265 resultaten.
Cees
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Achteraf was het waanzin
Of wijsheid
Alleen dit bestaan en de zin
Ben je bereid
Om net zoals Jim
De realiteit te verleggen
De zin
Om de waarheid te verkennen
Er zijn geen complottheorieën
Eerlijke verkiezingen
Afgeleid door simpele fouten
Niet iedere schilder kan houten
Valt het publiek wat tegen
En de elite blinkt er vooral…
Mest van schrijvers
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
696 De kostelijke spijzen die u verteert,
veranderen in drollen.
Verteerd worden en verteren.
Uw lijf en leden zullen eens vergaan.
Stof tot stof. As tot as.
Als mest zult u wederkeren.
Uit mest bent u ontstaan.
Verteerbare schrijvers hebben gewoon geluk.
Wat zij schrijven en lezers willen lezen,
blijft onsterfelijk bestaan.…
Ornithofilie
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 Vogels zijn prachtig mooi,
om te zien en om te horen.
Luister goed wanneer ze liedjes zingen,
zonder te hoeven componeren.
Zonder perfekt te moeten zijn.
Het liefst zie ik vrije vogels vliegen.
Zonder zenders. Zonder ringen.
Goddelijk prachtig zijn vogels.
Je mag van ganser harte van ze houden,
zonder etiketten te hoeven plakken.
Zonder…
Zoals een blad
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
515 Toen je dreigde weg te gaan
maakte ik foto's van blaad'ren
die geel, rood verkleurd, dreigden te vallen
en zoals jij nog telkens een laatste wandeling wou
zo nam ik het blad nog één laatste keer,
voordat het afvallen zou
En nu dat je lichaam verteert,
zoals ook het blad is verdwenen
er nieuwe lentes en zomers verschenen
zo dienden zich…
Veenmos (Sphagnum)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
434 zou je denken
dat het veenmos
met het hoogveen
verdwenen was ?
niks hoor
in mijn tuin
verdringt het
soms het gras
een hechte kluwen
verend grijsgroen
de maaimachine
loopt erin vast
die taaie rakker
meters hoog opgetast
hield het water vast
en ook de mensen
die erin wegzonken
verdronken
in het veenmoeras
veenlijken
die we bekijken…
Zonnedauw (Drosera)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 in haar vakanntie deed ze
Sellingerbeetse
aan
niets te beleven
waar ze om kon geven
maar ze zag wel
zonnedauw
zeldzaam plantje vond
in arme heidegrond
weinig te eten
verricht mirakels
met kleverige tentakels
insecten plakken
die ze kan pakken
en verteren
zonnedauw
verraderlijk
kom maar gauw
verleidelijk
die mooie naam
dadelijk…
Twijfelen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
696 Hoe ouder ik mag worden.
Hoe meer ik twijfel.
Hoe meer ik weet.
Hoe meer ik hoor.
Hoe meer ik zie.
Uilen weten wat vliegen is.
Ze vliegen.
Uilen weten wat horen is.
Uilen weten wat zien is.
Ze horen en zien.
Uilen zijn wijs.
Mensen die weten wat denken is
weten niet hoe ze leven moeten.
Twijfelen kunnen mensen wel.
Wijzer zijn wij…
Stofwisseling
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
663 Hoe gedachten gedichten worden,
weet uw slaperige dichter niet.
Dat gedachten dichters wakker maken,
in het midden van de nacht, is erg.
Dichters hebben nachtrust nodig.
Dichters mogen pas weer slapen gaan
nadat ze stof tot denken kregen.
Van wie?
Nadat die stof werd opgeschreven.
Nadat het gedicht is klaargekomen
en de ontwaakte dichter…
Kiezelwier
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
449 is een microscopisch
ééncellig dier
in zout en zoet water
leeft het hier
als een heel klein mosseltje
doet het dier
zijn schelp op een kier
om voedsel
uit het water
te filteren
diatomie
is een andere naam
voor kiezelwier
is het water schoon
zoals de Beetserplas
dan vermeerderen
kiezelwieren zich ras
tot zulke aantallen dat
wij ze zien…
Zonnebloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
510 bij Blijham
zag ik ze staan
toen ik langskwam
Lutjeloosterweg
hoek Nummerlaan
die boer heeft er
aardigheid aan
akker en bermen vol
zonnebloemen
en een overvloed
aan wilde bloemen, planten
een paradijs
dat het goed doet
bij de vlinders, insecten
die stierven, verrekten
door bestrijdingsmiddel
dat menige andere boer
zo nodig gebruiken…
Dikke eik/linde
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
476 de dikke eik
aan de Dikke Eikweg
Ellersinghuizen
is weg
in de 17de eeuw gepoot
werd hij zo groot
dat 4 man armen gespreid
hem konden omvatten zo wijd
maar hij ging dood
is in 1975 gekapt
dan toch maar
de grens over
in Heede, daar
aan de Hauptstrasse
staat een linde
van 1000 jaar
die je met 4 man
lang niet omvatten kan
die fier overeind…
Appels en peren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Het is bijna niet te geloven
maar toch is het waar.
Wat eens een appelpitje was
werd een bloeiende appelaar.
Een appelaar voedt appels
die we achteloos consumeren.
Zo gaat dat ook met perelaers.
Ook peren zijn niet te geloven.
Toch zijn peren wonderwaar.…
Een zijden draad
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Spinnen kunnen bruggen slaan.
Tot wel vijfentwintig meter lang.
Ze lopen over sterke zijden draden.
Wij mensen zijn daartoe niet in staat.
Wij zijn weer goed in hoge muren bouwen.
Ook kunnen we virtuele webben maken.
Mensen laten de mensheid hangen.
Aan een zwakke zijden draad.…
Herfst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
523 Herfst komt eraan
kleurige bloemen staan
kijken mij wanhopig aan
op het punt te verwelken
zie je mij niet staan
trek ik je niet aan
met mijn lonkende ogen
kijk ik elke
dag je aan
die maar niet vermogen
je uit het lood te slaan.
Het is haast gedaan
je laatste kans
de tijd van gaan
kom wees die vlinder
die ik betover
met mijn ogen verover…
Winners en losers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 Een panda is een luie loser.
Knaagdieren zijn winners.
En wat is de mens?
Mensen hebben wijze psychiaters nodig
om rechtop te kunnen blijven staan.
Vooral wie er een zwaar hoofd in hebben.
De dichter is zojuist door zijn rug gegaan
en kan alleen nog liggend dichten.…
Ransuil
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
587 met zijn alziend oog
vliegt niet hoog
trage vleugelslag
ziet nacht en dag
wat zich verroert
jaagt het, voert
zijn uilskuikens
die zitten best
in dat kunstnest
wat de mensen
hebben opgehangen.
Ransuil spiedt
en hij ziet
kabouters overleggen
zittend op hun paddenstoel
en ze zeggen
een heleboel
in het bos
hebben ze gezien
hoe mensen…
Grasgebed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
559 Onder de waterspiegel
krioelt een gehorzel
en ik knijp het uit mijn net
marsmannetjes en bloedzuigers
geeuwen plakkerig in de mazen
en ik zie zoals een eikel
uit de voorhuid glijdt
zo ontbloten zij stekels
en zuigers en de tandwielen
die hen aandrijven
aquatische insecten
priemen een plekje
in mijn weekdier
van een hart…
nu zelfs de vos een mondkap draagt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
572 nu zelfs de vos een mondkap draagt
geen konijn zich dichterbij dan anderhalve meter waagt
reeën alleen op stille uren naast de struiken staan
vleermuizen in quarantaine zijn gegaan
vieren alleen de vogels nog feest
grote spreeuwenzwermen vallen op de struiken aan
dichtbijeen zodat de slechtvalk er geen kan slaan
lang is het buiten niet zo…
Huidmond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
671 Huidmond gesloten
Ademt niet mee met het seizoen
Valt eerloos op de grond
Laat eerder los dan was voorzien…
Vogel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 Vogel op de grond
De plek waar hij niet wezen moet
Hoort in de lucht te vliegen
Zachtjes wiegen op de wind
Nu ligt hij dood te zijn.
Gevallen in de klauwen van een kat?
Of was hij soms het vliegen zat?…
Schrijvende vissen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
568 Tussen alles en bijna niets,
in badkuipen en in oceanen,
zwemmen vissen.
Vissen die niet gezond zijn,
gaan drijven op hun rug.
Zijn, op sterven na, dood.
De dichter ligt lekker in zijn bad,
draait de kraan nog verder open.
Het water stijgt tot aan de rand.
De dichter verandert in een vis,
die heerlijk schrijven mag.
Vissen worden meestal…
NUdisme
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
550 NUdisten zijn medemensen,
die ook mededieren zijn.
Dieren die heerlijk leven,
in het NU.
Ze durven zichzelf helemaal,
in vacht of goed aangekleed,
zonder valse schaamte,
bloot te geven.…
HIER-archie
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Een hiërarchie kenmerkt,
de structuur van bomen.
Wortels met een stam.
Een stam met takken.
Takken met bladeren,
die mensen zijn.
Een hier-archie kenmerkt,
de wijsheid van planten.
Wijsheid die ons leert,
dat mensen bomen zijn,
die standvastig staan,
in een tijdloos NU.
HIER-archie ontstaat,
waar stormen razen.
Waar bomen krommen.…
Bomen van dichters
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
527 Leven, zoals oude bomen groeien.
Diep wortelen in voedende grond.
Getuige worden, zoals uilen leven.
Domweg ritselen in de stilte,
zoals bomen in parken doen.
Slimweg gelukkig worden,
samen met jonge blaadjes,
in het groen.…
levensverhaal (autobio...)
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
686 de letterzetter
drukte zijn stempel
op de stam
nieuwsgierig
vroeg ik me af
wat de tekst
zou kunnen zijn
en ging op zoek
naar een vertaler
maar helaas
ik vond er geen
doch blijft het gissen
voor elkeen…
Bomensen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 Bomensen zijn.
Sterker worden.
Zon aanbidden.
Stormen doorstaan.
Moedig verder gaan.…
Doordacht vliegen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
560 Mensen kunnen vliegen als vogels.
Sterker nog, we kunnen dat beter,
dan vogels dat doen.
Heden vliegen we overal naar toe.
Ja, we hebben veel in onze Mars.
Boven Mars vliegen we rondjes.
Mariniers dragen vliegkostuums.
Zo vliegen ze naar schepen toe.
Veren hebben ze niet nodig.
Behalve, in hun kont.
Vogels kunnen niet denken.
Dat denken…
De biologische vijver
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
506 De vijver waarin ik gisteren viel,
omdat het bruggetje glad was,
deed de kikkervisjes schrikken.
Deed de dichter beseffen,
dat hij ooit als foetus,
een kikkervisje was.
Ik schrok en kroop aan land,
omdat ik heel lang geleden,
mijn kieuwen had verloren.
Geen koudbloedige kikker,
maar wijs geworden was.
De visjes bleven in de koude vijver…
Muurbloem
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 In een café
aan de bar
zit een dar
te nippen
aan een honinglikeur
steels kijkend
naar een muurbloem
niet geheel onschuldig
zijn gedachten
gevuld met bijbedoelingen…
Ongeschreven bladeren
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
490 Durf ik door te dringen,
voorbij onzinnig denken?
Durf ik terug te keren,
naar vanwaar ik kwam?
Durf ik dwars op te stijgen,
door al mijn angsten heen?
Dwars door mijn vage vuren.
tot waar illusies reiken.
Durf ik samen te voelen.
Durf ik alleen te gaan?
Durf ik eenzaam in te zien,
dat dood niet ons einde is?
Dat sterven geen doel is…