mensen die van je houden Blijken je toch pijn te doen. Mensen die je vrienden lijken te zijn Gaan toch over je praten. Het leven lijkt misschien wel makkelijk Maar dat is het zeker niet. Zoveel dingen die verkeerd gaan, Zoveel tegenslagen. En dat allemaal steeds maar weer opnieuw. Wat is dat toch allemaal? Misschien denk je wel van Moet ik…

Aan de rand van afstand Voorbij de afgrond van jeugd Waar onafgerond Overduidelijk onkruid wordt verbrand Het decor voor vergane deugd Ziel zwart omrand Ziedende sjacheraar Zonder spoor van vreugd Neergeslagen zwaargewicht Gescheurde huid, ogen bont Onbevangen vlagen van overwicht Eindigen in de touwen, Gevangen, knock out, op de…

“Allah is groot, ik heb een bom” riep hij verward in de trein, het was een schreeuw om hulp voor zijn psychotisch venijn maar het trotse blauw zag in hem een terrorist op deze lijn compleet met gewaad van zijn Islamitische zijn. “Fuck Bin Laden, I love Holland,” riep hij berouwvol op het perron, en stak vriendelijk zijn hand uit, maar ging toch…

Zij forceerden mijn geopende deur drongen binnen in mijn diepste ik legde bloot verborgen geheimen gelijkhebbend niets ontziend analyserend Mijn recht op een afwijkend gedrag een eigen ik levenswijze te profileren buiten de gehandhaafde norm te leven werd mij ontzegd als psychotisch zijnde Psychiatrische behandeling, de inrichting direct…

Stel, je bent vergane glorie, een ingezakte taart En je vindt jezelf nog heel wat waard Hautain en arrogant doe je dan mee Aan zo´n dom kookprogramma op tv Een verkapt soort modellenquiz Je moet dan kunnen koken en ook nog eens slim zijn als toekomstige miss Daar doen ook domme blondjes mee Die koken smurrie, gruwelsoep Ontdekken zelfs de spruitenpaté…

Een zee zal altijd stromen, met wisselend getij een vuur zal altijd branden, de wind maakt het zo vrij! Maar winden kunnen keren, en vuur geblust door water. en daarom blijf ik hopen, voor nu en ook voor later. dat het zal overwinnen, respect weer hoogtij viert wanneer de mens een mens, met naastenliefde siert!…

Het sneeuwt Het sneeuwt Een prachtig beeld Wat vlokjes hier Wat vlokjes daar Op ieder strookje Als in een sprookje Een zacht tapijt van sneeuwpophaar Zeg Sneeuwwitje Meid, waar zit je? Met je mooie bleke huid Laat je toch zien Want heel misschien Kom ik je halen Neem ik je uit Dan gaan we sleeen Alleen wij tweeen Samen op de grote…

Vele kleine stapjes vormen een lange wandel maar een lange wandel garandeert nog geen grote stap…

Communicatie langs de lijn die tè snel voorbij raast doch met reden, secuur geëxposeerd alsof men iets lijkt te willen zeggen…

Niets meer te zeggen hebben is praten zonder woorden is met lege ogen en een niets ziende blik in de ruimte staren. Niets meer te zeggen hebben geeft van die dode stiltes nooit doorbroken door een enthousiaste opmerking of lach. Niets meer te zeggen en dus is het oorverdovend stil want er valt niets meer te zeggen!…

het witte leven sluiert de roestige gespen in een tijdelijk blauwdruk, maat ongeëvenaard grote stappen geen vooruitgang in een wens die ik niet mag hopen ligt de hemel uitgespreid op straat, maatje tweeduizend tien de aarde warmt, het vriespunt lijkt hoger te liggen de koorts zet trage stappen op het weke water bleke gezichten,…

een nieuwe dag, een nieuw jaar en een nieuw decennium, ze komen ons tegemoet, waarom is dan mijn gemoed niet blijer; de zon straalt, restjes sneeuw blinken nog na, het ziet er zo schoongewassen uit; is het omdat toch al weer blijkt dat er mensen zijn die het voor de ander willen verpesten en geen benul willen hebben van wat ze aanrichten…

de mensheid struikelt gekneveld over de drempel met veel te grote klauwen en rood doorlopen ogen klampen we ons vast aan het nieuwe jaar kruitdampen verwaaien wat rest blijft liggen…

Is de champagne vanavond weer net zo bruisend als bij het begin van het jaar tweeduizend? Het jaar waarin een concorde een vlucht maakte Een erg korte Omdat hij naar anderhalve minuut op een hotel neerstortte Over vliegtuigen gesproken Nog nooit hebben we New York zo zien roken als op “nine eleven” in tweeduizend één De stad leek wel…

Opnieuw spoedt men zich Naar de winkels En graait van alles Bij elkaar De karren zijn weer Volgeladen En ieder jaar Vind ik dit raar... Het gaat zo slecht In Nederland en Wat gaat het slecht Als ik dit zie Geen gebrek Alles voorhanden Het lijkt echt op een Vreet-orgie...…

meneer van dalen mag dan wel de macht verheffen tot ultiem genoegen vermenigvuldigen wat hij ten koste van ons heeft vergaard van delen zegt hij geen verstand te hebben, weet meer van trekken van een wortel als hem dat een maal bespaart hij weet van één en één niets meer te maken dan een verlopen optelsom de kosten van gelukkig samenzijn…

Maar, bedacht ik, ik ben net zo dakloos als jij, net zo vervuild en hongerig met de meest afstotelijke zweren op mijn vermoeide gelaat, ik heb ook niet echt het middel om mijn hier-zijn te kalmeren, een plek om mijn vervreemding in te helen, laat ook mij maar ronddolen op de straten van kwetsbaarheid en dreiging, immers, ook de dromen van een…

zonder één woord te spreken sprak hij maar zei niets over zijn tong die werd uitgerukt…

gespannen spierbundels ogen geconcentreerd op de plaaaats stilte klaaaar afwachting een schot krachtsexplosie nog een schot onbegrip gerochel bloed zij vielen in het startschot al over de eindstreep…

Er was geen lawaai in de stilte enkel voetstappen van leegte en een eenzaam hart in de nacht U hoorde weer stemmen daar kon U niet tegen maar ik laat me niet temmen wil blijven bewegen moet hier kunnen lopen zoals twee hoog ook doet maar U mag blijven hopen misschien doet U dat goed.…