Alle inzendingen over liefde

Het slotaccoord van een symfonie, is niet wat componisten motiveert. Wel het spelen met en van muziek. Uitslagen van voetbalwedstrijden, zijn geen heilige doelen. Wel spelen van een spel. De dood van een mensenleven, is niet waar ons leven om draait. Wel om sluiten van vrienschap. Om het dienen van de liefde. Om levenskunsten maken. Om…

Laat ontbeten, half de tafel afgeruimd omarming in de keuken Meer hoeft er niet te zijn: buik tegen buik, handen om ons heen Jij kleedt je langzaam uit en mij, vanzelf, we reiken naar liefde die er al is het gloeien en het uitstel de vervulling die er al is het grote geheim…

Een doodstille rivier Bewegingsloze paarden Ik zie jou hier En weet niet meer te aarden Een wind die scheert langs mij Heb zelfvertrouwen Heb jou altijd aan mijn zij En weet weer van je te houden Een tak in mijn gezicht Bloedrood langs mijn mond Ik ben voor jou gezwicht Hier in de morgenstond…

Ik lig in het lied, het lied van liefde en tijd – een stille uithoek.…

Een nerveus gevoel bekroop mijn hart, want ik zag hem staan. Verlegen knikte hij naar mij, waarop ik aarzelde en hem een ware glimlach gaf. Het werd liefde op het eerste gezicht en we kwamen tot een mooi gesprek waarin ook liefde ter sprake kwam. Eigenlijk ging het allemaal best wel snel, want er werd algauw gekust. Het leek…

Toen het kind buiten speelde zonder mama en papa zonder wie dan ook, zelf met een bij en de pluis van een paardenbloem ja paarden waren er ook verderop in de wei zei het hardop tegen de liefde: Wat zijn we toch veel! Verrukt om zich heen kijkend met een diepe zucht zonder verlangen naar iets dat er niet was, riep het kind met…

O lotje dotje, bij jou is het toch altijd zo fijn Ik zou haast wel elke avond, en dat onder het genot van een goed glas rode wijn daar bij jou op de Boulevard willen zijn Peterdw. Groetjes en tot spoedig!…

Ik dicht mezelf niet zoveel toe ik dicht je liever bij me. Als al mijn letters kussen waren niet één viel doelloos op de grond. Ik gaf je ook mijn laatste letter mijn laatste letter op je mond.…

Mijn hart tikte door vol warme liefde. Een roos die ik kreeg raakte mij, werd nog meer verliefd op hem als dat ik al was. Het aanraken werd bezegeld met een kus, samen in de prachtige ondergaande zon in alle stilte. De liefde waarop ik gehoopt had, kwam heel dichtbij en werd echte liefde voor altijd.…

Met ronkende motor verdronk jij mij, verdronk ik jou in liefde. Zicht op Eendenveld. Een schim van werk in de verte. Een zachte mist op het land. En jij. Bij mij. Op de achterbank.…

de lucht is onbewolkt de rode zon maakt vrolijk; de sneeuwwitte tijd door het zingen een wonder gebeurd een meisje dat het getokkel op de harp heeft gehoord de muziek in eenheid gekleurd; zachte adem zachte adem liefde die in 't hart is gelegd onstuimige paarden op de kruissprong van de wegen amazone de zegen in de tweesprong; het…

Zeg maar niets meer Laat geen woorden de ruimte tussen ons nog als trapeze overspannen Woorden die slechts het reiken vorm geven Ons samenzijn doet balanceren op een koord van zinnen Zeg maar niets meer en laat de stilte hoorbaar zijn Laat de golven breken op de oevers van mijn geest Laat lijf en leden nu rusten in het zand…

Liefde is nu ze meet niet met het verleden Liefde is tijdloos ze kent winst noch verlies Liefde is kostbaar ze doet niemand tekort Liefde is geweldloos ze tast niemand aan Liefde is vrij ze hoopt niet op later Liefde is nu…

Het eeuwige is een gedachte gevoeld of gedacht in mij – weten maar even te bestaan maar even te bezitten – weten dat zijn en hebben half leven is, en zijn en geven liefde is – mensen die ruimte geven en zoete vruchten – mensen die geven, mensen die elkaar geven te zijn…

Ooit had ik zoveel woorden die toch niet zijn gezegd - omdat ze misschien stoorden had ik ze weggelegd. Maar nu ze diep geborgen toch plots weer leven gaan maak ik me minder zorgen: ze zijn nog niet vergaan, maar als het zaad in d'aarde dat ooit wel weer ontkiemt zo bleven ze van waarde en hebben dan gediend in liefde die hen baarde…

ze rommelt met haar boodschappen rammelt aan het kettingslot propt een brood in de fietstas blaast nog even een kastanje lok voor haar ogen weg “Sta je op mij te wachten?” “Nee hoor,” zeg ik, “heb geen haast.” “Ah.” ze lacht het tongetje glibbert naar de hoek van haar lippen waar het kokkel-schuchter naar buiten steekt een knipoog na…

het licht is afgenomen net als de schaduwen van je dromen je bent eindelijk de kleine lettertjes tegen gekomen die jou vroeger met angst beloonden met jeugdige speelsheid heb jij die bestreden jn jouw lach weerklinkt een vrolijk heden ondanks mooie zomers donkeren de maanden en doet de tijd zich steeds meer gelden…

Dat de zielen schuren De huid verdwijnt elkaar aanraken in het verdwijnpunt van het licht Niet willen, slechts puur zijn Echt, ik sta aan de rand Vòòr mij vrijheid met de angst prikkend als ogen in mijn rug vanwaar ik ben gekomen De lange weg die ik ken en die ik ben veilig, in controle, comfortabel die ik zoveel jaar gelopen heb…

Mensen die gaan trouwen weten al hoe het gaat: niet vanzelf een hemel van liefde op aarde, maar wat dan? De hemel te heilig en te hoog gegrepen? Liefde een koestering? gestold in gewoonten van tijd tot tijd een fontein of het zijspan vanwaaruit we de werkelijke heiligheid zien: de poel van verandering, de heilhele poel van voeden…

Dank je wel dat je mij mijn leven teruggeven hebt Mijn toppen en mijn dalen Mijn gevoel van liefde, lijfelijkheid Mij deed trillen alle dagen Jij die alle mannen bent Die met mij deelden hun verlangen In woorden weliswaar en soms een kus Dank je wel dat ik tot leven weer kon komen inclusief de tranen en verdriet Het heeft mij iets…

Middernacht klikken mijn ogen open Camila hangt erboven en strooit een handjevol teken met de zwier van een Sint Een decemberspook dwarrelt trosjes bramen die mijn borsthaar binnenvallen en daar knetteren knapzakjes kanker of knagende knalerwten ze mijnen daar de griep en bloeien tot builen Dit is vergelding Spoot ik vanmorgen…

Je bent zoals je bent Ieder mens is van waarde, al is iedereen anders. Een ding is wel zo, ieder mens heeft een bijzonder hart, waar veel dingen in gebeuren en herinneringen worden opgeslagen. De mooiste moet je er in bewaren, dat is ook het beste voor een mens. Als mensen een vervelende reactie geven kan dat pijn en verdriet…

hij gaf zijn broeder weg voor brood; beleg met vette spijzen haar gezicht kwam voorbij; geen korreltje bleef over de rover nam het mee ze rilde en beefde; in de geplunderde boom kwam ze tevoorschijn als de late rozen uitgebloeid; haar takken gesnoeid; in een nieuw stralend leven…

Ik droom Jou en mij Samen In dromen Kan alles Samen Komen Ik droom Jou en mij Gewoon Samen Ik droom Jou en mij Samen In dromen Komt het Goed Ik droom jou Naar mij toe In dromen Is alles mogelijk Zolang Ik je nog mis Droom ik jou Bij me…

Ik mag Mijn eigen Leven Nu Gaan leiden Mijn eigen Weg In slaan Ik zal Van alles Tegen Komen Een lach En een traan Zal ook Weer Gaan Leren Dromen Als ik Mijn Eigen Weg in sla Ik zal Van alles Tegen Komen Een lach En een traan Zal dan Weer Gaan Leren dromen Als ik Die weg Maar In sla…

Als je stil bent kun je zijn gefluister horen in de wolken en bomen of de struiken deze tonen waar hij nu ook in de nacht tijdelijk wil wonen. Dit om leven ook zo te verdragen nog steeds verliefd op het dagelijks bestaan intens geliefd laat je geliefde je nooit echt gaan. Ik ga daarom thans dagelijks naar buiten waar nu de liefde steeds gaat…

Mensen die pijnlijk zoeken, wat ze hebben verloren, ervaren wat waarde is. Van vriendschap. Van gezondheid. Van trouw zijn, aan de liefde, in ons leven. Wie eindelijk gevonden heeft, ervaart wat de waarde is, van geluk.…

laat de regen verfrissend neerdalen laat de wind maar toenemen ik kan er wel tegen ik draag de zon ze verwarmt mijn hart laat de kou maar komen zoals onze lente begon zal het in zomer overgaan en elke winter doorstaan geen mens komt tussenbeide onze natuurlijke kracht ik dans in de plassen blijf staan in orkaan als alles is volbracht…

ik leg mijn oor tegen je buik hoor ons samen verenigd worden in een heel klein hartje dat ik voorzichtig hoopvol voel slaan dit is een gevoel zo bijzonder en fijn waarvan valt te hopen dat het voor altijd vast te houden zal zijn en nooit over zal gaan er ontstaat een vader ook ik ontluik…

je draagt vaak wit omdat een andere kleur zo uitgesproken is het zet je zonder groet of weerwoord met een oogwenk in de hoek die jij nooit zal kiezen omdat de voorgrond altijd jouw domein zal zijn waar jij in chique wit de meest geschikte primus inter paris gaat blijken…