43196 resultaten.
Vertel alles
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
466 Was je dag beperkt of juist zwierig
Of vind je deze vraag onbeleefd
Maar toch, vertel eens…
Ik ben in jou geïnteresseerd
Misschien ben je het met mij oneens
Maar toch… heb ik door vragen alleen geleerd
Vertel eens, hoe jij werkelijk over mij denkt
En zeg mij oprecht de waarheid
Wees niet bang dat je mij krenkt
Heus ik geef je alle vrijheid…
Ik droomde
gedicht
5.0 met 2 stemmen
4.405 Ik droomde over een man
die een nachtmerrie kreeg in een
concentratiekamp. Hij ontwaakte,
stond op en ging naar buiten; er brandde licht in
nog maar één barak
hij klopte
op de deur, opende die. Onder een lamp zaten
kaartende bewakers tegen wie hij zei:
ik ben zo bang.
's Ochtends probeerde ik me voor te stellen
hoe ze keken. Ik kwam…
B. En nummers ontelbaar, initialen onbekend
gedicht
4.5 met 2 stemmen
3.296 Een bergbeek in Noorwegen, eind
jaren zeventig, een verrekijker voor
vogels en buren, maar opeens
was daar mijn vader poedelend.
Zijn naaktheid nieuw, zo ook zijn
plezier, onbewust van spionage
genoot hij van zon en water, een moment
geen chauffeur of kostwinner zijn.
Ik schrok van mijn schrik, van mijn ogen
niet af kunnen houden, de kijker…
Scène
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.560 Voor Anneke
Ze zien ons aankomen over de pier.
Twee verrukte eenden door de zon beschenen
lekker kwaken hier.
Verder duiken en tegendraads de wind in.
Dan: wolvenschrik!
Wolvenschrik!
Wel iedereen is een dier.
----------------------
uit: 'Vonkt', 2017.…
Omfloerste lichaamstaal
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
526 je oogt westers
toch sluieren je ogen
mediterrane kleuren
lach jij de
temperamentvolle
luidruchtige emoties
spreekt jouw
omfloerste lichaamstaal
haar terughoudendheid
jij bent een bloem
die nog volop moet bloeien
de moederplant zal ontgroeien
in een onafhankelijk bestaan
want er is geen man
die jou de weg zal wijzen
zijn paden…
Zonder regels en gebed
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
529 eerste wind
het zand laat spelen
in de opgaande zon
de keuze is aan mij
toch zal ik mijn hoofddoek
niet daar laten als ik het
vertrouwde huis verlaat
alleen hij mag mij zien
in mijn natuurlijke staat
ik ken mijn plichten
tegenover hem hij regelt
alle zaken buiten ik voed
de kinderen op zij worden
naar ik hoop mijn trots
echte vrijheid…
Toevalligheden in april
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
428 Ik ken u van de Oosterse filosofie
woon in dezelfde straat als het café
De Stamboom en ik hoop u vaker
hier te zien, want ik heb mij
met uw woorden geamuseerd
glimlach rimpels dieper geworden
rondom de ogen en de mond
Zij beroeren eerst mijn vel, daarna
mijn diepere gevoelens onder
de opper- en lederhuid en zij
vleien…
De creatieven
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
464 ik zag kleuren tunnelen
van een verre zon
zij spiraalde warmte van
waaruit het ooit begon
haar koestering
schreef tekens met
een vlagende wind in de
liedmelodie van een kind
vol verbazing
herkende ik refreinen
als op het lijf geschreven
werden zij al snel de mijne
in een vreemde taal
zong diep in mij de
energie het verhaal van
ontstaan…
Tenten opslaan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 Reizen
je thuis en tuin
verlaten
vrienden, 'maten'
Door steden, langs dorpjes
en via onbekende gaten
waar je niet...
dood wil worden gevonden
Reizen...
en onderweg
je tenten opslaan
op 'n paradijselijke plek
goed bevonden
voor 'n verblijf
van een of meer nachten
door 'n zakkende zon beschenen.…
'n brug slaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
508 Je wilt de oever
verbinden
mét de andere wal
De woorden
uit andersmans mond
willen verstaan
Niet 'kapot'
van een snoever
van brutale zelfingenomenheid
Strijd...
ga je uit de weg
want verbindt niet
Kom over de brug
m'n armen
gespreid.…
Alleen.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
507 Wij lopen
lopen alleen
op eigen benen
Lopen wij
op onze handen?
dan zien we...
de wereld
op z'n kop
als dat niet
al dagelijks gebeurt
als we
op eigen benen lopen.…
Het strand
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
518 Vrijheid, het geeft je
zoveel.
De zee, enerverend
voor mens
en dier.
Natuurlijk moet je blijven oppassen,
want zij blijft toch… verraderlijk.…
Rotterdam - open stad
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Gepantserde stad
Zo komt het over
Met al dat staal en glas
De ‘vernieuwende’ architectuur
We staan hoog tegenwoordig
Op de goeie lijstjes
Hollywoodsterren die ons aanprijzen
Hippe stad hoor
We gaan Amsterdam achterna
Het wordt nog eens wat
Oud Rotterdam was keiharde humor
op de man
Maar met zelfspot
Niet verfijnd
Soms grof
Maar werkend…
Ode in de ochtend
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
436 Laat de woensdag nu maar komen
haar jurk van dinsdag als pyjama
Vandaag wordt het helder blauw
Bij het douchen spoelt zij af
de zonden van gisteren en haar
goede en slechte daden
Er zijn nieuwe in de maak
maak je dus geen zorgen, eens
wacht een eeuwigheid van tijd…
Belofte?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
627 Een rozentuin?
ik heb het je
niet beloofd
Wel de liefde
die niet leek
te verwelken
Werkelijk elke dag
werd ik
van m'n zinnen ontroofd
Dwaalde en doolde
rond
als 'n kip zonder kop
Maar die tuin
jou...
beloven?
Je zou
het zelf
niet geloven, liefste.…
Minnespel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Ik zag
2 vlinders
in hun minnespel
Geen oog
voor mij, gezeten
aan de buitentafel
Ik zag
hun getekende huid
warempel, kreeg er kippenvel
De een leek
me echt geen del
de ander: heer
Ik was getuige
van geslachtelijk verkeer
in m'n achtertuin.…
Mond gesloten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
698 Het verzwijgen van het kriebelen
in het merg, het fluisteren van goden
geruststellend wreed, de toekomst wetend
volmaakt als een cirkel met licht
van een bloedrode maan
Troost vinden in de zekerheid dat er
een einde komt aan elke droom
elk leven en de weg ernaar toe
Het belangrijkste is, lichaam loslaten
blijf bij je standpunt en zweef…
Eigen weg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
791 We kiezen
onze eigen weg
recht of met bochten
We zijn
onbekend, soms
met wat we zochten
We schrikken
terug bij kruising
scherpe bochten
Dé weg
voert ons
naar schone oorden
door zon beschenen
kilte en kou
buitengesloten
Te gek
voor woorden.…
Vlindereren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 Vlindereren...
is je
op 't lijf geschreven
Jij schrijft
het nu
en het verleden
op elke bloem
die steel
met aarde bindt
Je maakt
een lint
van capriolen
De lucht
lijkt, door je dagtocht,
blauwer
Het is dat
wat me
in zomers zint.…
Ogen van de ziel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
518 het grijs
jaagt voort
met een
schorre kreet
een witte
flits die
stralend blauw
vergeet
zwart
gesnaveld
bevleugelt
hij het ruim
een projectiel
dat overleeft
geleid door
ogen van de ziel
wil melker
10/01/2019
www.wilmelkerrafels.deds.nl…
Bevrijd
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
627 we dreven op
dezelfde wind
heel even voelden
wij ons nog een kind
onbekommerd
naar de zon
aarde groenig blauw
diep onder ons
jij hebt nu
alles losgelaten
eindelijk kun jij
zonder zorgen praten
lachen en
genieten van bestaan
al is het in die andere
vorm al gedaan
geen belemmeringen
of zwaarwegende zaken
in deze nieuwe entiteit…
Geen lucht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
617 adem
kwam binnen
maar gaf mij
geen lucht
ik paniekte
in nog dieper
en sneller zuchten
zonder soelaas
alleen in
ontspanning
bleef ik mijn
angsten de baas
voelde
mijn hart
als een bonk
zonder kracht
wist van
lekkages
dotteren stands
en defibrilleren
ook dat als dit
voorbij zou gaan
ik het leven opnieuw
mocht proberen…
Het licht schijnt in de duisternis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Expats, gastarbeiders, mensen
die geen kant op kunnen en blijven
dromen van een vrij leven
als herders en veeheren
in een eigen land
van grazige weiden, melk en honing
de oude belofte
De jonge mannen verlangen
naar de mooie meisjes
van het noorden
terwijl zij hier het werk doen
in de delta, waar ze zich thuis voelen
in de verhalen…
ochtend pauzering
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
672 in het waarom de wolken
drijven, de aarde nat van
het nachtelijk verschijnen
tuur ik versmalt naar de
woorden die voor me opdoemen
zoals de mist van staar
zich opnieuw lenst naar
het werkelijk ervaren
mede-dichters, velerlei namen
samen op weg, zoals het tuig
het zeil en mast gebeuren het roer
beminnen naar de vrijheid die we
dán toch…
vasthoudend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 ‘k zou zo graag
over iets anders schrijven
iets van tijden geleden
toen we onbezonnen deden
zomaar handen schudden
kennis maken,
in liefde aanraken
‘k zou zo graag het woord niet kennen
de beelden evenmin
‘k heb zo’n onbedwingbaar zin
om net te doen als toen
je zomaar om je hals te vliegen
‘t zou toch zomaar kunnen...…
Leven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
412 Klim nu maar uit je eigen kerker van bestaan
De mei maand geeft tijd om er bij stil te staan.
De ondeugd komt vanzelf wel voort
Die heeft zich zelden aan iets gestoord
Echter deugd mag worden aangespoord
Voor wie er nog nooit van heeft gehoord.…
Hippie voor altijd...?
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
431 Ik voel mij alleen...
verdwaalt en verloren, want
mijn hippie queen "Kat"
verfoeit plots lang haar, en heeft...
die volle poes geschoren!…
Ochtendstond
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
400 De zee was rustig, maar
gaf me toch zo veel
vrijheid.
Mooi is de Westlandse
kust.
Ik hoopte een zeehond
te spotten,
maar waarschijnlijk
waren ze nog in alle rust.
Een prachtige wandeling
liep op zijn einde,
en met een goed gevoel
ging ik aan mijn
verdiende kopje koffie.…
Mijzelf gebleven
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
722 Overleven, onbegrepen, ooit leven, overwegen, nooit gekregen, gewoon verlegen, heeft gebleken.
Nooit zal ik vergeten, als ik toen had geweten, nu zit ik mijzelf op te vreten, over wat jullie mij aandeden.
Nu dagelijks niet tevreden en dat is niet zonder reden.
Het komt door mijn verleden en al de jaren die ik heb gestreden.
Ze maakte mij verbeten…
Keus in tienklank
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
606 Baby’s maakt het nog helemaal niet uit
dat het leven al voor hen is bepaald
wat hun aandeel zal worden in de buit
en wie ooit het gulzig gelag betaalt
opgroeiend zullen ze kunnen kiezen
of ze binnen lijntjes kleuren blijven
zonder zichzelf daarbij te verliezen
in vermoedelijke vrij misdrijven
als hun regenboog vanbinnen verkleurt
alles blijft…