6043 resultaten.
tot op een dag
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
805 stilte
was lucht, was morgen
en avondregen
werd zee in het openvouwen
van flarden mist
ik tastte naar duinen
en ouderdom
terwijl mijn navelstreng
onder stenen kroop
samen met het meisje van zes
en niemand zei nee…
HET TERUGTREKKEN
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
470 Met herfst en licht
trek ik me terug
in m'n diepste wezen
Laten ze nu
m'n gedicht
eens lezen
Een streep licht
in het bestaan?
Een roodgeel blad
aan de eikeboom?
Achter elk woord
een stille droom
Langzaam op weg
die te vervullen.…
Plaza della Pietà
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
685 ik tracht met mijn scherven,
op de Plaza della Pietà,
sprakeloos,
weer heelheid te verwerven
wanneer ik oog in oog sta
met de fontein
waarvan de stralen
huilend de leegte erven,
van de val verhalen
en druppels uiteenspatten
op reeds uitgesleten groeven
van de marmeren Moeder,
zodat ze verpletterend
een verlies vertalen
ik zoek…
adem mij de zee
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
1.030 ik zag
hoe jij speelde
en ik bleef geloven
jonge meeuwen en het licht
werden opgetild
tussen handen
en je mond, zo mooi
om te zien
-slaap maar, liefje-
ik wilde blijven
om alles te begrijpen
huilde en lachte
om blauwe gedichten
zoals ‘in morgen’
het woord werd wind en vogels
wisten wolken
-slaap maar, liefje-…
zelfstandig ondernemer
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.328 hé dood
wie denk je wel dat je bent
arrogante hollegeest
jij bepaalt mijn tijd niet
ik ga optimaal leven en feesten
rot zélf op met je ogenblik
roken zal ik..vreten en zuipen
gewoon eigen baas…
die zachte kleur
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
809 het beeld
- jij bent van licht -
breekt tijd open
in eeuwige
seconden
waaraan een drenkeling
zich vasthoudt in regen
en storm
zoals een witte lelie
in onrustige dagen die de klaarheid
van het water zoekt in deze vreemde wereld
ik hoor nog steeds je stem, aarzelend
bewegend toen ik de aarde wist
dichtbij duisternis en zware…
Windmolengevecht
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
637 Als een Donna Quichotte
tegen vele windmolens
bevecht zij de gedachten
waarin ze is verstrikt
van zwart en wit
zonder nuances
altijd eindigend
in somber grijs
uitslag
vooralsnog
onbeslist…
ongewild
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
736 niet alles
kan gedragen worden
door woorden
daglicht bijvoorbeeld
of het ontkomen aan de nacht
sterren traag als liefde
binnensmonds
die ene lente
al te vaak herdacht
van jou, van mij
een andere wereld
niets toont aan dat ik besta
als woord of zin, in
bloed verdund
waarom sterf ik dan
ongewild…
verpakt in plastic folie
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
675 hij draait
de dag naar buiten
en herbegint zijn daad
haastig zonder groet
hij denkt soms wel
aan vrouw en kind
of aan iets nieuws
iets anders
zomaar, op een ochtend
wanneer zijn woorden
hem leeg voorbij
gaan
of wanneer het bijna avond is
en de weerhanen hem
gunstig staan
er wordt gezwegen
in de rechterhand
naar voor…
houtlijn
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
528 mensen roepen wel eens
we kennen je
niet
alsof ze maar één oor hebben
wanneer ze het wisselen van wind
in koude bomen
hangen
misschien ben ik wel niet
die ik had willen zijn
of moeten
of wennen zij nooit
aan mijn sterven terwijl alles
maar voorbij gaat
in opwaaiend zand en nachten
die ik wakker lig
in het weten
dat ik slechts…
Bevreesde overgave
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
603 mijn lijf schuift schurend
langs de bast van de eik
vingers krabben traag de
nagels zwart
tot scheuren toe bereid
als ik door het dragen zijg,
naar overgave neig
voir la mort en face;
tussen hemel en aarde
gevangen in een grijze waas
met een loodzwaar hart
voel ik me te zwak
weerstand te bieden
aan deze omvangrijke
dijk van houten…
het landschap van de maanvogel
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
717 een vogel vloog
voorbij lente en zomer
kleefde stilte
aan het raam
en ik dacht nog, zing
zing de dag, zing je gave
nu het nog kan
in een brede schaduw van het gras
en de ingevlochten, vele
dromen
maar de nacht moest zo verlopen
en mijn woorden waren traag
ach, deze koude
deze vroege, kale koude
er lag al sneeuw op de maan…
Tonnus Oosterhoff
gedicht
2.1 met 59 stemmen
16.862 'Je bent zo integer, zo bescheiden.'
'Voor mijn plezier!'
Het is een genoegen
Tonnus Oosterhoff te zijn.
'Ik zou het ook wel willen.'
Jawel, maar dat gaat niet!
Dat gaat niet.
----------------------------
uit: 'Hersenmutor', 2005.…
liefde in zwart
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
840 je was hongerig
overdag
bij de haard
en in het gras
om wat je later
zo oud als de wereld
niet zei
voor allen die het zagen
ging de tijd telkens terug
naar het begin en het wuiven
ik verwachtte je hand, geloofwaardig
tot ik de koude en houterige knieën
verzweeg, blinde ogen en hoe
het sneeuwde tegen mijn wang
weet je nog…
Gezicht gedicht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.119 Een gezicht
is als een gedicht
met een eigen karakter en een plot
Soms kijkt een gezicht
als een kaars zonder licht
soms als een vol passie, vol van genot…
Wolkenkind
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
823 Dans op de wolken mijn kind
met je door klanken wapperende handen
eeuwig draaiend door het oneindige
van het eigen immer mobiele wezen.
Ingesloten in een rondedans
van beweging, neuriënd
op golven van geluid
met de naar binnen gekeerde
glimlach, grijnzend van geluk.
Dans maar mijn kind
naar je eigen wolkenwereld,
waar niemand je raken…
de laagste maanstand
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
649 de nacht was mijn
vijand
wanneer hij 's nachts
bewoog door het verboden
gesloten raam
onder de maan
kon ik niet komen
toch niet voor eeuwig
en als ze nauwelijks zichtbaar verscheen
zorgde hij wel voor de schaduwen
die, nooit verontschuldigend,
binnendrongen
alsof zonden nooit
gestalten kregen, zelfs niet
in zijn hoofd…
uitweg
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.205 Mijn hart vol met tranen
een hoofd helemaal vol
Ik moet me een weg banen
uit dit diep vossenhol
Waar ik elke gang van ken
alle, behalve de gang naar boven
Want die loop ik niet, ik ren...
Ik wil mezelf ditmaal beloven
dat ik elke steen zal keren
Bij elke zandstorm stil blijf staan
Zodat ik ditmaal wèl zal leren
hoe ik mij een stevige weg…
krankzinnig
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
729 ik zal nooit méér zijn
dan de kou uit bomen
van winter
wanneer het vonnis
zich laat herhalen
onbesproken
in ieder wankelend
antwoord
omdat men weet
dat ik mijn waanzin
bevestig
in het braken van schimmen
net onder mijn huid
waar ik hen voed
met broze gedaantes
en zwartgeleende tijd
eenmaal in mijn droom
weten…
Innerlijke groeispurt
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.105 Mijn diepste diepe innerlijk
verrijkt zich met de dag
Ik ben er heel erg dankbaar voor
dat ik zo groeien mag
Probeer zo goed als mogelijk
er te zijn voor mijn medemens
En hopelijk wordt het gewaardeerd
dat is uiteindelijk mijn enige wens
Als ik er op een dag niet meer ben
en de herinnering slechts resteert
Dan kan ik zeggen dat ik tenminste…
het geluid van heimwee
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
749 nooit meer, m ’n lief
zal je nog gedichten in mijn ogen
lezen
woorden
en een nieuwe dag
een avond die nog eenmaal naar je toe
zou keren
op hol geslagen is de stilte
het ongeboren kind, midden op
de weg
gekromd, het schrijven
naar het licht
de aura die als een vlinder
door de kamer
speelde
wij hebben geschreven, m ’n…
het sterven beminnen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
868 als het jaar zijn einde nadert
verblijf ik wat dieper vanbinnen
de hemel duikt dan
ongevraagd in mijn ziel
alsof ik het sterven,
haast gedwongen
moet leren beminnen
het hangend grijs
dringt zich door mijn huid
om de maakbaarheid te vertragen
en de winterslaap te verkiezen
tot mijn allerlaatste bruid
als hoop verder reikt dan het…
Over de wind
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
764 Zij droomt de witte droom
van licht begrijpende kilte
een troosteloze roep
in een omarmende stilte.
Zij breekt het water
tot een woordeloze kring
gedachten vormt.
Zij ligt onder de maan
een bleke herinnering
in een laatste avondvlucht.
De nacht laat het
lege nest
los.…
prijzenslag
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
891 rennen voor het leven
op schaal van dooierdood
gevolgd door kip zonder kop
met drie slagen om de arm
de week doormidden zagen
net doen alsof je neus bloedt
er is zo onmenselijk veel
maar god kan windeieren leggen
tijdens het luchtje-scheppen
en hongerstilte laten beven
want hij broedt de adressen uit…
Sir Patrick en de dichteres
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
823 Voor de deuren van de stamkroeg
met sigaret in mijn hand
ik zwaai – guuudenaaaacht!!! naar mijn dronken maten
hei, dichteres!- voordat je ons gaat verlaten
-kom, zeg ‘es nog één leuk vers!
dan ga ik:
The king sits in Dunfermline toun,
Drinkin' the bluid red wine
'0 whaur will I get a skeely skipper,
To sail this ship o' mine?'
En de…
de opvlieger
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.240 zingend en springend
na zwangerwaai ontplofrijk
zweven naar het plafond,daar
zwetend gelukkig bij worden
leven is een lustig damesfeest
van leuke permanentjeskrullen
als je vrouw bent of durft te zijn
en je kleinkinderen op de thee
oma, zijn kraaienpootje net als
de papagaaienziekte, en je lacht
met je rimpelmondje, nee hoor
aan die…
ultraviolet
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.106 zij zijn nooit samen uit of thuis
wel hecht verbonden door dat huis
geen mens weet of zij ouder zijn
van regenbui bij zonneschijn
als zij haar neus de deur uit steekt
de zon door de depressie breekt
zit manlief lijdzaam op zijn kont
ziet zon juist als een onweersfront
plots schuift zij steels haar man opzij
zij weet zijn bui gaat snel…
in gebreke
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
574 eigenlijk zou ik vogels moeten schilderen
en geen vlinders
in een blauwe lucht
en waarom willen ze
over water vliegen
en niet boven een veld met bloemen
waarom niet de bloemen
óp het water
en daar boven dan de vogels
die -als uit de dood herrezen-
zich zouden wreken
op de vlinders…
De nacht is blauw
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
799 In het lichtste maanlicht
zingen koele druppels een hymne.
Zinnen zijn langer dan mijn dromen.
Ik benevel ze, strekkend tot dwaze taal.
Druppels rollen van mijn tong.
Beelden dansen op mijn iris.
Ik omarm de kou
en dompel mij onder in de sneeuw
van het onbeschreven wit.…
flanel
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
704 dagenlang
spreekt stilte
in het keelgat van de dood
zonder rust
voor wie het hoort
het raam naar binnen
vogels hangen te drogen, samen
met de handen van onbezeten minnaars
winterlang dichtgenaaid
rondom weke monden
ik zit hier nog
en niets ontwaakt
of misschien ben ik vergeten
waar…