3063 resultaten.
Het buitengewone
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
460 ik heb jou de
mooiste stukjes van
mijn ziel gegeven in
de meest intrigerende
kleuren van onze
nieuwe lente
luisterend naar
buitenaardse tonen
die in universele
uitvoering ons in
hemelse odes diepte
en warmte betonen
jij hebt de rode
erupties van mijn
liefde in het nachtelijk
duister op zien spatten
in het samen voelen
van mijn…
Spoken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.147 De bronzen klok dreigt een duister uur
als zij de twaalf slagen galmend slaat
en waarschuwt tegen ‘t duivelskwaad
verpakt in het helse hemelsvuur
dat zich laaiend in het maanlicht baadt
en bloederig langs de wolken schuurt
voor het zijn gele gif naar aarde stuurt
met de zwarte bezieling van zijn haat
in het blazen nevelt salpeterzuur
zijn…
Zomernachten
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.644 Klaar
voor hoogtij en onbescheidenheid
De nacht geslonken tot een slanke maansikkel
transparant cellofaan waarin ik de uren wikkel
Zo ijl en flinterdun de overgangen
de laatste stralen kussen al het schemerlicht
van de volgende morgen en het verse vergezicht
het duister is te kort voor hartstocht en verlangen
De zomernacht waarin de dag…
Rekwisieten
gedicht
3.1 met 20 stemmen
12.377 Verleiden
deed ik niet, jij begreep het niet en
het duister personage uit de vijfde akte
zweeg. Een slechte voorspelbare voorstelling
zonder begin of eind, of het moest die schim zijn
die jou vlak voor tijd nog gulzig schaakte.
---------------------------------------------
uit: 'Aan een open raam', 2000.…
de frisse wind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
987 zijn voorbij
de knisperende sneeuw is als blubber
iedereen weer gewoon naar zijn werk
het leven is grijs monotoon en niet vrij
pijn is er of hij is er niet en niets helpt
beter dan geduld en afwachten ondertussen
stug doorgaan met werken tot de laatste dag
aan wat voor licht en idealen je zag
en wat je ook wilt doen of wilt laten
hoe duister…
waarom?
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
3.048 Herinner
een herinnering
als toekomstdroom
van perspectief
en heb intens bezielend
het meer dan heden
eeuwig lief
Zolang de zon
weer volgt de nacht
gelijk het duister
op het licht
begroet elkaar
in gaan en komen
omarm, bemin
het evenwicht
Jouw zijn in zijn
was zo vervlogen
zo dageraad
omarmt de nacht
dagend licht
dat strijkt…
Duikdiploma
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.240 En ik kon niet anders meer dan duiken
In de put waar ik me af liet slachten
door al mijn eigen duistere gedachten
die me wilden verkrachten en misbruiken
ik voelde me meer min en een kuiken
me opzadelend met ladingen vrachten
waar jij die last juist trachtte te verzachten
maar ik kon al niet anders meer dan duiken
mijn liefde verpakken tegen…
Licht
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
789 aan je ogen
Kijk naar de bomen
Die de storm hebben overleefd
Kijk naar de vogels
Die overal zijn geweest
Kijk naar jezelf
Het licht binnenin je
De stormen die je hebt getrotseerd
Je staat er nog
Met alle takken gebroken
Sta je nog steeds
Je vliegt kleine stukjes
Ook al doen je vleugels zeer
Je bent nog hier
Je kunt nog verder
Hoe duister…
woordkus
netgedicht
3.3 met 27 stemmen
2.073 als een zachte warme deken
voelt jouw liefde zo vertrouwd
alle rimpels gladgestreken
voelt mijn hart niet meer zo koud
door een handvol sterrenregen
zie ik eindelijk weer licht
is er zon na zoveel regen
is mijn blik opnieuw gericht
op het einde van het duister
daar waar jij nu op mij wacht
los van loden last en kluister
zwevend…
Libellenvleugels
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.322 vlinder bergt
Doordringend in de diepste kloof
gelijk de sterkste bundel licht
geven je woorden mij geloof
Teer trillend als libellenvleugels
zwijgend aandacht vragend
Vasthechtend als een zoete stroop
lokkend om geproefd te worden
geven je woorden hoop
Als polijstend balsem
dat zacht wonden heelt
Uitwissend al wat griefde
in het duister…
Vallei van eenzaamheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 iets om eenzaamheid
te verklaren, een deksel
of een brug voor de kloof
dan had ze een kans gehad
om uit de eenzame vallei
te geraken
Maar alle verse sporen
van haar ongeloof
werden vernietigd
door noodlottigheid
van de meest eenzame plek
in haar geheugen
Haar vallei van eenzaamheid
Voor niets en niemand meer bereikbaar
door het duister…
schaduwvlucht
netgedicht
3.0 met 18 stemmen
1.763 Ik vond je in het weideveld
tussen broos geknakte veren
had jij je ranke hals gevleid
intens gekweld keek je me aan
en ik zag leed in het tere van
je zwart fluwelen ogen staan
Je kreet vibreerde hoge tonen
die verijlden in de levensbron
naar de einder waar de avondzon
het vallend duister leek te kronen
Nog eenmaal strekte jij je kop…
Wij dansen mijn droom uit .....
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
1.544 Blote voeten op het gras
jouw handen in de mijne
vanuit het duister naar het licht
dansen wij mijn droom uit
langs het pad naar samen
in het veld van tederheid
vinden onze handen
de vochtige bodem
van verloren eenzaamheid
op het pad naar samen
lachend wandelt zij mee
geplukte bloemen worden
door ons gevlochten en
als een krans verbonden…
Helaas .....
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.016 Uit steen gehouwen
stralen kiezelogen
in het lege niets
duistere voeten
lopen ongelijk
waar zij niet willen
maar wél moeten gaan
zelfs zicht op de horizon
biedt geen uitkomst meer
daar waar rede en onrede
met elkaar vechten
om voorrang in gedachten
slaan links en rechts,
zonder uit te kijken, af
en steken over in zinnen
onderwijl…
Tredmolens voorbij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
459 ik liet mijn
donkere stappen gaan
bleef zelf staan
in onthutsend duister
de tredmolens voorbij
voelde vrij van
dwangmatig koersen
zonder roergangerszweep
het eerste licht
markeerde kanten
die zicht gaven op een
eindeloos verdwijnpunt
ik ervaarde diepte
in een voorheen
draaiende wereld
als een tollend plat vlak
lichtloos heeft…
de wurger
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.317 o droom, zelfs jij sprak mij ervan
onstuimig in nacht en ontij
woelde ik de droom, jij brenger van beelden
van heden en verleden
want was er geen pad in het duister
tussen bomen in stilte slechts mijn
angstig gefluister en twijfelende gang
dwaalde er geen waanzin tussen
het lover op zoek naar mijn adem
in een krankzinnige dwang
o droom…
Verloren droom
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
926 nacht
raken gesproken zinnen zoek
ijlend wil ik dromen ontsluiten
nogmaals in een roes verdrinken
Jouw ogen zet ik uit mijn hoofd
vlij ze voor even naast mij neer
smoor jouw blikken met mijn kussen
sloop immer voortrazende hoop
De angst om wéér te verliezen
verdringt elke rede van denken
het licht van de opkomende zon
verdrijft diep duistere…
Niet meer weten
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.189 De roep van de golven
het duister van de nacht
verdringen gedachten
ik voel een woeste kracht
Nietsontziend stamp ik door
mijn stappen happen zand
zelfs de scherpste schelp
ram ik pijnloos aan de kant
Het diepe verlangen
naar het eindige trekt
ontsluit het zilte zeepad
laat voeten bodemloos
Tranen ebben niet weg
stromen als een vloedgolf…
Vangnet .....
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.237 Dans duister dans,
waar lichte voeten net
de grond niet raken
en ijle lucht kou opvangt,
schenk ik jou mijn lach
pluk ooit verloren zinnen
uit verdwaalde lucht,
zucht uren naar morgen,
blaas wolkjes naar onze tijd
samen klimmen we hoger,
tot onder de regenboog,
daar waar gekleurde letters
liefde dichten, schrijven
veren hemelsblauw…
Mijn gedachten...
hartenkreet
3.3 met 22 stemmen
1.928 Mijn gedachten dwalen af…
Af naar mijn wereld…
Waar alles perfect is…
Waar ik vrij ben…
Waar ik kan leven als mezelf…
Mijn gedachten dwalen af…
Af naar vliegen…
Vliegen door het duister en het licht…
Op naar vrijheid…
Waar ik durf heb om te doen en te laten wat ik wil…
Mijn gedachten dwalen af…
Af naar mijn vrijheid…
Die ik nooit zal…
donkere wereld
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.019 Ik besef dat ik niet meer
gered kan worden
zie geen licht meer
opgeslokt in het duister
leef ik alleen verder
in mijn donkere wereld…
Rits dicht
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
810 Kom maar
dan vouw ik
jouw angst dubbel
scheur het doormidden
en deel leven
wanneer jij het dan
in dat donkere jack
stopt en jouw handen
gestoken in de zakken
het duister zoeken
misschien, ja heel
misschien vind je
daar dan diep verborgen
nieuwe hoop zonder
dat de rits pijn
buitensluit
ik wandel even
met je mee en
geef je…
liefde is
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.022 toch was het liefde toen ik jou
eerst mijn boze rug toekeerde
onmacht verpakt in woede
om de tranen te verbloemen
de nacht die voorbij ging zonder
slaap en in het duister dat geen
bescherming bood tegen de kou
die ons bed beheerste die uren
het rood van de zonsopkomst
bood slechts letterlijk verlichting
voor een pijnlijk weerzien daarna…
Mijn rug op, min 10
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.008 Wanneer ik mij omdraai
en wegloop wandelt er
dan een grijns over jouw
gezicht of draai je
gewoon het licht uit
zodat alleen het duister
jouw grimas kan zien
zoek jij dan op de tast
de afstandsbediening en
zap je even langs die
jaren waarvan de scherpte,
de kleuren en het geluid
niet afgesteld hoefden
te worden omdat het klopte…
Nieuwjaar
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.020 het oude
alweer een jaar voorbij
Ondanks winter, sneeuw en koude
schijnt de zon binnenin mij
Dit jaar mocht ik jou tegenkomen
zo onverwacht op mijn pad
Het antwoord op mijn dromen
ben jij mijn lieve schat
Het nieuwe jaar, een nieuwe start
ook al ben je ver van mij
jouw zon schijnt altijd in mijn hart
En dat maakt me zo blij
Het duister…
IJzeren poort
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
888 Ergens bij mij in de laan
Staat een ijzeren poort
Mensen lopen voort
Maar ik blijf daar altijd staan
Als ik door de koude staven
Behoedzaam kijk of luister
Is het daar zo stil en duister
Alsof het leven ligt begraven
Ander loof groeit achter ‘t ijzer
En de wind blaast harder aan je hand
Als je hem doorsteekt naar die kant
Bovendien is…
Najaar
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
814 Laten we nog één keer de sintels van het licht
met onze adem doen ontwaken
dan vouwen we het duister dicht
terwijl we met een laatste blik de horizon aanraken.…
Gevangenis
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.563 Kapot
In brand gestoken
Mijn hart verdort
In duizend stukken gebroken
Verteerd
Zwart gekleurd
Mijn ziel weggerot
Door gevoelens verscheurd
Leeg
Langzaam vergaan
Mijn lichaam overgebleven
Alleen ´t lege omhulsel zal blijven bestaan
Alleen
Niemand om me heen
Mijn leven verlaten
Tot ik uiteindelijk in ´t duister verdween
Verdoemd…
Lentelicht
netgedicht
4.9 met 26 stemmen
409 ik zag
witte handen
waarvan de
lange vingers
behoedzaam
gordijnen open
schoven langs
zingende rails
een been
dat steevast
gehuld was in
een onbestendige
kleur rok die nu
de gok waagde
om eindelijk
lentelicht te dragen
zo oplichtend
werd de scene
compleet die
in slow motion
bij half duister
zonder woorden
even bedreigend…
Mijn licht bewolkt leven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
532 ik heb wolken
altijd bedacht
hun nevelig
ijle waterpracht
bevat al mijn dromen
zij kleuren
mijn stemming
wispelturen het
gevoel van alledag
duisteren de nacht
ook jouw gezicht
in het wit-roze licht
van opkomende zon
met de ontwapenende
lach van ontwaken
samen gaan we
de ochtend maken
oplossend in blauw
koesterende warmte
omdat…